IV SA/Wa 487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust.1 pkt 1, art. 20 ust.1 pkt 1, art. 48 ust.2, art. 97 ust.1 i 1a i art. 89p ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z 2012 r., poz. 680 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 514 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, po rozpatrzeniu odwołania U. K. obywatel [...], utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzielającej zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w dniu [...] grudnia 2008 r. U. K., obywatel [...], złożył wniosek o udzielenie mu statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpatrzył wniosek jako oczywiście bezzasadny i odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdził brak przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Rada do Spraw Uchodźców po rozpatrzeniu odwołania U. K., decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. uchyliła zaskarżona decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. ponownie odmówiła cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, stwierdzając, że nie wykazał on zasadności obawy przed prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony (...). Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Rada do Sprawa Uchodźców w wyniku rozpatrzenia odwołania U. K., uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób kompleksowy, rzetelny i wyczerpujący. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. po raz kolejny odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz nie udzielił zgody na pobyt tolerowany. Organ stwierdził, iż U. K. w kraju pochodzenia nie był nigdy prześladowany ani prześladowaniem zagrożony ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub poglądy polityczne. Brak jest podstaw do przyjęcia aby cudzoziemiec mógł być w sposób rzeczywisty i zasadny obawiać się prześladowania w razie powrotu do kraju pochodzenia, czy też aby w kraju pochodzenia zaistniały okoliczności mogące stanowić przyczynę prześladowania lub doznania poważnej krzywdy. W odwołaniu U. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 1A Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w dniu 28 lipca 1951 r. w zw. z art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r., art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony (...) i art. 7, 77 i 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.pa. Po rozpatrzeniu odwołania Rada do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] września 2014 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że wyjaśnienia cudzoziemca oraz inne dowody nie wykazały, że może on żywić rzeczywistą obawę przed prześladowaniami, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. Z analizy okoliczności faktycznych wynika, że wnioskodawca nigdy nie był poddany prześladowaniom w rozumieniu konwencyjnym, kształtującym przesłanki do nadania statusu uchodźcy. Wnioskodawca nie był nigdy poszukiwany, aresztowany, zatrzymany, więziony, poddany działaniom o charakterze szykan, prześladowań fizycznych, jak i psychicznych. Całość materiału dowodowego prowadzi do uznania, że cudzoziemiec nie prowadził jakiejkolwiek działalności opozycyjnej w kraju pochodzenia, natomiast okoliczności przez niego opisane są jedynie scenariuszem przygotowanym celem uwiarygodnienia się w procedurze uchodźczej. Zdaniem Rady zeznania U. K. odnośnie aktywnego udziału w opozycji na [...] są wysoce niewiarygodne, gdyż bazują na ogólnikowych twierdzeniach, pozbawione przymiotu rzetelności i szczegółowością, a także logiki, skoro w jakichkolwiek wiarygodnych źródłach nie ma żadnych wzmianek odnośnie zakonspirowanej organizacji opozycyjnej. Rada stwierdziła, iż analiza sytuacji cudzoziemca prowadzi do oczywistej konkluzji, iż jest on migrantem, a nie uchodźcą, tym samym nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną międzynarodową. Organ podkreślił, iż zgodnie pkt 62 Podręcznika Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców " Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" migrantem jest osoba , która z przyczyn innych niż zawarte w definicji dobrowolnie opuszcza kraj w celu osiedlenia się w innym miejscu. Może to wynikać z chęci zmiany lub przeżycia przygody, względów rodzinnych lub innych o charakterze osobistym. Jeśli powodem są wyłącznie przyczyny ekonomiczne, to taka osoba jest migrantem ekonomicznym". Rada stwierdziła, że rzeczywistą obawą wnioskodawcy są przyczyny narty prywatnej, które można zrozumieć, lecz które nie stanowią przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową. Zdaniem organu w okolicznościach jakich znajduje się wnioskodawca trudno dopatrzeć się jakichkolwiek czynników uzasadniających doznawanie prześladowań, czy realną obawę przed jakimikolwiek prześladowaniami po powrocie do kraju. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1A Konwencji genewskiej w zw. z art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Podlaskiej jest niezasadny. W ocenie organu odwoławczego z całokształtu okoliczności sprawy nie wynika ryzyko doznania poważnej krzywdy, będącej przesłanką udzielenia ochrony uzupełniającej, której mowa w art. 15 ww. ustawy. Cudzoziemiec nie uwiarygodnił w żaden sposób istnienia zindywidualizowanych przesłanek rzeczywistego ryzyka doznania krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Rada stwierdziła, iż z poczynionych ustaleni przez organ I instancji wynika, że opuszczenie kraju pochodzenia przez cudzoziemca miało miejsce wyłącznie z przyczyn osobistych, nie zaś z przesłanek prowadzących do objęcia ochroną międzynarodową. Zdaniem Rady brak jest przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Wykluczono bowiem istnienie ryzyka wydalenia jedynie do kraju , w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego ( art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy), jak również wydalenia, które naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. ( ar.t 97 ust.1 pkt 1 ustawy). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie U. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji, podniósł zarzut naruszenia: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego sprawie; naruszenie art. 13 ust. 1, art. 15 i art. 97 ust.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez nieudzielenie mu ochrony pomimo, iż spełnienia przesłanki do jej otrzymania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Dla przyjęcia, że obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana ocena w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno- ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Ponadto prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi - w świetle art. 13 ust. 3 tej ustawy - po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność, stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne w świetle art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas późniejszych przesłuchań. Analiza materiału dowodowego nie wskazuje, aby w stosunku do skarżącego istniały rzeczywiste obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia. Skarżący nie wykazał, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami. Nie potwierdził obiektywnego charakteru deklarowanych zagrożeń dla jego bezpieczeństwa, wolności, zdrowia i życia. Nie wykazał, aby władze kraju pochodzenia skarżącego, prowadziły wobec niego działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazał skarżący, nie stanowi wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy, gdyż nie ma on charakteru prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony. Słuszne jest zatem stanowisko organów, że poczynione ustalenia jednoznacznie wskazują na to, iż opuszczenie przez skarżącego jego kraju pochodzenia było motywowane wyłącznie przyczynami osobistymi, a nie z powodu przesłanek prowadzących do objęcia ochrona międzynarodową. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że z analizy zgromadzonego materiału wynika, że skarżący w istocie jest migrantem a nie uchodźcą. Jak się podkreśla w orzecznictwie nadanie statusu uchodźcy nie następuję ze względu na warunki życia ani stan przestrzegania prawa człowieka w kraju pochodzenia, lecz z uwagi na istniejącej uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji; 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie; 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W związku z powyższym, organ administracji słusznie uznał, że cudzoziemiec nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie go za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy ani udzielenia mu ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1 a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1 a. Przechodząc do oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Mając zatem na uwadze ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie uwiarygodnił, że jest narażony na wymienione naruszenia praw człowieka. Nie przedstawił bowiem żadnego wiarygodnego dowodu, że władze kraju pochodzenia lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niego działania mające związek z wyjazdem z kraju pochodzenia i nie wykazał w wystarczającym stopniu, że władze [...] nie mogły lub nie chciały zapewnić mu ochrony w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy. W istocie zarzuty skargi sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, do ich nieadekwatności w stosunku do aktualnej sytuacji politycznej na [...]. Zatem, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art. 1 A pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. Sąd również nie dopatrzył się w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego. Nie zwalnia to skarżącego z obowiązku dostarczania takich materiałów, z których chce on wyciągać korzystne dla siebie skutki zwłaszcza w sytuacji, gdy ze względu na specyfikę sprawy takiej jak przedmiotowa, organ nie ma możliwości zdobywania z urzędu dowodów wskazujących na prześladowania skarżącego czy zagrożenia jego praw do życia, w tym również życia rodzinnego, wolności i bezpieczeństwa. Jest to szczególne trudne w sytuacji, gdy za faktem ubiegania się o status uchodźcy stoją inne motywy migracji, zwłaszcza przyczyny ekonomiczne. Gdy więc ubiegający się o status uchodźcy twierdzi, że żywi obawę przed prześladowaniami, na nim spoczywa ciężar wykazania obaw (por. wyrok naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 marca 2002 r" sygn. akt V SA 3685/00, LEX nr 109238). Słusznie więc organy, opierając się o dostępne, aktualne materiały źródłowe, dokonały ich swobodnej, ale nie dowolnej oceny. Analiza sytuacji na [...], na podstawie opracowań i ekspertyz wskazuje, że [...] nie jest stroną żadnego międzynarodowego konfliktu zbrojnego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego który miałby być źródłem powszechnego stosowania w tym kraju przemocy względem ludności cywilnej, w rozumieniu art. 15 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Nie można również jeszcze mówić o występującym w tym kraju zespole zjawisk stanowiących wewnętrzny konflikt zbrojny, który stanowiłby poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia i zdrowia skarżącego. Obecnie nie można mówić, o tym by na [..]. miało miejsce powszechne naruszanie praw człowieka lub stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej. Twierdzenia jakoby sytuacja w kraju pochodzenia skarżącego stanowiła dla niego zagrożenie i uniemożliwiała mu powrót do kraju nie znajduje uzasadnienia. Za potwierdzeniem braku zainteresowania władz osobą skarżącego należy fakt nieutrudniania mu przez władze kraju pochodzenia poruszania się po jego terytorium i opuszczenia przez niego granic. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby skarżącemu groziły prześladowania ani innego rodzaju represje w chwili opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej. Powyższe potwierdza, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżący nie byłby narażony na prześladowania. Reasumując, zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, aby był prześladowany z powodów określonych w ustawie lub aby mógł się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszony był opuścić kraj pochodzenia. W ocenie Sądu wnioskodawca nie wykazał, aby był w ogóle prześladowany, nawet innych powodów, które nie zostały zakwalifikowane jako uzasadniające udzielenie ochrony międzynarodowej w formie statusu uchodźcy. Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Organy swoje ustalenia co do stanu faktycznego oparły m.in. na oświadczeniach skarżącego zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy, zeznaniach złożonych podczas przesłuchania statusowego, oraz opracowaniu eksperckim Ośrodka Studiów Wschodnich nr [...] dotyczącym aktualnej sytuacji polityczno-społecznej na [...], a także na aktualnych materiałach dotyczących kraju pochodzenia Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z dnia: [...] lutego 2013 r.nr [...], a ponadto opracowanie Departamentu Wschodniego Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP z dnia [...] września 2013 r. , nr [...] w sprawie aktu lanej sytuacji polityczno-społecznie oraz gospodarczej w [...]. Nie można zatem zarzucić organom orzekającym w sprawie, że nie ustalono w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie Sądu, wobec wydania decyzji odmawiających skarżącemu nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany, wydalenie (obecnie zobowiązanie do powrotu) skarżącego nie naruszy w jakikolwiek sposób jego prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie człowieka i podstawowych wolności. Stąd brak jest podstaw do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. W tym miejscu należy także podkreślić, że nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia lub sytuację ekonomiczną wnioskodawcy, lecz jedynie z uwagi na istniejące, realne i uzasadnione obawy prześladowania w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o taki status. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 kpa. Z tych względów, Sąd uznał, że zarzuty skargi nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały wszechstronnej, wnikliwej i prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.