IV SA/Wa 497/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej A. F. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] maja 2013 r. A.F. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go podjęciem pracy w przedszkolu oraz obroną we wrześniu br. pracy dyplomowej na wyższej uczelni. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2013r. orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji zarzucił wnioskodawczym, iż nie spełnia przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r. Nr 264 poz. 1573), gdyż nie dołączyła dokumentów potwierdzających powoływaną okoliczność. Organ I instancji zarzucił cudzoziemce, iż pomimo skutecznie doręczonego wezwania nie uzupełniła akt sprawy o zezwolenie na pracę, a jednocześnie nie zachodzi wobec niej żadna z przesłanek wymienionych w ustawach szczególnych, wskazujących przypadki zwolnienia cudzoziemca z posiadania zezwolenia na pracę . W dniu [...] lipca 2013 r. A.F. złożyła od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, stwierdzając że otrzymała błędne informacje odnośnie posiadania zezwolenia na pracę. Zaznaczyła, że zobowiązuje się do dostarczenia zezwolenia na pracę i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W toku postępowania odwoławczego w dniu [...] sierpnia 2013 r. za pośrednictwem Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców złożono uzupełnienie odwołania - strony wraz ze stosownym pełnomocnictwem. Pełnomocnik wnioskodawczym adw. E.K. zarzuciła Wojewodzie [...]naruszenie szeregu przepisów tj.: - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, z pominięciem faktów znanych organowi z urzędu takich jak fakt zamieszkiwania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od 2009r. matki cudzoziemki, która posiada zezwolenie na osiedlenie się; - art. 8 i 9 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku dbałości o to, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, a tym samym naruszenia zasady pogłębiania zaufania oraz udzielania informacji poprzez wyjaśnienia skarżącej jakie wymogi prawne winno spełniać oświadczenie pracodawcy dotyczące zatrudniania obywatela [...]. Ponadto pełnomocnik wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów dołączonych do odwołania na okoliczność pobytu matki skarżącej w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, oraz istnienie więzi o charakterze rodzinnym, o których mowa w art. 53a ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik zainteresowanej stwierdziła, iż w postępowaniu przed organem I instancji cudzoziemka występowała bez udziału profesjonalnego pełnomocnika, co powinno obligować Wojewodę [...] do dołożenia wszelkiej staranności, by dokładnie wyjaśnić stronie jakiego rodzaju dokumentów od niej oczekuje, by wydać decyzję zgodną z jej żądaniem. Pełnomocnik cudzoziemki stwierdził, iż A.F. uzyskała informację, że jako obywatelka [...] nie potrzebuje zezwolenia na pracę, a jedynie oświadczenie pracodawcy, więc dołączyła do akt sprawy oświadczenie pracodawcy. Pełnomocnik strony zarzuciła Wojewodzie [...] brak poinformowania cudzoziemki, że dołączony do akt sprawy dokument nie spełnia wymogów wskazanych w przepisach. Ponadto pełnomocnik zainteresowanej wskazała, iż skarżąca przebywa w Polsce przez okres ponad 4 lat w celu odbycia stacjonarnych studiów wyższych. Matka skarżącej zawarła związek małżeński z obywatelem polskim, obecnie zaś od lipca 2009 r. przebywa w Polsce na podstawie zezwolenia na osiedlenie się. Sama skarżąca została przysposobiona przez męża matki i pozostaje na jego utrzymaniu. Okoliczności te znane są organowi z urzędu, z uwagi na prowadzone wcześniej postępowanie administracyjne zarówno z wniosku skarżącej jak jej matki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] A.F. ur. [...]., od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].07.2013r. orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ zauważył, iż cudzoziemka w uzasadnieniu wniosku o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wskazała wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wniosku dołączyła m.in. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię umowy - zlecenie, zawartej między stroną, a C. Sp. z o.o., z której wynika, iż cudzoziemce powierzono wykonywanie pracy jako "wsparcie pracy opiekuńczo wychowawczej w grupie przedszkolnej w dni na żądanie" w terminie od dnia [...].05.2013r. do dnia [...].06.2014r. za wynagrodzeniem za wykonanie zlecenia w wysokości 9600 zł brutto. Dopuszczono możliwość zaliczkowania miesięcznego w kwocie nie wyższej niż 800 zł. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy zachodzą określone w art. 53 - 53b ustawy o cudzoziemcach wymogi bezpośrednio wynikające z treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, ale także te powiązane z nimi (art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 53b ust. 5 i ust. 5b ustawy o cudzoziemcach). Szef Urzędu podkreślił, iż zarówno w toku postępowania, jaki i w chwili wydania przez Wojewodę [...] decyzji, w sprawie brak było przesłanek świadczących, że cudzoziemka może wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę. A.F. pomimo, że skutecznie odebranego wezwania nie uzupełniła akt sprawy o zezwolenie na pracę a tym samym nie udokumentowała, że zachodzą wobec niej przesłanki skutkujące udzieleniem jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ zauważył, iż cudzoziemka od 2010 r. otrzymywała zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na odbywanie studiów wyższych w Polsce tj. z uwagi na spełnienie przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu wniosku złożonego w dniu [...].05.2013r. oprócz wykonywania pracy, wskazała również zamiar obrony pracy dyplomowej we wrześniu 2013 r. Organ zauważył, iż w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik A.F. że na podstawie art. 53a ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach zmodyfikował wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce dla A.F. w ten sposób, że wniósł o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy dla cudzoziemki ze wzglądu na okoliczność posiadania statusu absolwentki polskiej wyższej uczelni oraz zamiaru podjęcia pracy w Polsce, a także dalszego pobytu razem z matką i ojczymem. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdził jednak, iż organ II instancji nie ma możliwości przychylenia się do wniosku pełnomocnika strony o zmianę podstawy prawnej rozpatrywanego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa. Organ wyjaśnił, iż okoliczności powołane przez pełnomocnika strony we wskazanym wyżej piśmie z dnia [...].11.2013r. tj. pobyt z rodziną i poszukiwanie przez cudzoziemkę pracy w wyuczonym zawodzie mogą stanowić przedmiot nowego postępowania administracyjnego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, po uprzednim złożeniu przez panią A.F. nowego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Organ zauważył, iż na dzień wydania przedmiotowej decyzji cudzoziemka nie wykonuje pracy, wobec czego brak jest podstaw do udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia. Zainteresowana nie posiada również stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oświadczenia ojczyma cudzoziemki S.M. nie można uznać za posiadanie przez A.F. stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce. Cudzoziemka jest osobą pełnoletnią, a jej ojczym nie ma obowiązku alimentacyjnego względem niej. Zdaniem organu odwoławczego wobec zainteresowanej zachodzi okoliczność określona w art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, zgodnie z którą odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wyjaśnił także, że obywatel [...] może wykonywać pracę bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę przez okres 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia za pracę brutto, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy. W dniu [...] lutego 2014r. A.F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji o zasądzenie kosztów sądowych podług norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 53 i art. 53a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji niewzięcie pod uwagę istotnych okoliczności sprawy, które zostały podane w odwołaniu - istniały już w trakcie składania wniosku, w sytuacji, gdy poprawna interpretacja przepisu doprowadziłoby do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony; 2. istotne uchybienie przez organy obu instancji zasadzie pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasadzie należytego i wyczerpującego informowania stron art. 9 k.p.a. poprzez: a. brak poinformowania przez organ II instancji o braku możliwości wzięcia pod uwagę dodatkowych okoliczności oraz o możliwości złożenia kolejnego wniosku w trakcie postępowania, b. brak poinformowania przez organ I instancji o formie pisemnego oświadczenia pracodawcy, wymaganego do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, 3. naruszenie art. 53b ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, że matka wraz z ojczymem, posiadający ustawową wspólność małżeńską są wyłączeni z kręgu podmiotów zobowiązanych do utrzymania skarżącej; 4. istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty podnosząc, iż organ II instancji odrzucił wniosek byłej pełnomocnik skarżącej zawarty w uzupełnieniu odwołania dotyczący rozszerzenia wniosku skarżącej o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony o inne okoliczności, tj. o przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 4 ustawy uznając, iż byłoby to sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, nie wskazując jednocześnie, jakie dokładnie przepisy prawa byłyby w ten sposób naruszone. Zdaniem skarżącej wbrew twierdzeniom organu ugruntowana linia orzecznicza dotycząca zezwoleń pobytowych wydawanych cudzoziemcom uznaje podanie dodatkowych przyczyn ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie jako dodatkową okoliczność faktyczną, która organ winien uwzględnić. Powyższa błędna interpretacja ustawy o cudzoziemcach, dokonana przez organ, doprowadziła do naruszenia prawa poprzez nieudzielenie skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mimo zaistnienia w toku postępowania okoliczności dających podstawę do udzielenia tegoż zezwolenia, tj. przebywania z członkami rodziny skarżącej - matką i ojczymem - co w sposób oczywisty miało bardzo istotny wpływ na wynik postępowania. Niezależnie od powyższego zdaniem skarżącej organy przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów. Dopiero w treści uzasadnienia wydanej decyzji była zawarta informacja, że okoliczności powołane przez pełnomocnika strony mogą stanowić przedmiot nowego postępowania administracyjnego o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, po uprzednim złożeniu przez panią A.F. nowego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca zauważyła jednak, że z dniem wydania decyzji ostatecznej przez organ pobyt cudzoziemca przestaje być uważany za legalny (art. 61 ust. 3 ustawy), co skutkuje nakazem natychmiastowego opuszczenia kraju (art. 59 ustawy) i zasadniczo jest obligatoryjną przesłanką do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy) - w tym także obejmującego pobyt z rodziną i poszukiwanie pracy, tj. "inne okoliczności" (art. 53a ust. 1 pkt 4). Skarżącą zauważyła także, iż w chwili wydawania decyzji przez organ II instancji, nie spełniała przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 1 (pisemne oświadczenie pracodawcy zamiarze powierzenia cudzoziemcowi pracy), ale składając wniosek, posiadała pracę, z której zrezygnowała, ponieważ w Urzędzie Wojewódzkim otrzymała informację, że nie może pracować bez posiadanego zezwolenia. Bez wątpienia kolejnym uchybieniem obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron przez Wojewodę [...] było niepoinformowanie o kształcie pisemnego oświadczenia pracodawcy. Skarżąca pisemne oświadczenie pracodawcy dostarczyła w dniu [...] lipca. Dopiero w treści decyzji odmownej organ I instancji zawarł informację, że oświadczenie to nie miało wymaganej formy zgodnej z § 1 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Powodem uchylenia decyzji jest również naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a.). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, okazały się zadane. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zdaniem organu odwoławczego wobec zainteresowanej zachodzi okoliczność określona w art. 57 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, zgodnie z którą odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 53b. Mając na uwadze, iż skarżąca we wniosku o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powoływała się na fakt podjęcia pracy oraz konieczność obrony pracy dyplomowej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał, iż okoliczności te ponieważ powołane zostały przez pełnomocnika skarżącej po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, nie mogą być rozpatrzone w przedmiotowym postępowaniu. Jednocześnie stwierdził, że mogą stanowić przedmiot nowego postępowania administracyjnego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, po uprzednim złożeniu przez A.F. nowego wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Zgodnie z art. 53 a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264 poz. 1573) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi w przypadku wykazania, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust 1 ustawy - jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy: cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt. 1, 2, 7, 9, 13, 14,16-18 oraz w art. 53a ust.1 ustawy, jest obowiązany posiadać: 1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz 2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 i 4; Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53-53b ustawy. Sytuacja rodzinna skarżącej jest znana orzekającym w sprawie organom od wielu lat. Skarżąca ukończyła w Polsce studia, pozostawała i pozostaje na utrzymaniu rodziców (z powodu braku możliwości podjęcia obecnie legalnej pracy), posiada ubezpieczenie zdrowotne. Bezsporne jest, że zarówno w chwili orzekania przez organy administracji publicznej, jak i w chwili orzekania przez Sąd - istniała inna okoliczności mogąca uzasadniać udzielnie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tj. pobyt z rodziną i poszukiwanie pracy. Sąd nie zgadza się ze stanowiska organu, iż okoliczność ta nie mogła być przedmiotem rozpoznania, albowiem podniesiona została na etapie postępowania odwoławczego. W pełni podzielić należy stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, bez względu na podstawę prawną jego udzielenia, stanowi jednolitą instytucję prawną, której istotą jest zgoda na pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez określony czas, dłuższy niż 3 miesiące oraz że organ wskazując przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 jako obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie przeanalizował wszystkich wymogów, o których mowa w art. 53 - 53 b ustawy o cudzoziemcach. Organ pominął, przy ocenie stanu faktycznego sprawy, czy wobec skarżącej zachodzą inne podstawy do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynikające z ustawy o cudzoziemcach. Redakcja art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która odsyła do wymogów o których mowa w art. 53-53b ustawy, wskazuje, że chodzi o całość przepisów art. 53 - 53 b ustawy. W tej sytuacji organ nie może ograniczyć się jedynie do wybiórczej analizy sytuacji skarżącej, lecz powinien zbadać ją w kontekście wszystkich wymogów, w tym z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy a ponadto dokonać oceny, czy w przypadku skarżącej A.F. a inne okoliczności przewidziane w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające jej zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ponadto, co zostało ugruntowane w orzecznictwie, konstrukcja art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oznacza, że spełnienie jednego z warunków w nim wymienionych zobowiązuje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organ administracji winien mieć zatem na uwadze, iż udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, przy zaistnieniu warunków określonych w tymże art. 53 jest zasadą. Ustawodawca w art. 53 oraz art. 53 a ustawy o cudzoziemcach odmiennie ukształtował przesłanki uzasadniające udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że organ administracji publicznej ma obowiązek wziąć pod uwagę całokształt przepisów regulujących rozstrzygane zagadnienie (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 1983 r., II SA 475/83, ONSA 1983 /1/43). Należy w tym miejscu podkreślić, iż dodatkowo z orzecznictwa jednoznacznie wynika, że rozpoznając wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony organ administracyjny nie jest związany wskazaną we wniosku podstawą prawną i zobowiązany jest ocenić zasadność żądania wnioskodawcy w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych ujawnionych w toku postępowania, które w świetle przepisów regulujących przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mogą mieć znaczenie dla treści decyzji (patrz: wyrok NSA z dnia 6.07.2006 r. , sygn. akt II OSK 419/06, LEX nr 266435). Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż przedmiotowe postępowanie prowadzone było z istotnym naruszeniem interesu strony skarżącej. Zauważyć należy, iż A.F. składając w dniu [...] maja 2013 r. wniosek o udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP powołała się m.in. na konieczność obrony pracy dyplomowej we wrześniu 2013 r. Istniała, więc podstawa do udzielenia jej zezwolenia na podstawie art. 53. ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Okoliczność ta w ogóle nie była przedmiotem rozważań Wojewody [...], który odniósł się wyłącznie do kwestii zatrudnienia skarżącej, wprowadzając przy tym skarżącą w błąd, iż przedstawione przez nią oświadczenie pracodawcy nie odpowiada formie przewidzianej w przepisach. Dopiero Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że ponieważ umowa o pracę przekraczała okres 6 miesięcy bez znaczenia dla sprawy była forma oświadczenia, albowiem niezbędne było uzyskanie zezwolenia na pracę. Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Jednocześnie Sąd - działając w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. - zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.