IV SA/Wa 491/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę A. A. (wskazywany dalej: "skarżący") 24 kwietnia 2013 r. zwrócił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go wykonywaniem pracy oraz prowadzeniem działalności gospodarczej w ramach A. Sp. z o. o. W dniu składania ww. wniosku skarżący przebywał na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen uprawniającej do wielokrotnego przekraczania granicy, wydanej mu [...] marca 2013 r. przez konsula w M. z terminem ważności od 10 kwietnia 2013 r. do 6 października 2013r., określającej czas pobytu na 60 dni. Skarżący jest jednym z dwóch współwłaścicieli A. Sp. z o. o. i pełni w niej funkcję prezesa zarządu. [...] lipca 2012 r. Spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewoda [...] pismem z [...] maja 2013 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego o następujące dokumenty: potwierdzające okoliczność pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzasadniającą ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; potwierdzające wysokość kosztów zamieszkania; wykazujące, że prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej; oświadczenia o ilości osób pozostających na utrzymaniu skarżącego; zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w 2012 r.; zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa; potwierdzające posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów życia własnego i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący stwierdził, że materiał dowodowy w sprawie nie może zostać uzupełniony w terminie w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę. Wskazał, że dostarczenie do akt sprawy ubezpieczenia zdrowotnego oraz dokumentów potwierdzających posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczających do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce będzie możliwe po uzyskaniu przez skarżącego zezwolenia na pracę. Ponadto podał, że zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa oraz zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za 2012 r. nie dotyczy skarżącego, ponieważ przybył on do Polski 10 kwietnia 2013 r. Podczas przesłuchania przeprowadzonego 20 maja 2013 r. w sprawie prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego wydania zezwolenia na pracę dla skarżącego oraz A. M. skarżący zeznał, że przyjechał do Polski 10 kwietnia 2013 r. w celu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Wskazał, że przedmiotem działalności jego Spółki jest produkcja oraz sprzedaż [...] i [...] ciastek. Cudzoziemiec na pytanie: "Kto będzie zajmował się produkcją ciastek?" odpowiedział: "Nadzorem produkcji zajmiemy się my, a produkcją pracownik. Przeprowadziliśmy już wstępne rozmowy, tylko nie mamy podjętej ostatecznej decyzji personalnej. Docelowo chcemy zatrudnić nawet 10 osób, ale to będzie zależne od sytuacji na rynku. Na dzień dzisiejszy w najbliższych planach chcemy zatrudnić 1 osobę. Wersją minimalną na dzień dzisiejszy będzie zatrudnienie 2 osób zgodnie z przepisami o ustawie o promocji zatrudnienia." Skarżący zeznał, że Spółka posiada kapitał zakładowy - 10 000 zł oraz środki finansowe zgromadzone na kontach wspólników - 3 000 zł. Na pytanie: "Jakie są plany Spółki na przyszłość?" odpowiedział: "W najbliższym czasie chcemy wejść na rynek i znaleźć odbiorców detalicznych i hurtowych naszego produktu w postaci sieci handlowych stołówek, bufetów. Jeśli chodzi o bardziej dalekosiężne plany to chcielibyśmy zmienić lokal na większy, zatrudnić jeszcze więcej osób, zakupić kolejne urządzenia do produkcji. Chcielibyśmy również zorganizować sieciową sprzedaż produktów w punktach sprzedaży w [...], a w jeszcze dalszej perspektywie na terenie całego kraju. Dla zrealizowania prognozowanych zamierzeń, spółka zaplanowała dwa warianty: wyłącznie produkcyjny ze sprzedażą oferty asortymentowej przy współpracy z siecią piekarenek i cukierenek oraz produkcyjny połączony ze sprzedażą własną w sklepiku - herbaciarni". Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...] uznał, że działalność gospodarcza skarżącego nie jest korzystna dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że nie udokumentował posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce, a także ubezpieczenia zdrowotnego. Organ I instancji stwierdził, że do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie, mimo wezwania organu, materiał dowodowy nie został uzupełniony o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.). Wskazał również, że organy administracji publicznej rozpatrując sprawę oceniają stan działalności, kondycję danego przedsiębiorstwa, jego znaczenie i pozycję na rynku na dzień wydania rozstrzygnięcia. Nie biorą jednak pod uwagę planów strony co do realizacji określonych celów, nie oceniają także potencjalnych możliwości przedsiębiorstwa. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji stwierdził, że na dzień wydania rozstrzygnięcia w prawie, strona nie spełnia warunków koniecznych do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżący od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. złożył odwołanie, w którym organowi I instancji zarzucił naruszenie: - art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuzasadnione uznanie, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w sytuacji kiedy Spółka rozpoczyna dopiero swoją działalność gospodarczą, m.in. po przyjeździe do Polski 10 kwietnia 2013 r. skarżący podjął działania formalizujące jego pobyt w Polsce, w tym poprzez udzielenie zezwolenia na pracę typu B, tj. w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej, wynajęcie powierzchni pod planowaną działalność gospodarczą, zakup urządzeń, przeprowadzenie remontu adaptacyjnego, pozyskanie decyzji zezwalających władz sanitarnych itp., - art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że Spółka znajduje się we wstępnej fazie rozruchu i przedwcześnie jest oceniać jej korzystność, w to miejsce organ winien zastosować art. 53 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zawieszając postępowanie do czasu rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wydanie zezwolenia typu B co umożliwiłoby zatrudnienie na umowie o pracę i tym samym możliwość legitymowania się stabilnym i regularnym źródłem dochodu oraz ubezpieczeniem społecznym, - art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: “Kpa") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony w sytuacji kiedy przed tym samym organem toczyło się postępowanie o wydanie zezwolenia na pracę typu B, które winno być rozstrzygnięte jako pierwsze, - art. 8 Kpa poprzez naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej w sytuacji kiedy sąd powszechny RP zarejestrował skarżącego jako członka organu zarządu Spółki z o.o. i na tej podstawie w pierwszej kolejności winno zostać wydane zezwolenie na pracę typu B, co przy treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy obligowałoby organ do wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ponadto możliwe było zatrudnienie skarżącego we wnioskującej o to Spółce i tym samym spełnienie kryterium stabilnego dochodu i posiadania ubezpieczenia społecznego z tytułu zatrudnienia, - art. 9 Kpa poprzez naruszenie zasady udzielania należytej i wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania w sytuacji kiedy skarżący w piśmie z 20 maja 2013 r. wskazał na stan sprawy i niemożność sprostania żądaniom okazania określonych dokumentów, organ tymczasem nie poinformował o możliwym alternatywnym rozwiązaniu wynikającym z treści art. 88 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415, ze zm.) mimo, że na podstawie art. 9 Kodeksu postępowania cywilnego miał taki ustawowy obowiązek, - art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez niezastosowanie instytucji zawieszenia postępowania o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do czasu wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pracę typu B, co w interesie skarżącego pozwoliłoby mu uzyskać korzystne rozstrzygnięcie. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. Organ odwoławczy kierując się art. 77 § 1 Kpa uznał za zasadne dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał, że [...] lipca 2013 r. Wojewoda [...] wydał zezwolenie na pracę skarżącemu na rzecz A. Sp. z o.o. na stanowisku prezesa zarządu, na podstawie umowy o pracę, w okresie od 10 lipca 2013 r. do 9 lipca 2014 r., z wynagrodzeniem miesięcznym 1700 zł brutto. W dniu 18 lipca 2013 r. dołączono do akt sprawy umowę o pracę zawartą 15 lipca 2013 r. na czas nieokreślony pomiędzy A. Sp. z o.o. a skarżącym, w charakterze prezesa zarządu spółki, z wynagrodzeniem miesięcznym 1600 zł brutto, oświadczenie skarżącego z 20 maja 2013 r. informujące, że nie posiada nikogo na utrzymaniu oraz zgłoszenie skarżącego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2013r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z 1 sierpnia 2013 r. wezwał skarżącego do nadesłania następujących dokumentów: aktualnej listy wynagrodzeń wypłaconych przez "A." Sp. z o.o. za ostanie 6 miesięcy; aktualnego bilansu firmy wraz z rachunkiem zysków i strat; zeznania CIT-8 za 2012 r. wraz z dowodem nadania do urzędu skarbowego; zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się firmy ze zobowiązań podatkowych wobec skarbu państwa; dokumentów wskazujących, że prowadzona działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej, tj. przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy; zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego odprowadzanie przez skarżącego składek na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne z ostatnich 3 miesięcy do chwili obecnej wraz ze wskazaniem podstawy od jakiej są odprowadzane w poszczególnych miesiącach; PIT-37 skarżącego za 2012 r. wraz z potwierdzeniem nadania/złożenia we właściwym urzędzie skarbowym; umowy o pracę skarżącego zgodnej z zezwoleniem na pracę (dot. wynagrodzenia); oświadczenia właściciela wynajmowanego przez skarżącego lokalu dot. wysokości ponoszonych przez niego miesięcznych opłat związanych z eksploatacją lokalu (tj. opłat za zużycie energii elektrycznej, wody i wywóz ścieków). W odpowiedzi na powyższe skarżący przedstawił umowę o pracę zawartą 15 lipca 2013 r. na czas nieokreślony pomiędzy A. Sp. z o.o. a skarżącym na stanowisku prezesa zarządu spółki, w której dokonano odręcznego skreślenia kwoty wynagrodzenia "1600" oraz odręcznie nadpisano kwotę "1700"'; oświadczenie W. K. z 13 sierpnia 2013 r. z którego wynika, że skarżący uiszcza koszty eksploatacyjne związane z wynajmowanym mieszkaniem w wysokości 305 zł. Ponadto wyjaśniał że Spółka nie podjęła działalności gospodarczej w 2012 r., lecz rozpoczęła działania zmierzające do "uruchomienia" działalności 10 kwietnia 2013r. Ponadto wniósł o wyznaczenie dodatkowego terminu w sprawie na dostarczenie niezbędnych dokumentów. Następnie w piśmie z 29 sierpnia 2013 r. wskazał, by "wziąć pod uwagę okoliczności związane z horyzontem czasowym czynności związanych z aktywacją działalności gospodarczej przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w obszarze zakreślonym zakresem działalności a w konsekwencji jako pochodne, obowiązki podatkowe i z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczące mego mocodawcy. Przełom miesiąca sierpnia i września br. jest rzeczywistym początkiem generowania przez Spółkę przychodów, co z ekonomicznego punktu widzenia mieć będzie znaczące przełożenie na dalszą działalność podmiotu w Polsce". Przy ww. piśmie uzupełniono materiał dowodowy o listę płac wystawioną przez A. Sp. z o.o. za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r., w której wymienieni są A. M. i skarżący, umowa o pracę zawarta 15 lipca 2013 r. na czas nieokreślony pomiędzy A. Sp. z o.o. a skarżącym, na stanowisku prezesa zarządu spółki, z wynagrodzeniem miesięcznym 1700 zł brutto, rachunek zysków i strat sporządzony za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 lipca 2013 r., z którego wynika, że ww. spółka poniosła stratę w wysokości 7447, 24 zł, bilans spółki sporządzony na dzień 31 lipca2013 r. (suma bilansowa w wysokości 12 444,50 zł). W dniu 5 listopada 2013r. dołączono do akt sprawy zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach A. Sp. z o.o. oraz protokół z przeprowadzonej kontroli 29 października 2013 r. przez Państwową Inspekcję Pracy w A. Sp. z o.o., z której wynika, że A. Sp. z o.o. [...] kwietnia 2013 r. rozpoczęła faktyczną działalność gospodarczą oraz, że w ww. spółce oprócz skarżącego oraz A. M. zatrudniona jest P. P. na okres próbny od 3 października 2013 r. do 2 stycznia 2014 r. w charakterze sprzedawcy, z wynagrodzeniem 800 zł brutto. W dniu 22 listopada 2013 r. dołączono do akt sprawy zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2013r., z którego wynika, że skarżący został zgłoszony od [...] lipca 2013 r. przez A. Sp. z o.o. do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, z podstawą odprowadzanych składek 1700 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że ze znajdujących się w aktach sprawy bilansów za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 lipca 2013 r. oraz za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 września 2013 r. wynika, że Spółka: nie posiada żadnych rzeczowych aktywów trwałych w postaci gruntów, budynków, lokali i obiektów inżynierii lądowej i wodnej, urządzeń technicznych i maszyn, środków transportu oraz innych środków trwałych; na dzień 31 lipca 2013 r. posiadała aktywa obrotowe: 12 444, 50 zł stanowiące inwestycje krótkoterminowe (środki pieniężne w kasie i na rachunkach), natomiast na dzień 30 września 2013 r. dysponowała aktywami obrotowymi: 10 929, 81 zł w tym: należnościami krótkoterminowymi z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz innych świadczeń: 299,87 zł oraz inwestycjami krótkoterminowymi w postaci środków pieniężnych w kasie i na rachunkach: 10 629, 94 zł; na dzień 31 lipca 2013 r. posiadała kapitał (fundusz) własny: 2522,76 zł, kapitał (fundusz) podstawowy: 10000 zł, natomiast na dzień 30 września 2013 r. kapitał (fundusz) własny miał wartość ujemną i wynosił (- 3 746, 70 zł), kapitał (fundusz) podstawowy: 10000 zł; na dzień 31 lipca 2013 r. zanotowała stratę netto: 7 477, 24 zł, natomiast na dzień 30 września 2013 r. strata netto wzrosła do 13 746, 70 zł; na dzień 31 lipca 2013 r. posiada zobowiązania: 9 921, 74 zł stanowiące zobowiązania krótkoterminowe z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń: 1921, 74 zł oraz z tytułu wynagrodzeń 8000 zł, natomiast na dzień 30 września 2013 r. ww. zobowiązania wzrosły do 14 676, 51 zł (zobowiązania krótkoterminowe wobec pozostałych jednostek: 14 676, 51 zł w tym z tytułu dostaw i usług , o okresie wymagalności w wysokości 2508, 33 zł, z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń: 1666, 36 zł, z tytułu wynagrodzeń: 2501, 82 zł i inne: 8000 zł); nie posiada rezerw na zobowiązania. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego należy stwierdzić, że działalności A. Sp. z o.o. nie można uznać jako korzystnej dla polskiej gospodarki, charakteryzującej się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym dającej obecnie rękojmi generowania korzyści w przyszłości. A. Sp. z o.o. jest nowym podmiotem o nieugruntowanej pozycji na rynku. Ponadto z akt sprawy wynika, że w chwili obecnej w Spółce zatrudniony jest jeden obywatel polski na podstawie umowy zawartej na okres próbny od 3 października 2013 r. do 2 stycznia 2014 r. Podkreślił, że z uwagi na fakt wykonywania przez skarżącego pracy na stanowisku prezesa zarządu prowadzonej przez siebie A. Sp. z o.o organ rozpatrujący sprawę w przypadku ustalenia, że skarżący nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zobligowany jest do odmowy udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia. Zdaniem organu skarżący nie udokumentował, że spełnia przesłankę z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, albowiem w żaden sposób nie wykazał, aby na skutek działalności jego Spółki poczyniono w Polsce jakieś inwestycje lub by działalność badanej Spółki spowodowała wprowadzenie nowych technologii i korzystnych innowacji. Skarżący nie wykazał, że Spółka odgrywa znaczącą rolę, jako pracodawca choćby na regionalnym (lokalnym) rynku pracy, przyczyniając się m.in. do spadku bezrobocia poprzez tworzenie nowych miejsc pracy. Stwierdził także, iż skarżący nie spełnia przesłanek określonych w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż jego dochód uzyskiwany z tytułu zatrudnienia w A. Sp. z o.o. tj. 1700 zł brutto (1250, 91 zł netto), po odjęciu kosztów eksploatacyjnych w wysokości 305 zł oraz czynszu w wysokości 450 zł, nie spełnia kryteriów dochodowych określonych w rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. Podkreślił, że udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy jest możliwe wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przez stronę wymogu z art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, na co wskazuje brzmienie art. 53 ust. 4 ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie spełnia żadnej z przesłanek warunkujących udzielenie przedmiotowego zezwolenia. Za nieuzasadnione uznał zarzuty skarżącego zawarte odwołaniu, a w szczególności naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, 9 Kpa. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 54 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach tylko łączne spełnienie przez stronę przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach może stanowić podstawę do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, w której wykonuje ona lub zamierza wykonywać pracę. W niniejszej sprawie Wojewoda [...] stwierdził, że prowadzona przez skarżącego działalność tj. A. Sp. z o.o. nie przynosi korzyści dla gospodarki naszego kraju, w związku z powyższym przedłużanie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na "oczekiwanie" przez skarżącego na zezwolenie na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej byłoby niezasadne i niezgodne z obowiązującymi przepisami. Ponadto wskazał, że organ I instancji zasadnie nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania odwoławczego w oparciu o postanowienia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, gdyż okoliczności podniesione w przedmiotowym odwołaniu nie stanowią zagadnienia wstępnego. Organ argumentował, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Skarżący na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2013 r. Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt. 1 i 2 i ust. 4 oraz art. 53b ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuprawnione przyjęcie, że nie spełnia on wymogów nałożonych treścią art. 53 ust. 1 pkt. 1 i 2, w sytuacji, kiedy skarżący świadczy pracę w charakterze prezesa zarządu spółki z o.o. na podstawie zezwolenia o pracę wydanego przez Wojewodę [...] typu B nr [...] z [...] lipca 2013 r., jak też w sytuacji kiedy ocena stopnia korzystności na tak wczesnym etapie uruchamiania działalności jest zdecydowanie przedwczesna, czemu wyraz dał Wojewoda [...] podając w uzasadnieniu zezwolenia na pracę m.in.: należy zatem uznać, że firma "A." Sp. z o.o. posiada środki oraz prowadzi działania, które uprawdopodobniają spełnienie w przyszłości przesłanek wynikających z art. 88c ust. 4 pkt. 1 ww. ustawy, co będzie zweryfikowane w przypadku ewentualnego złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia na pracą i będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy W ocenie organu okres jednego roku pozwoli pracodawcy na zrealizowanie planowanych przedsięwzięć". W ocenie skarżącego niekonsekwentne jest zatem stanowisko organu zapisane w pouczeniu zezwolenia na pracę: Niniejsze zezwolenie uprawnia do wykonywania pracy jedynie pod warunkiem posiadania przez cudzoziemca tytułu pobytowego, o którym mowa w art. 87 ust. 1, pkt. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy". Zamiast, udzielając cudzoziemcowi zezwolenia na pracę na okres tylko jednego roku konsekwentnie dać mu poczucie stabilności i w ten sposób zachętę do dalszego inwestowania w Spółkę Wojewoda [...] odmówił zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony, co prowadzi wprost do naruszenia treści zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej zawartej w art. 8 K.p.a. Skarżący za bezzasadny uznał także zarzut niewypełnienia przez niego warunku posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie przez co organy obu instancji nieprawidłowo zastosowały art. 53b ust. 1 pkt 2. Wskazał, że do analizy organ przyjął kwotę 450 zł tytułem czynszu oraz kwotę ok. 305 zł tytułem opłat do których zaliczył m.in. opłatę za wywóz śmieci. Skarżący podniósł, że opłata za wywóz śmieci, zamiast gazu, wliczona jest już w opłatę za czynsz. W ocenie skarżącego gdyby organ odwoławczy, stosownie do dyspozycji zawartej w art. 7 Kpa, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącego zapewne brakująca do spełnienia minimum ustawowego kwotę 46,09 zł uwzględniłby na korzyść skarżącego. W jego ocenie zaden interes społeczny nie sprzeciwia się uznaniu, że skarżący spełnia "kryterium dochodowe" z art. 53b ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżący podkreślił, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu, wystarczające na pokrycie przez niego kosztów utrzymania, czego dowodem jest to, że żyje, ma się dobrze i nie ubiega się o jakąkolwiek pomoc ze strony organów. Skarżący zaznaczył, że z zasad konstytucyjnych zmierzających do gwarantowania pewności prawnej, mających swe źródło w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że wszyscy obywatele są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Następnie podał, że udzielono mu zezwolenia na pracę w spółce A. Spółka z o.o. uwzględniając ów trudny dla początkującego inwestora czas niezbędny na przebrnięcie przez pierwsze trudne okresy początku działalności gospodarczej. Podniósł, że mając na uwadze, iż w trakcie trwania procedur nad zaskarżanymi decyzjami Spółka zatrudniła polskiego pracownika, z pomyślnym wynikiem przeszła kontrolę Państwowej Inspekcji Pracy to miał prawo oczekiwać, że w oparciu o powołaną zasadę konstytucyjną demokratycznego państwa prawa w jego sprawie zapadną tożsame decyzje, tj. udzielone mu zostanie zezwolenie na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas co najmniej równy okresowi udzielonego zezwolenia na pracę. Odnosząc się do pobieżnej analizy ekonomicznej przedsięwzięcia gospodarczego skarżącego, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. Spółka z o.o. stwierdził, że nie sposób zgodzić się z dokonaną oceną, że strata bilansowa na początku działalności gospodarczej źle prognozuje na przyszłość. Stwierdził, że oczywistym jest, iż z początkiem działalności wiąże się konieczność ponoszenia kosztów. Dopiero podjęcie produkcji a właściwie jej sprzedaż odbiorcom daje możliwość generowania przychodów, a w konsekwencji zysku. Budowa rynku, nawet dla tak ciekawego przedsięwzięcia niszowego, jak produkcja ciastek według oryginalnych receptur [...] i [...], wymaga nakładów pracy marketingowej i zaangażowania określonych środków, które przecież "od zaraz" nie dadzą dochodu. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który: 1) posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, 2) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Stosownie do art. 53 ust. 4 tej ustawy, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 powołanej ustawy, cudzoziemiec o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2. W świetle art. 53b ust. 5 i ust. 5a omawianej ustawy, dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 5, obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. Cudzoziemcowi, który nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Treść powołanych przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że organy podejmują decyzję w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce po ustaleniu, czy wnioskujący spełnia ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie takiego zezwolenia. Wnioskujący cudzoziemiec powinien posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, cudzoziemiec uzyska zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej. Korzyść dla gospodarki przejawiać się może wzrostem inwestycji, transferem technologii, wprowadzaniem korzystnych innowacji lub tworzeniem nowych miejsc pracy. Odnosząc opisane warunki do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że posiada ubezpieczenie zdrowotne, bowiem 22 listopada 2013 r. dołączył do akt sprawy zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2013 r., z którego wynika, że został zgłoszony od [...] lipca 2013 r. przez A. sp. z o.o. do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, z podstawą odprowadzanych składek w wysokości 1700 zł. Sporna pomiędzy stronami pozostaje kwestia, czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego jest korzystna dla gospodarki narodowejm, jak również czy posiadany przez skarżącego dochód odpowiada kryterium ustawowemu. Zauważyć należy, że ustawodawca posługując się pojęciem "działalność korzystna dla gospodarki narodowej", nie zdefiniował tego pojęcia. Ustawodawca nie wskazał również zamkniętego katalogu cech charakteryzujących "działalność korzystną dla gospodarki narodowej" wymieniając w przepisie, że działalność w szczególności powinna się przyczyniać do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Powołane przykładowo cechy takiej działalności stanowią wskazówkę interpretacyjną, która wymaga wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej. Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy może uzasadniać tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej, a nie jedynie dla podmiotu, który ją prowadzi (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, LEX nr 190306). W rozpoznawanej sprawie prowadzona przez skarżącego Spółka nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej. Powołane okoliczności w żaden sposób nie zostały wykazane przez skarżącego. Oceniając przesłankę "korzystności", należy mieć również na uwadze wysokość osiąganych przez Spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo wręcz straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że spełniona została przesłanka określona w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślenia wymaga, że organy nie mogły wziąć pod uwagę zamiarów skarżącego co do realizacji określonych celów, nie mogły też oceniać samych potencjalnych możliwości Spółki np. w zakresie generowanych w przyszłości zysków, prognozowanych osiągnięć technologicznych czy tworzenia nowych miejsc pracy. Organy rozpoznając sprawę oceniają bowiem stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie w dniu wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że dochody uzyskiwane przez Spółkę nie uzasadniają udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Z akt sprawy wynika bowiem, że prowadzona przez skarżącego Spółka przynosi straty. Natomiast uiszczanie podatków na rzecz państwa polskiego nie oznacza wprost, że podmiot gospodarczy prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Zauważenia także wymaga, że prowadzona przez skarżącego Spółka nie przyczynia się do spadku bezrobocia. Przyjmując za skarżącym, że jest w niej zatrudniona jedna obywatelka polska oraz skarżący wraz ze wspólniczką, nie daje to podstaw do przyjęcia, że skarżący wykazał znaczącą rolę Spółki, jako pracodawcy choćby na lokalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto za prawidłowe uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że o spełnieniu przesłanki zawartej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nie świadczy także przedmiot działalności spółki, którym jest produkcja oraz sprzedaż [...] i [...] ciastek. Należy podkreślić, iż nie było rolą Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonywanie oceny jakości sprzedawanych towarów i jakości usług świadczonych przez Spółkę skarżącego, a jedynie ocena wpływu prowadzonej przez niego działalności na gospodarkę narodową. W zaskarżonej decyzji kwestia charakteru tej działalności w kontekście przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach została prawidłowo oceniona. Usługi tego typu nie mają charakteru innowacyjnego i unikatowego. Stwierdzić zatem należy, że prowadzona przez skarżącego działalność nie spełnia przesłanki zawartej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach tj. nie można jej uznać za korzystną dla gospodarki narodowej. Na spełnienie powyższej przesłanki nie wskazuje bowiem ani przedmiot działalności spółki, ani poziom zatrudnienia jak również wysokość dochodów Spółki i związany z nim uiszczany podatek. Odnosząc się do drugiej kwestii spornej, tj. czy posiadany przez skarżącego dochód odpowiada kryterium ustawowemu, wyjaśnić należy, że organ administracji w przedmiotowej sprawie zobowiązany był sprawdzić, czy stały dochód uzyskiwany przez skarżącego, po odliczeniu kosztów zamieszkania, jest wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W ocenie Sądu skarżący prawidłowo wskazał w przedmiotowej skardze, że organ nieprawidłowo przyjął do analizy obok kwoty 450 zł tytułem czynszu, kwotę 305 zł tytułem energii elektrycznej, wody i wywozu śmieci (łącznie 755 zł). Zgodnie bowiem z umową najmu opłata za wywóz śmieci zaliczona jest już w kwocie 450 zł tj. uiszczanej tytułem opłaty za czynsz. Jednakże mając na uwadze, iż zgodnie z § 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w L. Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (Dz. U. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...]) ustala się miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości a) 12 zł za jednego mieszkańca, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, b) 7 zł za jednego mieszkańca, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny, uznać należy, że nawet w przypadku odjęcia opłaty za wywóz śmieci od kwoty 305 zł (kwoty zawierającej koszt opłat za media), to i tak uzyskiwany dochód skarżącego po odjęciu wszystkich kosztów zamieszkania jest niższy od kwoty wymaganej ustawowo, tj. 542 zł. Zwrócić także należy uwagę, iż organ obliczając koszty zamieszkania skarżącego nie wziął pod uwagę ponoszonego przez niego kosztu związanego z opłatą za gaz. Biorąc zatem pod uwagę, iż nawet po odjęciu od kwoty 305 zł (związanej z opłatami za media) opłaty związanej z kosztem wywozu śmieci (bez uwzględnienia kosztu związanego z opłatą za gaz) dochód skarżącego po odjęciu kosztów zamieszkania (koszt wynajmu + opłaty) jest niższy od kwoty wymaganej ustawowo tj. 542 zł stwierdzić należy, że skarżący nie spełnia przesłanki zawartej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że trafnie organy uznały, że skarżący nie wypełnił przesłanek jakie niesie ze sobą dyspozycja art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53b ust.1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co obligowało organ, na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przepisów postepowania administracyjnego tj. art. 8 Kpa w ślad za organem wyjaśnić należy, że uzyskanie zezwolenia na pracę, co do zasady stanowi okoliczność uzasadniającą wydanie zezwolenia, ale jedynie wtedy, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie. W tym konkretnym przypadku, skarżący musiał jeszcze wykazać, że spełnia przesłankę, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy jak również z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach (ubezpieczenie zdrowotne, stabilne i regularne źródło dochodu w określonej wysokości). Samo uzyskanie zezwolenia na pracę nie stanowi więc przesłanki wystarczającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Niezależnie od powyższego, nawet w przypadku spełnienia wszystkich ww. przesłanek pozytywnych ustawodawca w art. 57 ust. 1 pkt 2-9 ustawy o cudzoziemcach przewidział katalog przesłanek negatywnych, których wystąpienie obliguje organy administracji do odmowy wydania zezwolenia niezależnie od tego. czy przesłanki wymienione w art. 53-53b zostały spełnione. Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) legalne wykonywanie pracy w Polsce jest uzależnione od uzyskania zezwolenia na pracę oraz jednego ze stypizowanych w tej regulacji tytułów prawnych do pobytu w Polsce. Nie ma zatem żadnej sprzeczności pomiędzy wydaniem zezwolenia na pracę i odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W związku z powyższym uznać należy, że zarzut skarżącego w zakresie art. 8 Kpa jest bezzasadny. W niniejszej sprawie nie ma bowiem żadnej sprzeczności pomiędzy wydaniem skarżącemu zezwolenia na pracę i odmową udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Za bezzasadny należy uznać także zarzut skarżącego w zakresie naruszenia przez organ art. 7 Kpa. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że z uwagi, iż art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji zastosowanie tego przepisu niezależnie od siebie uzasadniało to, że: - prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza w postaci spółki (w której skarżący jest zatrudniony będąc jej udziałowcem) nie spełnia kryterium "korzystności" w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 53 ust. 4 i art. 53 ust. 1 pkt 1, - skarżący nie posiada źródła dochodu w prawem przewidzianej wysokości. Każde z podanych wyżej ustaleń niezależnie od siebie obligowało organ administracji do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy. Błędne natomiast obliczenie przez organ wysokości posiadanego przez skarżącego dochodu nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zauważyć bowiem należy, jak już powyżej wskazano, że nawet po odjęciu opłaty związanej z kosztem wywozu śmieci dochód skarżącego po odjęciu kosztów zamieszkania jest niższy od kwoty wymaganej ustawowo, tj. 542 zł. Zatem ustalenie i odjęcie kwoty związanej z opłatą za gaz pomniejszyłoby jedynie wynik wyliczenia dochodu skarżącego. Podkreślić także należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego, nie można uznać, że skoro skarżący jest wstanie utrzymać się bez ubiegania się o jakąkolwiek pomoc ze strony organów Państwa, to spełnia on wymogi zawarte w art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie skarżącego brakującą do kwoty minimum ustawowego uwzględnić należy na jego korzyść. Podnieść należy, że ustawa wprost określa, jaki minimum dochodu skarżący musi uzyskiwać po odliczeniu kosztów utrzymania. Skoro zatem dochód skarżącego, po odliczeniu kosztów zamieszkania, nie jest wyższy od wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej nie można uznać, że skarżący spełnia ww. przesłankę. Zwrócić także należy uwagę, że nawet w przypadku posiadania przez skarżącego stabilnego i regularnego dochodu w przewidzianej prawem wysokości organ odwoławczy i tak zobowiązany byłby wydać decyzję o tożsamej sentencji albowiem działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie odpowiada kryterium "korzystności" w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.