IV SA/Wa 497/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Alina Balicka, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru administracyjnej biegnącej kary pieniężnej - oddala skargę - IV SA/Wa 497/17 UZASADNIENIE Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. po rozpatrzeniu odwołania spółki D. Spółka z o.o. z siedzibą w N. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej w wysokości 375,80 zł/dobę, za przekroczenie w porze dziennej dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014 r. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej [..]. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. ustalił dla D. Spółka z o.o. z siedzibą w N. wymiar kary biegnącej w wysokości 375,80 zł/dobę, za przekroczenie o 13,2 dB w porze dziennej, dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014 r. podczas pracy Węzła Betoniarskiego przy ul. [...] we W. oraz określił termin rozpoczęcia naliczania kary na dzień 20 listopada 2015 r. Pismem z dnia 9 maja 2016 r. spółka D. odwołała się od powyższej decyzji [...] WIOŚ, wnosząc o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania. Przy piśmie z dnia 27 maja 2016 r., skierowanym zarówno do [...] WIOŚ jak i do Głównego Inspektora Ochronny Środowiska Strona przesłała Sprawozdanie z badań Nr [...], wykonanych w dniu 13 maja 2016 r. przez Laboratorium Pomiarów Akustycznych [...] w J., z prośbą o uchylenie/obniżenie kary biegnącej nałożonej decyzją [...] WIOŚ z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...]. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] ustalił dla D. Spółka z o.o. z siedzibą w N., dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska (teren zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...]) z terenu Węzła Betoniarskiego zlokalizowanego na terenie działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] we W., w następującej wysokości: — LAeq D (wskaźnik dla pory dnia: od godz. 600 do 2200) - 55 dB, — LAeq N (wskaźnik dla pory nocy: od godz. 2200 do 600) - 45 dB. W ramach kontroli przeprowadzonej w dniach 5 listopada - 7 grudnia 2015 r. przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W., w dniu 20 listopada 2015 r. w porze dziennej, Laboratorium WIOŚ we W. - Pracownia Laboratorium z siedzibą we W. (posiadające Certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego Nr [...], wydany przez Polskie Centrum Akredytacji), wykonało pomiary kontrolne hałasu powodowanego eksploatacją Węzła Betoniarskiego zlokalizowanego przy ul. [...] we W. Stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 1 zlokalizowanym w świetle zamkniętego okna balkonowego I kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...], w odległości 3,5 m od okna poziom hałasu wynosił 60,4 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Prezydenta W. o 5,4 dB, a w punkcie pomiarowym nr 2 zlokalizowanym w świetle otwartego okna IV kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...], w odległości lm od elewacji stwierdzony poziom hałasu wynosił 68,2 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Prezydenta W. o 13,2 dB. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zaskarżona decyzja WIOŚ [...] wydana została zgodnie z przepisami prawa materialnego tj. ustawy Prawo ochrony środowiska, jak również zgodnie z przepisami Kpa, dotyczącymi prowadzenia postępowań administracyjnych. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 (pozwolenie zintegrowane), poziomów hałasu. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej zostało bezspornie udowodnione pomiarami hałasu przeprowadzonymi zgodnie z obowiązującą w dniu ich wykonania, metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku, pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego, zawartą w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poż. 1542), przez akredytowane Laboratorium WIOŚ w W. - Pracownia Laboratorium z siedzibą w W., w dniu 20 listopada 2015 r. w porze dziennej. Zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska kary, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się odrębnie dla pory dnia i pory nocy, natomiast zgodnie z art. 315 ust. 2 tej ustawy, przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAeqD lub LAeqN przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy. Ze Sprawozdania z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń nr 936/HKZ/15 wynika, iż pomiary hałasu przeprowadzono w dwóch punktach pomiarowych. Stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 1 zlokalizowanym w świetle zamkniętego okna balkonowego I kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...], w odległości 3,5 m od okna, poziom hałasu wynosił 60,4 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Prezydenta W. o 5,4 dB, a w punkcie pomiarowym nr 2 zlokalizowanym w świetle otwartego okna IV kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...], w odległości lm od elewacji, stwierdzony poziom hałasu wynosił 68,2 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Prezydenta W. o 13,2 dB. Biorąc pod uwagę wymieniony wyżej przepis art. 315 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, do ustalenia wymiaru kary biegnącej należy przyjąć przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdzone w punkcie pomiarowym nr 2, wynoszące 13,2 dB. Jest to przekroczenie w skali doby. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do ww. obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 25 lipca 2014 r. jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej, w przedziale "powyżej 10 do 15 dB" wynosi 28,47 zł za każdy dB przekroczenia. Zatem wymiar kary biegnącej wynosi: 13,2 dB/dobę x 28,47 zl/dB = 375,80 zł/dobę i jest zgodny z ustaleniami organu pierwszej instancji. Analiza zaskarżonej decyzji wykazała, iż w orzeczeniu decyzji zawarto wszystkie elementy decyzji określającej wymiar kary biegnącej, o których mowa w art. 300 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska, tj. wielkość stwierdzonego w skali doby przekroczenia, wymiar kary biegnącej oraz termin, od którego będzie naliczana kara. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska zarzut dotyczący naruszenia przez Dolnośląskiego WIOŚ przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa jest bezzasadny. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego decyzją Prezydenta W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], zostało bezspornie udowodnione pomiarami hałasu przeprowadzonymi w dniu 20 listopada 2015 r. w porze dziennej, przez Laboratorium WIOŚ w W. - Pracownia Laboratorium z siedzibą w W. Prowadząc przedmiotowe postępowanie administracyjne [...] WIOŚ zapewnił spółce D., zgodnie z przepisami Kpa możliwość do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego. Twierdzenia spółki D., że przeprowadzone w dniu 20 listopada 2015 r. pomiary hałasu są niewiarygodne, gdyż wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wyższe, niż pomiary hałasu przeprowadzone w 2014 r. podczas poprzedniej kontroli, które to wykazały największe przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w wysokości 4,4 dB, a dodatkowo po kontroli przeprowadzonej w 2014 r. poniesione zostały znaczne środki na obniżenie poziomu hałasu emitowanego do środowiska, jest bezpodstawne. Organ wyjaśnił, iż nie można porównać pomiarów hałasu przeprowadzonych w 2014 r i w 2015 r., gdyż zostały one przeprowadzone w różnych sytuacjach akustycznych. Z protokołu Nr [...] z pomiarów hałasu przenikającego do środowiska oraz ze Sprawozdania z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń nr [...] wynika, że pomiary hałasu w dniu 28 listopada 2014 r. wykonano uwzględniając pracę węzła betoniarskiego i ładowarki. Natomiast z protokołu Nr [...] z pomiarów hałasu przenikającego do środowiska oraz ze Sprawozdanie z pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń nr [...] wynika, iż pomiary hałasu w 2015 r. wykonano uwzględniając węzeł betoniarski, ładowarkę oraz rozładunek cystern do silosów. Jak wynika z metodyki referencyjnej zawartej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r., zgodnie z którą przeprowadzono pomiary hałasu w 2015 r., poziom hałasu stwierdzony podczas pracy danych urządzeń oraz czas pracy tych urządzeń ma wpływ na ostateczny wynik pomiaru poziomu hałasu w danym punkcie pomiarowym. Organ podkreślił, iż pomiary hałasu przeprowadzone w 2014 r. wykonane zostały zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2008 r. Nr 206, poz. 1291). Odnośnie uwagi dotyczącej wpływu innych zakładów na poziom hałasu emitowanego do środowiska podczas pracy Węzła Betoniarskiego przy ul. [...] w W., wyjaśnił, iż został on uwzględniony poprzez pomiar poziomu tła akustycznego i uwzględnienie tego poziomu w obliczeniach wykonanych zgodnie z procedurą wskazaną w ww. metodyce referencyjnej zawartej w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. Zgodnie z powyższą metodyką referencyjną pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. Uwagi spółki D. dotyczące terenów mieszkalnych, sąsiadujących z terenem, na którym funkcjonuje Węzeł Betoniarski nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu, gdyż zarówno spółkę D. jak i [...] WIOŚ wiążą postanowienia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu. Zatem nie jest istotne, że Węzeł Betoniarski powstał przed zbudowaniem budynków mieszkalnych przy ul. [...] w W. Odnośnie pomiarów hałasu przekazanych przy piśmie z dnia 27 maja 2016 r. również Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska organ wyjaśnił, iż nie mogą one być uwzględnione w niniejszym postępowaniu, które dotyczy ustalenia wymiaru kary biegnącej, na podstawie pomiarów hałasu przeprowadzonych w ramach kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W. w dniach 5 listopada - 7 grudnia 2015 r. Zgodnie z art. 301 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o zmianę wymiaru kary biegnącej jest [...] WIOŚ, któremu spółka D. również przedłożyła powyższy wniosek z dnia 27 maja 2016 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła D. spółka z o.o z siedzibą w N. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisu postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z dnia 4 grudnia 2015 r. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 - dalej też "Kpa") - poprzez brak zawieszenia postępowania w sprawie odwołania Spółki, podczas gdy z wniosku Spółki toczyło się (i toczy się) postępowanie z wniosku Spółki o zmianę wymiaru kary biegnącej, zgłoszonego na podstawie art. 301 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. z dnia 19 kwietnia 2016 r., Dz.U. z 2016 r. poz. 672 - dalej też "POŚ"); 2. przepisu postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78 § 1 Kpa - poprzez nieuwzględnionego jako dowód w sprawie sprawozdania z badań nr NR [...], z którego wynikały' istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a mianowicie, fakty, iż przekroczenie hałasu w porze dziennej waha się w poziomie od 0,7 dB do 2,2 dB, a który to dowód został doręczony organowi wydającemu skarżoną Decyzję; 3. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. załącznika nr 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r. poz. 1542 - dalej też "rozporządzenie w sprawie pomiarów") poprzez niezgodne z kryterium wskazanym w lit. B pkt 2 ppkt 2 ustalenie poziomu hałasu liczonego w punkcie pomiarowym nr 1 oraz poprzez naruszenie kryterium wskazanego w lit E pkt II pkt 2 ppkt 4 lit. b tj. przyjęcie, iż umieszczenie punktu pomiarowego, który nie znajdował się w cieniu akustycznym było prawidłowe; 4. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 - poprzez przyjęcie wyników pomiaru hałasu wykonanych w toku kontroli w dniu 20 listopada 2015 r., utrwalonych w sprawozdaniu z kontrolnych pomiarów hałasu nr [...] oraz protokole kontroli [...] za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie oraz pominięcie jako dowodu w sprawie sprawozdania z badań nr NR [...] przedstawionego przez Stronę, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu w porze dziennej o 13,2 dB, podczas gdy w rzeczywistości z zakładzie Skarżącej nie dochodziło i nie dochodzi do przekroczenia dopuszczanych norm hałasu; 5. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 i art. 28 Kpa w zw. przepisami prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6 POŚ w zw. z art. 298 ust. 1 pkt 5 i art. 300 ust.l POŚ poprzez skierowanie skarżonej Decyzji do Spółki, która w dniu wprowadzenia Decyzji do obrotu prawnego i jej doręczenia nie była stroną w sprawie - Skarżąca umową z dnia 17 listopada 2016 r. zbyła instalację, będącą źródłem hałasu, a więc nie mogła być stroną w chwili wydania skarżonej Decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pismem z dnia 27 maja 2016 r. pełnomocnik Spółki wniósł do organu I Instancji wniosek o zmianę wymiaru kary biegnącej, znajdujący umocowanie w art. 300 ust. 2 POŚ. Postępowanie w sprawie z wniosku Spółki do dziś nie zostało zakończone. Nie została w szczególności wydana w tym zakresie żadna decyzja odmawiająca ustalenia nowego wymiaru kary biegnącej. Zgodnie z art. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa Organ, który wydał skarżoną Decyzję powinien przed jej wydaniem zawiesić postępowanie, gdyż na skutek działań podjętych przez organ pierwszej instancji w obiegu mogą zafunkcjonować dwie decyzje ustalające wymiar kary biegnącej, co w konsekwencji doprowadzić może do sytuacji wskazanej w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Wskazane jak wyżej pismo z dnia 27 maja 2016 r. zawierało również dowód w postaci sprawozdania z badań nr NR [...]. Z załączonego dowodu wynikało, że przekroczenie hałasu w porze dziennej waha się w poziomie od 0,7 dB do 2,2 dB. Były to ustalenia zgoła odmiennie niż przeprowadził organ pierwszej instancji. Rolą organu wydającego skarżoną Decyzję było więc rozpoznać wskazywany dowód i ocenić, czy ustalenia organu pierwszej instancji w świetle przedstawionego dowodu są zasadne. Organ wydający skarżoną Decyzję powinien również dokonać oceny przedstawionego dowodu na użytek sprawy, od czego się jednak uchylił. Z treści skarżonej Decyzji oraz ze sprawozdania z kontrolnych pomiarów hałasu nr [...] sporządzonego na podstawie protokołu kontroli [...] wynika, że stwierdzony w punkcie pomiarowym nr 1 zlokalizowanym w świetle zamkniętego okna balkonowego I kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. [...], w odległości 3,5 m od okna poziom hałasu wynosił 60,4 dB i przekraczał dopuszczalny poziom hałasu ustalony odrębną decyzją. Dopuszczalna odległość od elewacji dopuszczona przez załącznik nr 7 rozporządzenia w sprawie pomiarów nie została więc zachowana. Skarżąca kwestionując ustalenia organu pierwszej instancji wskazywała na nieprawidłowości związane z pomiarem tła akustycznego. Analiza protokołu kontroli [...] nie pozwala ustalić, aby pomiar tła akustycznego został przeprowadzony w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny. Pomiaru poziomu hałasu dokonano w dniu 20 listopada 2015 r. w godzinach pomiędzy 8.00-11.00, tj. szczytowych godzinach pracy wszystkich zakładów. Spółka wnosząc odwołanie kwestionowała więc, iż z załączonego do akt sprawy protokołu kontroli nr [...] nie wynika, aby okoliczności te zostały wzięte pod uwagę w trakcie przeprowadzania pomiarów. Z tego względu zasadnym jest zarzut, zgodnie z którym w chwili dokonywania pomiarów tła akustycznego okoliczne zakłady chwilowo nie pracowały, co doprowadziło do zaniżonego pomiaru tła akustycznego, zaś w chwili przeprowadzania właściwego pomiaru hałasu okoliczne zakłady podjęły pracę i w ten sposób podwyższyły wynik, od którego odejmuje się tło pozbawione ich udziału, co w konsekwencji spowodowało zniekształcenie ostatecznego wyniku. Z tego względu należy przyjąć, iż organ pierwszej instancji w chwili dokonywania pomiarów hałasu nie uwzględnił tego, czy okoliczne zakłady pracują czy też nie, co stanowi naruszenie procedur mające wpływ na wynik sprawy. Spółka podniosła także, iż zgodnie z art. 298 ust. 1pkt 5 i art. 300 ust. 1 Poś decyzja w sprawie wymiaru kary biegnącej może być doręczona jedynie podmiotowi, który dysponuje tytułem prawnym do instalacji w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy. W dniu wydania decyzji spółka takiego tytułu była pozbawiona, co wynika z umowy sprzedaży rzeczy ruchomej – węzła betoniarskiego z dnia 17 listopada 2016r. Nie mogła być więc adresatem kierowanej do niej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016r. w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej nie narusza przepisów prawa. Zarzuty sformułowane w skardze nie są trafne. Według art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy P.o.ś wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjne kary pieniężne za przekroczenie poziomów hałasu, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Prezydent W. decyzja z dnia [...] czerwca 2014r. ustalił dla D. Spółka z o.o z siedzibą w N. dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska (teren zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...]) z terenu węzła betoniarskiego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w W. w wysokości 55 dB (dla pory dnia od godz. 6 do 22) i 45 dB (dla pory nocy od godz. 22 do 6). Zgodnie z art. 300 ust. 1, 2 i 4 ustawy P.o.ś., po stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia, na podstawie kontroli, o której mowa w art. 299 ust.1 pkt 1 tej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Wymiar kary biegnącej ustala się, z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w skali doby. W decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej określa się: 1) wielkość stwierdzonego przekroczenia lub naruszenia odpowiednio w skali doby albo godziny; 2) wymiar kary biegnącej; 3) termin, od którego kara biegnąca będzie naliczana, jako odpowiednio dzień albo pełną godzinę zakończenia wykonania pomiarów, pobrania próbek albo dokonania innych ustaleń stanowiących podstawę stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia. Według art. 315 ust 1 w/w ustawy kary, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5, wymierza się odrębnie dla pory dnia i pory nocy. Z kolei na podstawie art. 315 ust. 2 przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym, w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy. Mając na uwadze powyższe przepisy WIOŚ prawidłowo jako wielkość przekroczenia poziomu dopuszczalnego hałasu w porze dziennej przyjął wartość stwierdzoną w punkcie pomiarowym nr 2, wynoszącą 13,2 dB. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 25 lipca 2014r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, na rok 2015 (M.P., poz. 648), jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej, w przedziale powyżej 10 do 15 dB wynosi 28,47 zł za każdy dB przekroczenia. Prawidłowo zatem WIOŚ ustalił w decyzji wymiar kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej w wysokości 375, 80 zł/dobę począwszy od dnia 20 listopada 2015r. Przeprowadzone w ramach kontroli w dniu 20 listopada 2015r. pomiary poziomu hałasu w porze dziennej powodowanego eksploatacją węzła betoniarskiego zlokalizowanego przy ul. [...] w W. wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu o 13,2 dB. Wbrew zarzutom skargi kwestionowane przez skarżącą spółkę pomiary zostały przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014r., poz. 1542). Należy podkreślić, że zgodnie z literą B pkt 2 metodyki referencyjnej zawartej w załączniku nr 7 do w/w rozporządzenia punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, z uwzględnieniem poniższych reguł: 1) na terenie niezabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się na wysokości 1,5 m (z dokładnością zawierającą się w przedziale <-0,0 m; +0,1 m >) nad powierzchnią terenu; 2) na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się: a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków: - w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu, - na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji, b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu. Twierdzenie skarżącej spółki, iż nie zachowano dla lokalizacji punktu pomiarowego nr 1 określonej w powyższym załączniku odległości od elewacji budynku jest nieprawdziwe. Otóż punkt pomiarowy nr 1 zlokalizowany został w świetle zamkniętego okna balkonowego I kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. Słonimskiego 3h we W., w odległości 3,5 m od okna i na wysokości 4,0 m nad poziomem terenu. Nie ma zatem wątpliwości, że lokalizacja ta spełnia wymagania określone w lt. B pkt 2 ppkt 2b metodyki referencyjnej. Z kolei punkt pomiarowy nr 2 zlokalizowany został w świetle otwartego okna IV kondygnacji budynku mieszkalnego przy ul. Słonimskiego 3h, w odległości 1 m od elewacji budynku mieszkalnego i na wysokości 12,0 m nad poziomem terenu. Tym samym lokalizacja ta spełniała wymagania określone w lt. B pkt 2 ppkt 2a tiret pierwszy powyższej metodyki. Nieuprawnione jest również twierdzenie skarżącej spółki, że nieprawidłowo dokonano pomiaru tła akustycznego, gdyż nie można ustalić aby pomiar został przeprowadzony w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny. W ocenie sądu dowód w postaci sprawozdania z pomiarów hałasu, nie pozostawia wątpliwości, że punkty pomiarowe, w których wykonano pomiary tła akustycznego znajdowały się w cieniu akustycznym budynku i zostały zlokalizowane zgodnie z zasadą określoną w lit. E II pkt 2 ppkt 4b załącznika nr 7. Zgodnie z tą zasadą pomiar poziomu tła akustycznego przeprowadza się w sposób gwarantujący wyeliminowanie źródła hałasu będącego przedmiotem oceny, a mianowicie: a) w tych samych punktach pomiarowych, w których przeprowadza się pomiar hałasu emitowanego przez badane źródło, lecz po wyłączeniu źródła (-eł) hałasu będącego (-ych) przedmiotem oceny lub w przerwach pracy badanych źródeł, b) w sytuacji kiedy nie jest możliwe wyłączenie źródła (-eł) hałasu dopuszcza się przeprowadzenie pomiaru poziomu tła akustycznego w innym miejscu, lecz porównywalnym do tego, w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, przykładowo w cieniu akustycznym najbliższego obiektu budowlanego lub przegrody terenowej. Pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadza się w tym samym dniu, o tej samej porze doby i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich wykonuje się pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. W sprawozdaniu nr [...] z pomiarów hałasu w pkt 11 zawarto informację, że pomiar poziomu tła akustycznego wykonano w punkcie zastępczym, w cieniu akustycznym, z powodu braku możliwości wyłączenia z ruchu źródeł hałasu funkcjonujących w kontrolowanym obiekcie. Punkty pomiarowe 3 i 4 zostały zlokalizowane w cieniu akustycznym budynku przy ul. [...] w W., co potwierdza szkic sytuacyjny zawarty w pkt 7 sprawozdania. Zgodnie z wymaganiami określonymi w załączniku nr 7 pomiary poziomu tła akustycznego przeprowadzono w dniu 20 listopada 2015r. od godz. 8 do godz. 11, a zatem w tym samym dniu, o tej samej porze i w podobnych warunkach meteorologicznych, w jakich przeprowadzono pomiary poziomu emisji hałasu ze źródła. Wpływ innych zakładów został w sposób niewątpliwy uwzględniony poprzez pomiar tła akustycznego i uwzględnienie tego poziomu hałasu w obliczeniach. Twierdzenie skarżącej spółki, iż poziom tła akustycznego mierzony był zapewne w momencie przerwy w funkcjonowaniu sąsiednich zakładów, zaś pomiar hałasu ze źródła wówczas, gdy zakłady sąsiednie pracowały, co zwiększyło poziom hałasu emitowany przez kontrolowane źródło jest twierdzeniem dowolnym, nie znajdującym żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze przedstawiony przez spółkę pomiar poziomu hałasu przeprowadzony w maju 2016r. nie dowodzi nieprawidłowości pomiaru dokonanego w związku z przeprowadzaną kontrolą w dniu 20 listopada 2015r., mimo że wykazuje znacząco niższe przekroczenia poziomu dopuszczalnego hałasu. Zdaniem sądu organ odwoławczy nie naruszył przepisów procesowych uznając, że wnioskowany przez stronę dowód nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i wyniki przeprowadzonych przez stronę pomiarów w innym dniu, w innych warunkach nie mogły być uwzględnione w postępowaniu dotyczącym prawidłowości decyzji wydanej w oparciu o pomiar hałasu przeprowadzony w dniu 20 listopada 2015r. Stanowisko to jest zasadne, gdyż niewątpliwie opracowane przez stronę inne, korzystne dla niej pomiary będą mogły mieć znaczenie w zainicjowanym przez stronę postępowaniu o zmianę wymiaru kary biegnącej, w którym należy wykazać zmianę wielkości przekroczenia albo ustanie naruszenia. Pomiary przeprowadzone w innym czasie i to odległym, innych warunkach, gdyż uwzględniające wprowadzone przez prowadzącego instalację zmiany i wdrożone środki zapobiegające przekroczeniom hałasu (jak w przedmiotowej sprawie czego dowodzi pismo będące odpowiedzią na zalecenie pokontrolne) dokumentują inny stan faktyczny, aniżeli istniejący w dniu kontroli. Nie ma racji skarżąca spółka twierdząc, iż organ odwoławczy nie zawieszając postępowania w niniejszej sprawie ze względu na toczące się postępowanie o zmianę wymiaru kary biegnącej naruszył art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie nie zależało od rozpatrzenia innej sprawy należącej do kompetencji innego organu, a zatem nie było żadnych przesłanek do zawieszenia postępowania. Słusznie wyjaśnił organ odwoławczy, że postępowanie o ustalenie wymiaru kary biegnącej na podstawie przeprowadzonej kontroli oraz postępowanie o zmianę wymiaru kary biegnącej to dwa odrębne postępowania prowadzone na podstawie różnych przepisów. Taka sytuacja związana z istnieniem w obrocie prawnym różnych decyzji ustalających wymiar kary biegnącej wynika z przepisów art. 300, 301 i 302 ustawy P.o.ś. Należy podkreślić, że na podstawie art. 302 w/w ustawy Wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary: 1) za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało, albo 2) za okres do dnia 31 grudnia każdego roku - jeżeli do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte. Dlatego zdaniem sądu dopiero na tym etapie, a więc wymierzania skarżącej spółce kary na podstawie ostatecznych decyzji będzie miała znaczenie okoliczność związana ze zbyciem węzła betoniarskiego przez spółkę, a więc ewentualnym ustaniem z tą datą naruszenia warunków decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Trzeba zauważyć, że zbycie węzła betoniarskiego nie powoduje wstąpienia nabywcy tej ruchomości w sytuację prawną zbywcy. Stwierdzone w ramach przeprowadzonej kontroli i dokonanych w dniu 20 listopada 2015r. pomiarów przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu dotyczy wyłącznie działalności spółki i tylko skarżąca może ponosić odpowiedzialność za naruszenie warunków decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2014r. ustalającej dopuszczalny poziom hałasu w związku z prowadzoną przez nią działalnością. Poddana kontroli sądu decyzja dotyczy ustalenia wymiaru kary biegnącej od dnia stwierdzenia przekroczenia, a więc daty kiedy to skarżąca spółka była właścicielem instalacji. Zbycie węzła betoniarskiego nie ma więc wpływu na prawidłowość tej decyzji, może mieć jedynie znaczenie dla ustalenia okresu za który w odrębnym postępowaniu zostanie wymierzona kara. Mając powyższe na uwadze sad na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.