IV SA/Wa 485/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Miron Protokolant Dominik Niewirowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M. S. i D. S. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] października 2003 r. Nr [...]; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] października 2003 r. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2003 r., uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie smażalni i bufetu wraz z ogrodem zimowym, na działce nr [...] w G.przy ul. [...], położonej w strefie "A" ochrony uzdrowiskowej. W uzasadnieniu Minister Zdrowia podniósł, że projektowana inwestycja jest zlokalizowana na obszarze "A" ścisłej ochrony uzdrowiskowej, gdzie funkcje lecznicze są głównymi funkcjami terenu i dlatego wszelkie inwestycje na tym terenie powinny realizować funkcję główną lub ją wspomagać. Zgodnie z obowiązującym statutem Uzdrowiska G., stanowiącym prawo miejscowe, na obszarze strefy ochronnej "A" powinno stwarzać się warunki mające istotne znaczenie dla prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego. Istotnym warunkiem utrzymania odpowiednich warunków środowiskowych i walorów miejscowości uzdrowiskowej jest zachowanie odpowiedniej wielkości terenów jako biologicznie czynnych to znaczy niezabudowanych i nieutwardzonych, zagospodarowanych w formie zieleni urządzonej. W strefie "A" ochrony uzdrowiskowej dopuszcza się lokalizację małych obiektów usługowych przydatnych funkcjonariuszom, nie szkodzących środowisku naturalnemu, przy zasadzie utrzymania wskaźnika terenu biologicznie czynnego, obowiązującego w tej strefie. Dbając o utrzymanie odpowiednich warunków środowiska w obszarze "A" ochrony uzdrowiska, Minister Zdrowia określił udział terenów biologicznie czynnych na poziomie 60%. Dla zabudowy usługowej obowiązujący wskaźnik terenu biologicznie czynnego w strefie "A" winien wynosić w granicach 70-80%. Minister Zdrowia uznał, iż skoro w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2000 r., uzgadniając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej samej działki określił udział terenu biologicznie czynnego na 60%, to jest on zobligowany do analogicznego określenia tego obszaru w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli inwestorzy M. i D. S. Skarżący zarzucili, że wskaźnik zachowania terenu biologicznie czynnego nie wynika z obowiązujących przepisów prawa, a ustalenie go na poziomie 60% uniemożliwia jakąkolwiek inwestycję zmierzającą do poprawy poziomu usług przez nich świadczonych. Zdaniem skarżących zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej. Minister Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy, w odniesieniu do inwestycji lokalizowanych w miejscowościach uzdrowiskowych wydaje się po uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia. Uzgodnienia dokonuje się w trybie określonym w art. 106 k.p.a. Postanowienie uzgadniające decyzję o warunkach zabudowy ma niewątpliwie charakter uznaniowy. Organ administracji publicznej, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy a następnie rozpatrzyć go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Postanowienia uznaniowe wymagają również uzasadnienia odpowiadającego wymogom określonym w art. 107§3 k.p.a. Podnieść należy, że okoliczność, iż przepis prawa materialnego pozostawia sposób rozstrzygnięcia uznaniu organu administracji, nie zwalnia sama przez się tego organu od obowiązku uzasadnienia faktycznego decyzji. Nie może ono opierać się na ogólnych stwierdzeniach, lecz musi zawierać konkretne ustalenia faktyczne, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej jest także zobowiązany do podania pełnego uzasadnienia prawnego, w szczególności wyjaśnienia motywów skorzystania ze swych uprawnień. Inaczej rzecz ujmując organ administracji publicznej w każdym wypadku musi przedstawić przesłanki, jakimi kierował się działając w granicach uznania administracyjnego. Należy podkreślić, że załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji uznaniowej nie upoważnia organu do podejmowania rozstrzygnięć mających cechy dowolności. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Minister Zdrowia nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego jak również nie rozpatrzył stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji uzasadnienia postanowień nie odpowiadają warunkom określonym w art. 107§3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] października 2003 r. nie zawierają jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn określenia konkretnych warunków uzgodnienia. W szczególności organ orzekający nie wyjaśnił powodów określenia obowiązku zachowania powierzchni biologicznej terenu na poziomie 60%. Z pewnością nie jest wystarczającym argumentem przemawiającym za tego rodzaju rozstrzygnięciem powoływanie się na wcześniejsze postanowienie Ministra Zdrowia. Podkreślenia wymaga, że Minister Zdrowia nie powołał żadnej konkretnej normatywnej podstawy takiego rozstrzygnięcia. Organ naczelny nie rozważył także stanowiska skarżących co do niemożności zrealizowania inwestycji przy zachowania warunków określonych w postanowieniu uzgadniającym. W aktach sprawy brak jest aktualnego statutu uzdrowiska G. Uniemożliwiło to Sądowi ocenę zakresu w jakim stanowisko Ministra Zdrowia pozostaje w zgodzie z postanowieniami tego statutu. W związku z tym Sąd uznał, że kwestionowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania - art. art. 7, 77§1 i 107§3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.