IV SA/Wa 486/12
PostanowienieWSA w Warszawie2012-04-05
Skład orzekający: Joanna Dziedzic
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarżący, posiadający jedynie rentę inwalidzką jako jedyne źródło dochodu i ponoszący znaczące koszty utrzymania, spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (zwolnienia od kosztów sądowych)?Ratio decidendi
Sąd przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym (zwolnienie od kosztów sądowych), uznając, że dochód skarżącego (renta inwalidzka) jest niewystarczający do pokrycia bieżących kosztów utrzymania, w tym opłat za media i spłaty pożyczki, bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania. Skarżący nie dysponuje również innymi zasobami, które pozwoliłyby na pokrycie kosztów postępowania.Stan faktyczny
Skarżący M. J. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jedynym źródłem jego dochodu jest renta inwalidzka w wysokości 745,62 zł netto miesięcznie. Ponosi on miesięczne opłaty za energię elektryczną (ok. 137,43 zł), telefon (ok. 43,22 zł) oraz spłaca ratę pożyczki (255,62 zł). Jest współwłaścicielem działki i domu, nie posiada innych zasobów.Rozstrzygnięcie
Zwolniono M. J. od kosztów sądowych.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - zwolnić M. J. od kosztów sądowych.
W dniu 30 marca 2012 r. M. J. złożył na urzędowy formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na wskazane w sentencji postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...].
Z treści złożonego na urzędowym formularzu wniosku oraz nadesłanych do Sądu dokumentów źródłowych wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka w wysokości 745,62 zł netto miesięcznie. Ponoszone przez wnioskodawcę miesięczne opały za energię elektryczną wynoszą około 137,43 zł, a opłaty za telefon około 43,22 zł miesięcznie. Skarżący spłaca także pożyczkę zaciągniętą w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. Miesięczna rata spłaty tej pożyczki wynosi 255,62 zł.
M. J. jest współwłaścicielem działki o powierzchni 15,30 a oraz domu o powierzchni 105,39 m2. Nie ma innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani zasobów pieniężnych.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że dochód, którym wnioskodawca dysponuje, tj. 745,62 zł miesięcznie netto nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącego.
Same opłaty za energię elektryczną i telefon pomniejszają środki, jakimi dysponuje wnioskodawca o ponad 180 zł miesięcznie. Biorąc przy tym pod uwagę aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak wyżywienie i ubranie oraz fakt, że M. J. przeznacza około 269 zł miesięcznie na spłatę pożyczki zaciągniętej w społecznej kasie oszczędnościowo-kredytowej, należy stwierdzić, że dochód skarżącego nie pozawala poczynić niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia niezbędnych kosztów utrzymania. Nie dysponując w tej sytuacji ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło