IV SA/Wa 492/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców [...] stycznia 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia A. M. (wskazywana dalej: "skarżąca") zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżąca zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go wykonywaniem pracy oraz prowadzeniem działalności gospodarczej w ramach A. Sp. z o.o. W dniu składania ww. wniosku skarżąca przebywała na terytorium Polski na podstawie wizy Schengen uprawniającej do wielokrotnego przekraczania granicy, wydanej jej 22 marca 2013 r. przez konsula w M. z terminem ważności od [...] kwietnia 2013 r. do 24 sierpnia 2013 r., określającej czas pobytu na 60 dni. Skarżąca jest jednym z dwóch współwłaścicieli A. Sp. z o.o. i pełni w niej funkcję wiceprezesa zarządu. W dniu [...] lipca 2012 r. Spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewoda [...] pismem z 8 maja 2013 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia materiału dowodowego o następujące dokumenty: potwierdzające okoliczność pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uzasadniającą ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; potwierdzające wysokość kosztów zamieszkania; wykazujące, że prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej; oświadczenia o ilości osób pozostających na utrzymaniu skarżącej; zeznania o wysokości dochodu osiągniętego w 2012 r.; zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa; potwierdzające posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu, wystarczającego do pokrycia kosztów życia własnego i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca stwierdziła, że materiał dowodowy w sprawie nie może zostać uzupełniony w terminie, ze względu na toczące się postępowaniem w sprawie udzielenia zezwolenia na pracę. Podała, że zaświadczenie z Urzędu Skarbowego o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa oraz zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za 2012 r. nie dotyczy skarżącej, ponieważ przybyła ona do Polski [...] kwietnia 2013 r. Podczas przesłuchania przeprowadzonego 20 maja 2013 r. w sprawie prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego wydania zezwolenia na pracę dla skarżącej oraz A. A. skarżąca zeznała, że przyjechała do Polski [...] kwietnia 2013 r. w celu rozpoczęcia działalności gospodarczej. Wskazała, że przedmiotem działalności jego Spółki jest produkcja oraz sprzedaż [...] i [...] ciastek. Skarżąca na pytanie: "Kto będzie zajmował się produkcją ciastek?" odpowiedziała: "Nadzorem produkcji zajmiemy się my, a produkcją pracownik. Przeprowadziliśmy już wstępne rozmowy, tylko nie mamy podjętej ostatecznej decyzji personalnej. Docelowo chcemy zatrudnić nawet 10 osób, ale to będzie zależne od sytuacji na rynku. Na dzień dzisiejszy w najbliższych planach chcemy zatrudnić 1 osobę. Wersją minimalną na dzień dzisiejszy będzie zatrudnienie 2 osób zgodnie z przepisami o ustawie o promocji zatrudnienia." Skarżąca zeznała, że Spółka posiada kapitał zakładowy - 10 000 zł oraz środki finansowe zgromadzone na kontach wspólników w wysokości 3 000 zł. Na pytanie: "Jakie są plany Spółki na przyszłość?" odpowiedziała: "W najbliższym czasie chcemy wejść na rynek i znaleźć odbiorców detalicznych i hurtowych naszego produktu w postaci sieci handlowych stołówek, bufetów. Jeśli chodzi o bardziej dalekosiężne plany to chcielibyśmy zmienić lokal na większy, zatrudnić jeszcze więcej osób, zakupić kolejne urządzenia do produkcji. Chcielibyśmy również zorganizować sieciową sprzedaż produktów w punktach sprzedaży w L., a w jeszcze dalszej perspektywie na terenie całego kraju. Dla zrealizowania prognozowanych zamierzeń, spółka zaplanowała dwa warianty: wyłącznie produkcyjny ze sprzedażą oferty asortymentowej przy współpracy z siecią piekarenek i cukierenek oraz produkcyjny połączony ze sprzedażą własną w sklepiku - herbaciarni". Wojewoda [...] 10 lipca 2013 r. wydał zezwolenie na pracę skarżącej na rzecz A. Sp. z o.o. na stanowisku wiceprezesa zarządu, na podstawie umowy o pracę, w okresie od 10 lipca 2013 r. do 9 lipca 2014 r., z wynagrodzeniem miesięcznym nie niższym niż 1700 zł brutto. W dniu 18 lipca 2013 r. dołączono do akt sprawy umowę o pracę zawartą 15 lipca 2013 r. na czas nieokreślony pomiędzy A. Sp. z o.o. a skarżącą, w charakterze wiceprezesa zarządu spółki, z wynagrodzeniem miesięcznym 1600 zł brutto, oświadczenie skarżącej z 20 maja 2013 r. informujące, że nie posiada nikogo na utrzymaniu oraz zgłoszenie skarżącego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2013 r. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] odmówił udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ uznał, że działalność gospodarcza skarżącej nie jest korzystna dla gospodarki Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że nie udokumentowała posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce, a także ubezpieczenia zdrowotnego. Organ I instancji stwierdził, że do dnia wydania rozstrzygnięcia w sprawie, mimo wezwania organu, materiał dowodowy nie został uzupełniony o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.). Wskazał również, że organy administracji publicznej rozpatrując sprawę oceniają stan działalności, kondycję danego przedsiębiorstwa, jego znaczenie i pozycję na rynku na dzień wydania rozstrzygnięcia. Nie biorą jednak pod uwagę planów strony co do realizacji określonych celów, nie oceniają także potencjalnych możliwości przedsiębiorstwa. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda [...] stwierdził, że na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie, skarżąca nie spełnia warunków koniecznych do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżąca od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. złożyła odwołanie, w którym organowi I instancji zarzuciła naruszenie: - art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuzasadnione uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w sytuacji kiedy Spółka rozpoczyna dopiero swoją działalność gospodarczą, m.in. po przyjeździe do Polski [...] kwietnia 2013 r. skarżąca podjęła działania formalizujące jej pobyt w Polsce, w tym poprzez udzielenie zezwolenia na pracę typu B, tj. w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej, wynajęcie powierzchni pod planowaną działalność gospodarczą, zakup urządzeń, przeprowadzenie remontu adaptacyjnego, pozyskanie decyzji zezwalających władz sanitarnych itp., - art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że Spółka znajduje się we wstępnej fazie rozruchu i przedwczesna jest ocena działalności, o czym można mówić dopiero po co najmniej roku działania, - art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez pominięcie faktu, że skarżąca została zatrudniona po uzyskaniu zezwolenia na pracę, posiada więc regularne i stabilne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania, gdyż organ I instancji niezasadnie przyjął koszt utrzymania skarżącej na poziomie 801,15 zł, tj. nie uwzględnił podziału kosztów na współnajemcę lokalu mieszkalnego A. A., - art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: "Kpa") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony w sytuacji kiedy przed tym samym organem skarżąca uzyskała zezwolenie na pracę i podjęła ją, co zabezpiecza jej stabilne i regularne źródło dochodu oraz zapewnia ubezpieczenie zdrowotne, - art. 8 Kpa wskutek naruszenia zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, w sytuacji kiedy w ślad za uzyskaniem zezwolenia na zatrudnienie w charakterze członka zarządu Spółki powinna iść decyzja legalizująca czasowy pobyt skarżącej w Polsce, umożliwiająca rozwijanie jej aktywności gospodarczej kierowanej Spółki i oceny jej korzyści, - art. 9 Kpa poprzez naruszenie zasady udzielania należytej i wyczerpującej informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania, w sytuacji kiedy skarżąca w piśmie z 20 maja 2013 r. wskazała na stan sprawy i niemożność sprostania żądaniom okazania określonych dokumentów, tymczasem organ – mimo ciążącego na nim obowiązku - nie poinformował o możliwym alternatywnym rozwiązaniu wynikającym z treści art. 88 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.). Do odwołania skarżąca dołączyła skorygowaną umowę o pracę zawartą 15 lipca 2013 r. na czas nieokreślony pomiędzy skarżącą a A. Sp. z o.o. na stanowisku wiceprezesa zarządu spółki, z wynagrodzeniem miesięcznym 1700 zł. Ponadto do akt sprawy załączono oświadczenie W. K. z 13 sierpnia 2013 r. z którego wynika, że skarżąca uiszcza koszty eksploatacyjne związane z wynajmowanym mieszkaniem w wysokości 305 zł. Skarżąca także wyjaśniła, że Spółka nie podjęła działalności gospodarczej w 2012 r., lecz rozpoczęła działania zmierzające do "uruchomienia" działalności [...] kwietnia 2013 r. Wniosła o wyznaczenie dodatkowego terminu w sprawie na dostarczenie niezbędnych dokumentów. Następnie w piśmie z 29 sierpnia 2013 r. wskazała, że zasadne jest wzięcie pod uwagę okoliczności związanych z horyzontem czasowym czynności inicjujących działalność gospodarczą spółki A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. w obszarze zakreślonym zakresem działalności a w konsekwencji jako pochodne, obowiązki podatkowe i z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zaznaczyła, że przełom "miesiąca sierpnia i września br. jest rzeczywistym początkiem generowania przez Spółkę przychodów, co z ekonomicznego punktu widzenia będzie wpływało na dalszą działalność podmiotu w Polsce". Przy ww. piśmie uzupełniła materiał dowodowy o listę płac wystawioną przez A. Sp. z o.o. za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r., w której wymienieni są A. A. i skarżąca, rachunek zysków i strat sporządzony za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 lipca 2013 r., z którego wynika, że ww. spółka poniosła stratę w wysokości 7447, 24 zł, bilans spółki sporządzony na dzień 31 lipca 2013 r. (suma bilansowa w wysokości 12 444,50 zł). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pismem z 1 października 2013 r. wezwał skarżącą do nadesłania następujących dokumentów: aktualnej listy wynagrodzeń wypłaconych przez "A." Sp. z o.o. za ostanie 6 miesięcy; aktualnego bilansu firmy wraz z rachunkiem zysków i strat; zeznania CIT-8 za 2012 r., wraz z dowodem nadania do urzędu skarbowego; zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o wywiązywaniu się firmy ze zobowiązań podatkowych wobec skarbu państwa; dokumentów wskazujących, że prowadzona działalność gospodarcza jest korzystna dla gospodarki narodowej, tj. przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy; zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzającego odprowadzanie przez skarżącą składek na ubezpieczenia zdrowotne i społeczne z ostatnich 3 miesięcy, wraz ze wskazaniem podstawy od jakiej są odprowadzane w poszczególnych miesiącach; PIT-37 skarżącej za 2012 r. W dniu 16 października 2013 r. akta sprawy zostały uzupełnione m.in. o listy płac wystawione przez A. Sp. z o.o. za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 lipca 2013 r., od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r., oraz od dnia 1 września 2013 r. do dnia 30 września 2013 r. w których wymienieni są A. A. i skarżąca, raporty ZUS dotyczące A. A. i skarżącej za miesiące: sierpień, wrzesień i październik. W dniu 5 listopada 2013 r. dołączono do akt sprawy zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach A. Sp. z o.o. oraz protokół z przeprowadzonej kontroli 29 października 2013 r. przez Państwową Inspekcję Pracy w A. Sp. z o.o., z której wynika, że A. Sp. z o.o. [...] kwietnia 2013 r. rozpoczęła faktyczną działalność gospodarczą oraz, że w ww. spółce, oprócz skarżącej oraz A. A. zatrudniona jest P. P. na okres próbny od 3 października 2013 r. do 2 stycznia 2014 r. w charakterze sprzedawcy, z wynagrodzeniem 800 zł brutto. W dniu 22 listopada 2013 r. dołączono do akt sprawy zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2013r. stanowiące, że skarżąca została zgłoszona od 15 lipca 2013 r. przez A. Sp. z o.o. do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, z podstawą odprowadzanych składek 1700 zł. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] stycznia 2014 r. nr [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. Organ odwoławczy kierując się art. 77 § 1 Kpa uznał za zasadne dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy stwierdził, że ze znajdujących się w aktach sprawy bilansów za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 lipca 2013 r. oraz za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 września 2013 r. wynika, że Spółka: nie posiada żadnych rzeczowych aktywów trwałych w postaci gruntów, budynków, lokali i obiektów inżynierii lądowej i wodnej, urządzeń technicznych i maszyn, środków transportu oraz innych środków trwałych; na dzień 31 lipca 2013 r. posiadała aktywa obrotowe: 12 444, 50 zł stanowiące inwestycje krótkoterminowe (środki pieniężne w kasie i na rachunkach), natomiast na dzień 30 września 2013 r. dysponowała aktywami obrotowymi: 10 929, 81 zł w tym: należnościami krótkoterminowymi z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych oraz innych świadczeń: 299,87 zł oraz inwestycjami krótkoterminowymi w postaci środków pieniężnych w kasie i na rachunkach: 10 629, 94 zł; na dzień 31 lipca 2013 r. posiadała kapitał (fundusz) własny: 2522,76 zł, kapitał (fundusz) podstawowy: 10000 zł, natomiast na dzień 30 września 2013 r. kapitał (fundusz) własny miał wartość ujemną i wynosił (- 3 746, 70 zł), kapitał (fundusz) podstawowy: 10000 zł; na dzień 31 lipca 2013 r. zanotowała stratę netto: 7 477, 24 zł, natomiast na dzień 30 września 2013 r. strata netto wzrosła do 13 746, 70 zł; na dzień 31 lipca 2013 r. posiada zobowiązania: 9 921, 74 zł stanowiące zobowiązania krótkoterminowe z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń: 1921, 74 zł oraz z tytułu wynagrodzeń 8000 zł, natomiast na dzień 30 września 2013 r. ww. zobowiązania wzrosły do 14 676, 51 zł (zobowiązania krótkoterminowe wobec pozostałych jednostek: 14 676, 51 zł w tym z tytułu dostaw i usług, o okresie wymagalności w wysokości 2508, 33 zł, z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń: 1666, 36 zł, z tytułu wynagrodzeń: 2501, 82 zł i inne: 8000 zł); nie posiada rezerw na zobowiązania. W ocenie organu odwoławczego, na podstawie zebranego materiału dowodowego działalności A. Sp. z o.o. nie można zakwalifikować jako korzystnej dla polskiej gospodarki, charakteryzującej się stabilnością ekonomiczną, a w związku z tym dającej rękojmi generowania korzyści w przyszłości. A. Sp. z o.o. jest nowym podmiotem o nieugruntowanej pozycji na rynku. Ponadto z akt sprawy wynika, że w chwili obecnej w Spółce zatrudniony jest jeden obywatel polski na podstawie umowy zawartej na okres próbny od 3 października 2013 r. do 2 stycznia 2014 r. Organ podkreślił ponadto, że z uwagi na fakt wykonywania przez skarżącą pracy na stanowisku wiceprezesa zarządu prowadzonej przez siebie A. Sp. z o.o organ rozpatrujący sprawę w przypadku ustalenia, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o cudzoziemcach zobligowany jest do odmowy udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia. Zdaniem organu skarżąca nie udokumentowała, że spełnia przesłankę z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, albowiem w żaden sposób nie wykazała, aby na skutek działalności jej Spółki poczyniono w Polsce jakieś inwestycje lub by działalność badanej Spółki spowodowała wprowadzenie nowych technologii i korzystnych innowacji. Skarżąca nie wykazała, że Spółka odgrywa znaczącą rolę, jako pracodawca choćby na regionalnym (lokalnym) rynku pracy, przyczyniając się m.in. do spadku bezrobocia poprzez tworzenie nowych miejsc pracy. Stwierdził także, iż skarżąca nie spełnia przesłanek określonych w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż jej dochód uzyskiwany z tytułu zatrudnienia w A. Sp. z o.o. tj. 1700 zł brutto (1250, 91 zł netto), po odjęciu kosztów eksploatacyjnych w wysokości 305 zł oraz czynszu w wysokości 450 zł, nie spełnia kryteriów dochodowych określonych w rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. Podkreślił, że udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy jest możliwe wyłącznie w przypadku łącznego spełnienia przez stronę wymogu z art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, na co wskazuje brzmienie art. 53 ust. 4 ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżąca nie spełnia żadnej z przesłanek warunkujących udzielenie przedmiotowego zezwolenia. Za nieuzasadnione uznał zarzuty skarżącej zawarte odwołaniu, a w szczególności naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, 9 Kpa. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 54 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach tylko łączne spełnienie przez stronę przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach może stanowić podstawę do udzielenia jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt prowadzenia działalności gospodarczej, w której wykonuje ona lub zamierza wykonywać pracę. Podniósł także, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne, stąd wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Skarżąca na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości, wraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2013 r. Zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 53 ust. 1 pkt. 1 i 2 i ust. 4 oraz art. 53b ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach w wyniku nieuprawnionego przyjęcia, że nie spełnia ona wymogów nałożonych treścią art. 53 ust. 1 pkt. 1 i 2 w sytuacji, kiedy skarżąca świadczy pracę w charakterze wiceprezesa zarządu spółki z o.o. na podstawie zezwolenia o pracę wydanego, jak też w sytuacji kiedy ocena stopnia korzystności na tak wczesnym etapie uruchamiania działalności jest zdecydowanie przedwczesna, czemu wyraz dał Wojewoda [...] podając w uzasadnieniu zezwolenia na pracę, że: należy zatem uznać, że firma "A." Sp. z o.o. posiada środki oraz prowadzi działania, które uprawdopodobniają spełnienie w przyszłości przesłanek wynikających z art. 88c ust. 4 pkt. 1 ww. ustawy, co będzie zweryfikowane w przypadku ewentualnego złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia na pracą i będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie organu okres jednego roku pozwoli pracodawcy na zrealizowanie planowanych przedsięwzięć". Skarżąca uznała za niekonsekwentne stanowisko organu zawarte w pouczeniu zezwolenia na pracę: "Niniejsze zezwolenie uprawnia do wykonywania pracy jedynie pod warunkiem posiadania przez cudzoziemca tytułu pobytowego, o którym mowa w art. 87 ust. 1, pkt. 12 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy". Argumentowała, że Wojewoda [...] odmówił zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony, co prowadzi wprost do naruszenia treści zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej zawartej w art. 8 K.p.a. Skarżąca polemizując z twierdzeniem, że nie spełniła warunku posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie wskazała, że do analizy organ przyjął kwotę 450 zł tytułem czynszu oraz kwotę ok. 305 zł tytułem opłat, do których zaliczył m.in. opłatę za wywóz śmieci. Skarżąca podniosła, że opłata za wywóz śmieci, zamiast gazu, wliczona jest już w opłatę za czynsz. W ocenie skarżącej gdyby organ odwoławczy, stosownie do dyspozycji zawartej w art. 7 Kpa, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes skarżącej, to brakującą do spełnienia minimum ustawowego kwotę 46,09 zł uwzględniłby na korzyść skarżącej. W jej ocenie żaden interes społeczny nie sprzeciwia się uznaniu, że skarżąca spełnia "kryterium dochodowe" z art. 53b ust. 1 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca podkreśliła, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu, wystarczające na pokrycie przez nią kosztów utrzymania, czego dowodem jest to, że nie ubiega się o jakąkolwiek pomoc ze strony organów. Skarżąca zaznaczyła, że z zasad konstytucyjnych zmierzających do gwarantowania pewności prawnej, mających swe źródło w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika, że wszyscy obywatele są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Następnie podała, że udzielono jej zezwolenia na pracę w spółce A. Spółka z o.o. uwzględniając uwarunkowania trudnego dla początkującego inwestora czasu. Podniosła, że mając na uwadze, iż w trakcie trwania procedur nad zaskarżanymi decyzjami Spółka zatrudniła polskiego pracownika, z pomyślnym wynikiem przeszła kontrolę Państwowej Inspekcji Pracy, miała prawo oczekiwać, że w oparciu o zasadę demokratycznego państwa prawa w jej sprawie zapadną tożsame decyzje, tj. udzielone jej zostanie zezwolenie na zamieszkanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na czas co najmniej równy okresowi udzielonego zezwolenia na pracę. Odnosząc się do pobieżnej analizy ekonomicznej przedsięwzięcia gospodarczego skarżącej, tj. spółki A. Spółka z o.o. stwierdziła, że nie sposób zgodzić się z dokonaną oceną, że strata bilansowa na początku działalności gospodarczej źle prognozuje na przyszłość. Akcentowała, iż z początkiem działalności wiąże się konieczność ponoszenia kosztów, a dopiero podjęcie produkcji, a właściwie jej sprzedaż odbiorcom daje możliwość generowania przychodów, a w konsekwencji zysku. Budowa rynku, nawet dla tak ciekawego przedsięwzięcia niszowego, jak produkcja ciastek według oryginalnych receptur ormiańskich i rosyjskich, wymaga nakładów pracy marketingowej i zaangażowania określonych środków, które przecież "od zaraz" nie dadzą dochodu. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573, ze zm.), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który: 1) posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, 2) prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej, korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Stosownie do art. 53 ust. 4 tej ustawy, cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, wykonujący lub zamierzający wykonywać pracę w utworzonej przez siebie spółce komandytowej, spółce komandytowo-akcyjnej, spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółce akcyjnej albo w takiej spółce, do której przystąpił lub objął bądź nabył jej udziały lub akcje, jest obowiązany wykazać, że działalność tej spółki spełnia warunki określone w ust. 1 pkt 2. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 powołanej ustawy, cudzoziemiec o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 2. W świetle art. 53b ust. 5 i ust. 5a wymienionej ustawy dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Uważa się, że koszty zamieszkania, o których mowa w ust. 5, obejmują co najmniej wysokość stałych opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu w rozliczeniu na liczbę osób zamieszkujących w tym lokalu, a ponadto opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. Cudzoziemcowi, który nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Treść powołanych przepisów, mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wskazuje, że organy podejmują decyzję w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce po ustaleniu, czy wnioskujący spełnia ustawowe przesłanki uzasadniające udzielenie takiego zezwolenia. Wnioskujący cudzoziemiec powinien posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, cudzoziemiec uzyska zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą korzystną dla gospodarki narodowej. Korzyść dla gospodarki przejawiać się może wzrostem inwestycji, transferem technologii, wprowadzaniem korzystnych innowacji lub tworzeniem nowych miejsc pracy. Odnosząc opisane warunki do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca wykazała, że posiada ubezpieczenie zdrowotne, bowiem 22 listopada 2013 r. dołączyła do akt sprawy zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] listopada 2013 r., z którego wynika, że została zgłoszona od [...] lipca 2013 r. przez A. sp. z o.o. do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, z podstawą odprowadzanych składek w wysokości 1700 zł. Sporna pomiędzy stronami pozostaje kwestia, czy działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącą jest korzystna dla gospodarki narodowej, jak również czy posiadany przez skarżącą dochód odpowiada kryterium ustawowemu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działalność korzystna dla gospodarki narodowej" mimo, że nim operuje. Ustawodawca nie wskazał również zamkniętego katalogu cech charakteryzujących "działalność korzystną dla gospodarki narodowej", wskazując jednakże, że taka działalność w szczególności powinna się przyczyniać do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji i tworzenia nowych miejsc pracy. Powołane przykładowo cechy takiej działalności stanowią wskazówkę interpretacyjną, wymagającą wykazania związku pomiędzy prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretnymi korzyściami dla gospodarki narodowej. Udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy może uzasadniać tylko taka działalność gospodarcza, która jest korzystna dla gospodarki narodowej, a nie jedynie dla podmiotu, który ją prowadzi (por. wyrok NSA z 30 czerwca 2005 r., sygn. akt II OSK 201/05, LEX nr 190306). Dla ustalenia kryterium działalności gospodarczej konieczne jest zatem uwzględnienie szerszego odniesienia, niż jedynie finansowa kondycja firmy. Prawidłowo organ ocenił, że w rozpoznawanej sprawie prowadzona przez skarżącą Spółka nie przyczynia się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji w gospodarce narodowej. Powołane okoliczności w żaden sposób nie zostały wykazane przez skarżącą. Oceniając przesłankę "korzystności", należy mieć również na uwadze wysokość osiąganych przez Spółkę dochodów i kwoty odprowadzanych w związku z prowadzoną działalnością świadczeń do budżetu państwa (np. z tytułu podatku dochodowego, składek na ubezpieczenia społeczne). Z punktu widzenia gospodarki zasadne wydaje się promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących znaczące korzyści finansowe, natomiast ograniczanie dostępu do rynku podmiotów, które wykazują niewysokie dochody albo wręcz straty. Dlatego wysokie dochody, a przez to wysokie wpływy do budżetu państwa z tytułu należności podatkowych mogą uzasadniać pozytywne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy brak jest innych okoliczności prowadzących do uznania za spełnioną przesłankę określoną w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach uzasadnia wyłącznie faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej korzystnej dla gospodarki narodowej, a nie sam zamiar prowadzenia takiej działalności - zob. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2006 r., II OSK 69/06, ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 49, z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2523/12, CBOSA. Warunek "prowadzenia działalności korzystnej dla gospodarki narodowej", sformułowany został przy użyciu czasu teraźniejszego, co wskazuje, że przy ocenie jego spełnienia organ administracji publicznej koncentruje się na zbadaniu aktualnej kondycji prowadzonego przez cudzoziemca przedsiębiorstwa i zobowiązany jest zbadać jego przydatność i znaczenie dla gospodarki narodowej na dzień wydania rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku. Skoro organy rozpoznając sprawę oceniają stan działalności, kondycję przedsiębiorstwa, jego pozycję i znaczenie w dniu wydania decyzji, to nie mogły wziąć pod uwagę zamiarów skarżącej co do realizacji określonych celów, nie mogły też oceniać samych potencjalnych możliwości Spółki np. w zakresie generowanych w przyszłości zysków, prognozowanych osiągnięć technologicznych czy tworzenia nowych miejsc pracy. Przyjęcie odmiennego poglądu mogłoby prowadzić do kierowania się przez organ nieostrymi i niejednakowymi dla wszystkich przedsiębiorców kryteriami, co byłoby niepożądane zarówno ze względu na zasadę pewności prawa, jak i jego równości. Z akt sprawy wynika, że prowadzona przez skarżącą Spółka przynosi straty. Natomiast uiszczanie podatków na rzecz państwa polskiego nie oznacza wprost, że podmiot gospodarczy prowadzi działalność korzystną dla gospodarki narodowej. Mając na uwadze powyższe dyrektywy wnioskowania stwierdzić należy, że w takich okolicznościach na aprobatę zasługuje pogląd organu, że dochody uzyskiwane przez Spółkę nie uzasadniają udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce. Zauważenia także wymaga, że prowadzona przez skarżącą Spółka nie przyczynia się do spadku bezrobocia. Przyjmując za skarżącą, że jest w niej zatrudniona jedna obywatelka polska oraz skarżąca wraz ze wspólnikiem, nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżąca wykazała znaczącą rolę Spółki, jako pracodawcy choćby na lokalnym rynku pracy. Nie sposób bowiem uznać, że stworzenie zaledwie jednego miejsca pracy przyczynia się do spadku bezrobocia i dlatego wpływa korzystnie na gospodarkę narodową w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto prawidłowym jest stanowisko organu odwoławczego, że o spełnieniu przesłanki zawartej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach nie świadczy także przedmiot działalności spółki, którym jest produkcja oraz sprzedaż ormiańskich i rosyjskich ciastek. Należy podkreślić, iż nie było rolą Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dokonywanie oceny jakości sprzedawanych towarów i jakości usług świadczonych przez Spółkę skarżącą, a jedynie ocena wpływu prowadzonej przez nią działalności na gospodarkę narodową. W zaskarżonej decyzji kwestia charakteru tej działalności w kontekście przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach została prawidłowo oceniona. Usługi tego typu nie mają charakteru innowacyjnego i unikatowego. Stwierdzić zatem należy, że prowadzona przez skarżącą działalność nie spełnia przesłanki zawartej w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. nie można jej uznać za korzystną dla gospodarki narodowej. Na spełnienie powyższej przesłanki nie wskazuje bowiem ani przedmiot działalności spółki, ani poziom zatrudnienia, ani wysokość dochodów Spółki i związany z nim uiszczany podatek. Już ta okoliczność obligowała organ do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do drugiej kwestii spornej, tj. czy posiadany przez skarżącą dochód odpowiada kryterium ustawowemu wyjaśnić należy, że organ administracji w przedmiotowej sprawie zobowiązany był sprawdzić, czy stały dochód uzyskiwany przez skarżącą, po odliczeniu kosztów zamieszkania, jest wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W ocenie Sądu organ nieprawidłowo przyjął do analizy obok kwoty 450 zł tytułem czynszu, kwotę 305 zł tytułem energii elektrycznej, wody i wywozu śmieci (łącznie 755 zł). Zgodnie bowiem z umową najmu opłata za wywóz śmieci zaliczona jest już w kwocie 450 zł, tj. uiszczanej tytułem opłaty za czynsz. Jednakże mając na uwadze, iż zgodnie z § 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w L. Nr [...] z [...] grudnia 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (Dz. U. Woj. [...] z 2013 r., poz. [...]) ustala się miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości a) 12 zł za jednego mieszkańca, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny, b) 7 zł za jednego mieszkańca, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny, uznać należy, że nawet w przypadku odjęcia opłaty za wywóz śmieci od kwoty 305 zł (kwoty zawierającej koszt opłat za media), to i tak uzyskiwany dochód skarżącej po odjęciu wszystkich kosztów zamieszkania jest niższy od kwoty wymaganej ustawowo, tj. 542 zł. Organ obliczając koszty zamieszkania skarżącej nie wziął pod uwagę ponoszonego przez nią kosztu związanego z opłatą za gaz. Skoro nawet po odjęciu od kwoty 305 zł (związanej z opłatami za media) opłaty związanej z kosztem wywozu śmieci (bez uwzględnienia kosztu związanego z opłatą za gaz) dochód skarżącej po odjęciu kosztów zamieszkania (koszt wynajmu + opłaty) jest niższy od kwoty wymaganej ustawowo tj. 542 zł, to słusznie jest przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanki zawartej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że trafnie organy uznały, że skarżąca nie wypełniła przesłanek z art. 53 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, co obligowało organ, na mocy art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Uzyskanie zezwolenia na pracę, co do zasady stanowi okoliczność uzasadniającą wydanie zezwolenia, ale jedynie wtedy, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie. W tym konkretnym przypadku, skarżąca musiała jeszcze wykazać, że spełnia przesłankę, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak również z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach (ubezpieczenie zdrowotne, stabilne i regularne źródło dochodu w określonej wysokości). Samo uzyskanie zezwolenia na pracę nie stanowi więc przesłanki wystarczającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Niezależnie od powyższego, nawet w przypadku spełnienia wszystkich ww. przesłanek pozytywnych ustawodawca w art. 57 ust. 1 pkt 2-9 ustawy o cudzoziemcach przewidział katalog przesłanek negatywnych, których wystąpienie obliguje organy administracji do odmowy wydania zezwolenia, niezależnie od tego, czy przesłanki wymienione w art. 53-53b zostały spełnione. Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415, ze zm.) legalne wykonywanie pracy w Polsce jest uzależnione od uzyskania zezwolenia na pracę oraz jednego ze stypizowanych w tej regulacji tytułów prawnych do pobytu w Polsce. Skoro nie ma zależności w postaci konieczności udzielenia zezwolenia na czas zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na uzyskanie zezwolenia na pracę na, to nie można zasadnie upatrywać sprzeczności pomiędzy wydaniem zezwolenia na pracę, a odmową udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 8 Kpa oraz art. 7 Kpa. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że z uwagi, iż art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji zastosowanie tego przepisu niezależnie od siebie uzasadniało to, że: - prowadzona przez skarżącą działalność gospodarcza w postaci spółki (w której skarżąca jest zatrudniona będąc jej udziałowcem) nie spełnia kryterium "korzystności" w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w zw. z art. 53 ust. 4 i art. 53 ust. 1 pkt 1, - skarżąca nie posiada źródła dochodu w prawem przewidzianej wysokości. Każde z podanych wyżej ustaleń niezależnie od siebie obligowało organ administracji do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy. Błędne obliczenie przez organ wysokości posiadanego przez skarżącą dochodu nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie bowiem, jak już powyżej wskazano, nawet po odjęciu opłaty związanej z kosztem wywozu śmieci dochód skarżącego po odjęciu kosztów zamieszkania jest niższy od kwoty wymaganej ustawowo, tj. 542 zł. Zatem ustalenie i odjęcie kwoty związanej z opłatą za gaz pomniejszyłoby jedynie wynik wyliczenia dochodu skarżącej. Podkreślić także należy, że wbrew twierdzeniu skarżącej, nie można uznać, że skoro skarżąca jest wstanie utrzymać się bez ubiegania się o jakąkolwiek pomoc ze strony organów Państwa, to spełnia ona wymogi zawarte w art. 53 b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie skarżącej brakującą do kwoty minimum ustawowego uwzględnić należy na jej korzyść. Ustawa wprost określa minimum dochodu skarżąca musi uzyskiwać po odliczeniu kosztów utrzymania. Skoro zatem dochód skarżącej, po odliczeniu kosztów zamieszkania, nie jest wyższy od wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, to nie można było uznać, że skarżąca spełnia ww. przesłankę. Zwrócić także należy uwagę, że nawet w przypadku posiadania przez skarżącą stabilnego i regularnego dochodu w przewidzianej prawem wysokości organ odwoławczy i tak zobowiązany byłby wydać decyzję o tożsamej sentencji albowiem działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącą nie odpowiada kryterium "korzystności" w rozumieniu art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgromadzone dowody oceniono w sposób prawidłowy i wyciągnięto z nich właściwe wnioski, same zaś decyzje zostały uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienia decyzji zawierają rozważania pozwalające na uznanie, że organ wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy administracji tych przepisów prawa materialnego. Sąd działając z urzędu, nie dostrzegł w zaskarżonych decyzjach takiego naruszenia prawa, które obligowałoby go do uwzględnienia skargi z urzędu. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.