IV SA/Wa 484/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla A. M. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...]. A. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 13 stycznia 2015 r. wynika, że skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Jedyne źródło jego utrzymania stanowi świadczenie pieniężne dla osób ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł miesięcznie. Wnioskujący nie dysponuje nieruchomościami, zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący ubiega się o nadanie statusu uchodźcy. Nie osiąga dochodu, nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, a jedyne środki, będące w jego dyspozycji pochodzą ze świadczeń pieniężnych, stanowiących pomoc dla cudzoziemców ubiegających się o nadanie statusu uchodźcy. Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki uzyskiwane w ramach pomocy socjalnej nie pozwalają skarżącemu na poczynienie oszczędności, które umożliwiłyby poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.