IV SA/Wa 486/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - ustanowić dla skarżącego radcę prawnego. Wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr [...]) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. w sprawie wyrażenia zgody na zainstalowanie na dachu [...] w K. urządzeń telefonii komórkowych. Wnioskiem PPF, nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 20 sierpnia 2013 r. M. J. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika w osobie r.pr. T. D.. Z uzasadnienia wniosku oraz z załączonych do niego dokumentów wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się ze świadczenia rentowego w wysokości 774 zł. netto miesięcznie. Z kwoty tej pokrywa koszty niezbędnego utrzymania oraz spłaca pożyczkę (tzw. "chwilówkę"). Stwierdzono, co następuje: Wniosek M. J. jest uzasadniony. Na wstępie wyjaśnić należy, że rozpoznawany wniosek jest kolejnym (drugim) wnioskiem złożonym przez skarżącego w tej sprawie, bowiem prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2013 r. M. J. otrzymał już prawo pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych. W tej sytuacji niniejszy wniosek należało rozpoznać na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., określającego warunki (przesłanki) uzyskania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Powołany przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym powinna wykazać, że nie posiada jakichkolwiek możliwości współuczestniczenia w kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty sądowe oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika. Referendarz stwierdza, że skarżący opisując we wniosku swą sytuację udowodnił ponad wszelką wątpliwość, że nie będzie w stanie ponieść znaczących dla niego kosztów ustanowienia fachowego pełnomocnika. Miesięczny dochód skarżącego jest niewysoki. Wygospodarowanie z tak skromnych dochodów jakichkolwiek kwot z przeznaczeniem na opłacenie kosztów postępowania w tej sprawie, w tym na opłacenie wynagrodzenia dla pełnomocnika, spowodowałoby praktyczną niemożliwość egzystowania strony skarżącej. Jednocześnie należy wyjaśnić skarżącemu, że zgodnie z art. 253 P.p.s.a. o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej okręgowej izby radców prawnych. Zatem kompetencja sądu (referendarza) ogranicza się jedynie - oprócz samego przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika (radcy prawnego) - do zwrócenia się do rady okręgowej izby radców prawnych. Następnie to organ samorządu korporacyjnego wyznacza - w zgodzie z właściwymi dla niego regułami - określoną osobę do reprezentowania skarżącej. Żaden przepis ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uprawnia sądu administracyjnego do ingerowania w powyższe czynności. Tym samym żądanie skarżącego aby Sąd (referendarz) wyznaczył dla niego pełnomocnika w osobie r.pr. T. D. jest pozbawione jest podstaw prawnych i nie może zostać uwzględnione. Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., referendarz orzekł jak w sentencji postanowienia.