IV SA/Wa 489/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] w przedmiocie wydalenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić dla D. S. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. D. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 11 września 2015 r., zaświadczenia Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. (karta nr 53 akt sądowych) oraz wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. sygn. akt [...] (odpis w aktach administracyjnych) wynika, że skarżący od 24 grudnia 2014 r. przebywa w areszcie śledczym i nie jest zatrudniony. Kwota środków na koncie depozytowym, która pozostawała do jego dyspozycji w czerwcu bieżącego roku, wynosiła 50,32 zł. D. S. nie ma nieruchomości, wartościowych przedmiotów, ani oszczędności. Zobowiązany jest do płacenia alimentów na rzecz małoletniej córki w wysokości 300 zł miesięcznie. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. D. S., przebywając od dziewięciu miesięcy w areszcie śledczym, nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu, zobowiązany jest natomiast do płacenia alimentów na rzecz małoletniej córki w wysokości 300 zł miesięcznie. W tej sytuacji, chociaż koszty utrzymania skarżącego, jak całodzienne wyżywienie, pokrywane są z budżetu państwa (zob. art. 109 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), to środki pozostające do jego dyspozycji na koncie depozytowym nie pozwalają na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania przed sądem. Nie dysponując przy tym ani majątkiem nieruchomym, ani wartościowymi przedmiotami, skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.