IV SA/Wa 490/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. S. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę IV SA/Wa 490/08 UZASADNIENIE Pełnomocnik H. S. w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) zakwestionowała zapisy § 30 ust. 2 oraz § 42 ust. 1 uchwały nr (...) Rady Miejskiej w P. z dnia (...).12.2003 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr (...)). We wniesionej skardze, podobnie jak i we wcześniejszym wezwaniu Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa zarzuciła : 1. naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na naruszeniu trybu jego sporządzania. Uprzednio wniesione przez jej mocodawczynię zarzuty do owego planu zostały bowiem potraktowane mylnie jako protest i nie powiadomiono H. S. o sesji rady miejskiej, na której miano je rozpatrzeć. Rada podjęła uchwałę odrzucającą wniesione zarzuty, 2. naruszenie zasad ustalania warunków podziału terenów na działki budowlane, polegające na ustaleniu minimalnej wielkości działek budowlanych wyłącznie na podstawie swobodnego uznania rady miejskiej. Skarżąca postulowała przyjęcie min. pow. działki - 1000 m2, zamiast ustalonych w planie dla tego obszaru - 2500 m2. Takie ustalenia planu umożliwiłyby jej dopiero dokonanie podziału działki, której jest współwłaścicielką 3. bezpodstawne zawarcie w planie zalecenia objęcia ochroną przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków wymienionych w § 42 ust. 1 planu licznych obiektów, w tym domu skarżącej, położonego przy (...) Skarżąca Radę Miejską w P. wezwała do usunięcia naruszenia prawa (jej interesu prawnego lub uprawnienia) w dniu (...).10.2007 r., które to wezwanie zostało Radzie doręczone w dniu (...).11.2007 r. Uzyskała w tej sprawie dwa pisma Rady : * z dnia (...).12.2007 r. informujące, iż uchwała podjęta zostanie na sesji Rady w dniu (...).01.2008 r. oraz * z dnia (...).01.2008 r., doręczone (...).01.2008 r., informujące o przesunięciu terminu sesji na (...).02.2008 r. Na tej też sesji podjęta została uchwała Rady Miejskiej W P. nr (...) nie uwzględniająca wniosku. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. wniosła o jej odrzucenie podnosząc, iż nie jest zasadna. Nadmieniła nadto, że uchwała Rady nr (...) z dnia (...).03.2002 r. odrzucająca zarzut H. S. do projektu owego planu została jej doręczona wraz z informacją o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co potwierdziła składając własnoręczny podpis na zawiadomieniu. Z możliwości wniesienia skargi do Sądu skarżąca wówczas nie skorzystała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniesiona skarga podlegała odrzuceniu. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych polegają m. in. na kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując natomiast w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym oceny legalności kwestionowanego zapisu planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego akt prawa miejscowego Sąd bada, czy interes prawny lub uprawnienie wnoszących skargę tym zapisem planu zostały naruszone. Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca jako współwłaścicielka przedmiotowej nieruchomości posiadała interes prawny w kwestionowaniu wskazanych zapisów uchwały Rady Miejskiej w P. z dnia (...).12.2003 r. W niniejszym postępowaniu Sąd nie może jednakże przeprowadzić oceny zmierzającej do ustalenia, czy interes prawny skarżącej został naruszony kwestionowanymi zapisami planu. Takiej kontroli mogłaby podlegać jedynie skarga wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, względnie spóźniona, ale złożona wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu i uprawdopodobnieniem braku winy w tym uchybieniu. W niniejszej sprawie wniosek taki złożony nie został, a skargę wniesiono z uchybieniem terminu. Problematyka terminowości skarg składanych w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) budziła wiele wątpliwości zarówno wśród judykatury jak i doktryny. Aby uniknąć istniejących rozbieżności w praktyce orzeczniczej Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił się o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały w tym przedmiocie. Uchwała taka została podjęta przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 2.04.2007 r., sygn. akt II OPS 2/07. W pierwszej tezie stwierdzono, że przepis art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. ma zastosowania do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym. W drugiej tezie natomiast uznano, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania, przed upływem terminu do załatwienia wezwania (art. 35 § 3 Kpa w zw. z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. W uzasadnieniu tej uchwały NSA przyjął, iż odesłanie do postępowania administracyjnego, zawarte w art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym oznacza stosowanie w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia - przepisu art. 35 Kpa, który stanowi, że organy administracji są zobowiązane załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki. Oznacza to zatem, że sprawa wymagająca postępowania wyjaśniającego powinna być załatwiona nie później niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowana nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca. W ocenie NSA organ wezwanie takie powinien załatwić bezzwłocznie, ewentualnie nie później niż w terminie określonym w art. 35 Kpa, nawet jeśli załatwienie wezwania przez radę gminy wymaga zwołania posiedzenia rady. W uzasadnieniu uchwały, wskazano także, iż terminy przewidziane w art. 35 Kpa mają charakter instrukcyjno-porządkowy i są terminami maksymalnymi. Nadto podkreślono, że ustawa o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie, bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia. Za bezskuteczność wezwania Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarówno nieuwzględnienie wezwania przez organ i przedstawienie takiego stanowiska w odpowiedzi na wezwanie, jak i niezajęcie stanowiska w sprawie wezwania i nieudzielenie odpowiedzi skarżącemu. W niniejszej sprawie miała miejsce druga z wymienionych sytuacji, bowiem w ciągu 60 dni od doręczenia Radzie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (interesu prawnego lub uprawnienia), a więc od (...).11.2007 r. do (...).01.2008 r. Rada Miejska nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, a jedynie w oparciu o art. 36 Kpa przesuwała moment zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie wniosku. Pisma informujące o przesunięciu tego terminu nie mogą jednakże w żadnym razie być traktowane jako udzielenie odpowiedzi na wezwanie. Nie upoważniają także do obliczania terminu pozwalającego na wniesienie skargi od daty ich doręczenia. Niewątpliwie powołana już uchwała Rady Miejskiej W P. nr (...) z dnia (...).02.2008 r. doręczona skarżącej w dniu (..).02.2008 r., nie uwzględniająca owego wniosku podjęta została przez Radę po upływie 60 dniowego terminu wynikającego z art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. Skarżąca nie narażając się na uchybienie terminowi wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie mogła zatem wyczekiwać na jej podjęcie przez Radę licząc, że od momentu jej doręczenia rozpocznie dopiero bieg ów termin. Bezzasadnie zatem pozostawała w zaufaniu do organu, sądząc że przesuwanie terminu rozpoznania jej wniosku nie pozbawi w efekcie jej możliwości skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym na kwestionowane zapisy uchwały nr (...) Rady Miejskiej w P. z dnia (...).12.2003 r. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w przytoczonej uchwale z dnia 2.04.2007 r. składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OPS 2/07, nie stwierdza zatem podstaw do wystąpienia w trybie art. 269 § 1 ustawy P.p.s.a. - stąd treścią przytoczonej uchwały jest związany i z tego względu uznaje złożoną skargę za wniesioną po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji postanowienia.