IV SA/Wa 486/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] października 1997 r., zwanej dalej "decyzją Wojewody z 1997 r.", Wojewoda [...] wyraził zgodę na zainstalowanie na dachu D. w [...] przy ul. [...] urządzeń telefonii komórkowej w postaci sześciu anten [...]. Pismem z dnia 27 stycznia 2008 r. M. J. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2009 r. wniósł M. J. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2009 r. Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. J. W skardze M. J. podniósł, że przesłankami do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. są poniższe okoliczności:: 1. skarżący został pominięty jako strona w postępowaniu, mimo że jest właścicielem działki ew. nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z terenem inwestycji, 2. decyzja Wojewody z 1997 r., wskutek niedoręczenia jej przez gminę Naczelnemu Lekarzowi Uzdrowiska, nie była zaopiniowana przez Naczelnego Lekarza Uzdrowiska pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i statutu uzdrowiska, 3. gmina powinna była odwołać się od decyzji Wojewody z 1997 r. do Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, czego nie uczyniła. Wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1827/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Nie sporządzono uzasadnienia powyższego wyroku. Pismem z dnia 20 lipca 2010 r. M. J. ponownie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. Pismami z dnia 16 maja 2011 r. i z dnia 28 czerwca 2011 r. M. J. ponownie wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., po rozpatrzeniu powyższych wniosków, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniósł M. J. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. jest okoliczność, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. oddalił skargę na decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. Stanowi to przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r., w stosunku do której uprzednio organ ten, jak i sąd administracyjny, nie stwierdziły występowania przesłanki do stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. wniósł M. J. W uzasadnieniu skargi wskazano, że: 1. organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z 1997 r. nie jest Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, lecz Minister Zdrowia, który - w świetle art. 17 pkt 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. nr 167, poz. 1399 ze zm.) - sprawuje nadzór nad lecznictwem uzdrowiskowym, 2. gmina uzdrowiskowa naruszyła prawo nie odwołując się od decyzji Wojewody z 1997 r., jak i nie informując stron, w tym skarżącego, o jej wydaniu, co skutkowało pominięciem skarżącego w postępowaniu. Wskutek odwołania od decyzji Wojewody z 1997 r. właściwy do jego rozpatrzenia organ winien był zwrócić się do Naczelnego Lekarza Uzdrowiska o opinię w zakresie ochrony obszaru lecznictwa uzdrowiskowego. Gmina zobowiązana była do ochrony zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego ochrony strefy uzdrowiska. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy z uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Uzasadnione przyczyny odmowy wszczęcia postępowania nie zostały skodyfikowane. W orzecznictwie sądowym przyjęto zgodnie, że uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest uprzednie oddalenie skargi na tą decyzję i danie wyrazu przez sąd w uzasadnieniu orzeczenia, że oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd okoliczności wskazanych w późniejszym żądaniu o stwierdzenie nieważności jako przesłanek nieważności decyzji. Jeżeli zaś nie sporządzono uzasadnienia wyroku, organ rozpatrujący ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji aby zbadać, czy występuje przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności merytorycznego rozpatrzenia wniosku z uwagi na wyrok sądu, musi z konieczności ograniczyć się do analizy dostępnych mu oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie informacji (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09). Uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest źródłem prawa, lecz sąd rozpoznający sprawę powinien ją wziąć pod uwagę, chyba że nie podziela zajętego w niej stanowiska - wtedy przedstawia zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi (art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zajęte w powyższej uchwale. Mimo zmiany treści K.p.a. dotyczącej formy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienie zamiast decyzji), jest ona nadal aktualna w zakresie relewantnym do rozpoznania niniejszej sprawy. Istotna i decydująca w niniejszej sprawie jest okoliczność, że zgodność z prawem decyzji Wojewody z 1997 r. była już uprzednio badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. oddalił skargę. Uzasadnienia powyższego wyroku nie sporządzono, toteż w takiej sytuacji - zgodnie ze stanowiskiem zajętym w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. - organ rozpatrujący ponowny wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji aby zbadać, czy występuje przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności merytorycznego rozpatrzenia wniosku z uwagi na wyrok sądu, musi z konieczności ograniczyć się do analizy dostępnych mu oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie informacji. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy oraz z akt sądowych sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. wynika, że przesłanki, na które powołuje się skarżący we wnioskach o stwierdzenie nieważności z dnia 16 maja 2011 r. i z dnia 28 czerwca 2011 r. zostały objęte powagą rzeczy osądzonej (art. 171 P.p.s.a.). Konkluzją powyższą potwierdza również porównanie treści skargi w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 17 marca 2010 r. oraz treści skargi w niniejszej sprawie. Obydwie skargi są oparte o takie same zarzuty. Z uwagi na ich zreferowanie powyżej, Sąd uznaje za zbędne ponowne przytaczanie ich treści. Powyższe oznacza, że decyzja Wojewody z 1997 r. nie jest obciążona ciężkimi wadami będącymi podstawą stwierdzenia jej nieważności, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Stanowi to w świetle art. 61a § 1 K.p.a. przeszkodę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W związku z tym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.