IV SA/Wa 498/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016r. po rozpatrzeniu odwołania F. [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. odmawiającą czasowego odebrania M. M. [...] psów i [...] szczeniaków i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższa decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. W dniu [...] września 2016 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęła przesłana drogą elektroniczną informacja Naczelnika Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] o wydaniu postanowienia o wszczęciu dochodzenia z art. 35 ust. 1a i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w sprawie znęcania się nad zwierzętami na terenie hodowli mieszczącej się przy ul [...] w [...] (znak sprawy [...]). Ponadto w dniu [...] września 2016 r. F. [...] złożyła wniosek o odebranie w trybie natychmiastowym zwierząt będących własnością M. M. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2016 r. Burmistrz Miasta [...] orzekł czasowym odebraniu od dnia [...].09.20 16 r. M. M. [...] psów i [...] szczeniaków oraz przekazaniu pod opiekę F. [...] z siedzibą w m. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł M. M. Po rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, iż zaskarżona decyzja o czasowym odebraniu zwierząt podjęta została w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, mimo iż F. [...] wnioskowała o odebranie zwierząt w trybie natychmiastowym. Akta sprawy nie wskazują, czy wniosek F. [...] o odbierane w trybie natychmiastowym właścicielowi zwierząt, poprzedzał ich faktyczne odbierane właścicielowi, czy też zwierzęta zastały uprzednio odbierane właścicielowi przez właściwy podmiot, który następnie wystąpił do organu administracji o wydanie decyzji w przedmiocie ich odebrania. Ponownie rozpatrując sprawę, Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. odmówił czasowego odebrania M. M. [...] psów i [...] szczeniaków. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wniosła Fundacja [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że wbrew wskazaniom zawartym w uprzedniej decyzji Kolegium z dnia [...] października 2016 r. sygn. akt [...], organ I instancji w kluczowej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kwestii (trybu w jakim dokonano obioru zwierząt), nie poczynił żadnych ustaleń, ani nie zabrał materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie w tym zakresie. Akta sprawy nadal nie wskazują, czy wniosek F. [...] o odebranie w trybie natychmiastowym właścicielowi zwierząt, poprzedzał ich faktyczne odbierane właścicielowi, czy też zwierzęta zastały uprzednio odebrane właścicielowi przez właściwy podmiot, który następnie wystąpił do organu administracji o wydanie decyzji w przedmiocie ich odebrania. Nie można zdaniem organu odwoławczego przyjąć, iż organ I instancji dopełnił ciążącego na nim obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, skoro nie znajduje to potwierdzenia w aktach sprawy. W ocenie tego organu skoro nie został ustalony stan faktyczny sprawy, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984 r., sygn. akt I SA 508/84, ONSA2/84, poz. 100). Dalej organ odwoławczy przytoczył treść art. 75 § 1 Kpa według którego jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wskazał również, że z art. 84 § 1 Kpa wynika, iż w sytuacji gdy w sprawie są wymagane wiadomości specjalne, organ administracji może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie. W ramach wskazań co do ponownie prowadzonego postępowania wyjaśnił, że organ I instancji winien ustalić, właściwy tryb podjęcia decyzji o czasowym odbiorze zwierząt i zaistnienie przesłanek jego zastosowania oraz wyczerpująco przedstawić swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanej decyzji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. M. zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego w postaci naruszenia art. 7 ust. 1 pkt ustawy o ochronie zwierząt oraz art. 7 ust. 3 tejże ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a. naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "KPA") poprzez niepodjęcie kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy z pominięciem słusznego interesu społecznego i interesu obywateli. b. naruszenia art. 77 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, c. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonywanie oceny nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a jedynie na jego wybranych elementach. d. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niejasne i niewystarczające wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów na których się oparły oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wskazuje iż Kolegium przeoczyło całkowicie oczywisty fakt wynikający wprost ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także z samej treści pierwotnej decyzji Burmistrza [...] która miała charakter decyzji następczej tj. decyzji wydanej w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Wskazują na to zarówno wniosek F. [...] złożony na biuro podawcze [...].09.2016 r., faktury za usługi transportu psów (data usługi [...].09.2016 r.), pismo z Komendy Powiatowej Policji w [...] z dnia [...].09.2016 r., a także sama treść decyzji, która choć opatrzona datą [...].09.2016 r. została opatrzona akceptacją radcy prawnego dopiero w dniu 13.09.2016 r. W sposób oczywisty Burmistrz Miasta [...] nie prowadził w sprawie niniejszej postępowania z urzędu na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Nie ma zatem najmniejszych wątpliwości, iż decyzja miała charakter następczy. Uchybienia te są całkowicie oczywistymi naruszeniami przepisów KPA dotyczącymi gromadzenia i oceny materiału dowodowego. W ocenie skarżącego Burmistrz Miasta [...] rozpatrzył w pełni i prawidłowo materiał dowodowy, a do odebrania psów był zobowiązany na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, co za tym idzie ustalenia faktyczne mógł prowadzić dopiero po wydaniu tejże decyzji. Ustalenia te w sposób jednoznaczny wskazują, iż na chwilę wydania decyzji [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. burmistrz miasta [...] przeprowadził w pełni postępowanie dowodowe, a opinie lekarzy weterynarii jednoznacznie wskazują, iż psy mogą przebywać we władaniu p. M. M., co za tym idzie zobowiązany był odmówić czasowego odebrania psów M. M. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja organu odwoławczego narusza przepisy prawa procesowego, w stopniu który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania stanowi dla organu II instancji kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się do kontroli decyzji I instancji. Dochowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale też wydania rozstrzygnięć w wyniku przeprowadzenia osobno przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego. Konieczna jest zatem dwukrotna ocena dowodów i analiza wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także rozpatrzenie wszystkich żądań i zarzutów strony (w szczególności zgłoszonych w odwołaniu) i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu. Tym samym postępowanie odwoławcze nie może ograniczyć się do kontroli decyzji I instancji. Z kolei w prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77 i 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu. W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższe zasady, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść sporządzonego uzasadnienia daje podstawy do oceny, że organ odwoławczy nie przeprowadził ponownie samodzielnie postępowania merytorycznego, a postępowanie odwoławcze ograniczył do kontroli decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wywiódł bowiem, że w kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii trybu w jakim dokonano odbioru zwierząt organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń, ani nie zebrał materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie w tym zakresie. Na tej podstawie ocenił, że organ I instancji nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a następnie, że nie został ustalony stan faktyczny sprawy. Twierdzenia organu odwoławczego odnoszą się wyłącznie do decyzji organu I instancji, nie zaś do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie poddał materiału dowodowego żadnej analizie. Należy wskazać, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie był art. 7 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Stosownie do treści tego przepisu zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych (ust. 1). Z kolei według ust. 3 w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Z przepisu tego wynika, że w przypadku zaistnienia stanu wyczerpującego przesłanki znęcania się nad zwierzęciem, a także stanu zagrożenia dla jego życia i zdrowia spowodowanego traktowaniem przez właściciela lub opiekuna, organ wydaje decyzję o czasowym odebraniu zwierzęcia. Wynikająca zatem z przepisów norma prawa określa obowiązek zabezpieczenia zwierzęcia przed działaniem określonym w art. 6 ust. 2 ustawy jako znęcanie, w tym działaniem zagrażającym zdrowiu lub życiu zwierzęcia. Przesłanką umożliwiającą i uprawniającą organ do działania jest więc przede wszystkim stwierdzenie czy zwierzę jest zagrożone w związku z przebywaniem u właściciela lub opiekuna. W przypadku, gdy wydanie decyzji w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia ma charakter następczy (art. 7 ust. 3 ustawy), a więc ma miejsce już po odebraniu właścicielowi zwierzęcia (zwierząt), kluczową przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej normy jest przede wszystkim ustalenie czy stan zagrożenia dla zwierzęcia (zwierząt) istniał w dacie podjęcia działania zabezpieczającego, a więc czy wystąpiła sytuacja wymagająca działania organu. W takiej sytuacji przedmiotem postępowania jest więc następcze rozstrzygnięcie o zasadności faktu odebrania zwierzęcia (zwierząt). Ustalenie przez organ, że sytuacja zagrożenia występowała w przeszłości i stanowiła przesłankę odebrania zwierzęcia w trybie zabezpieczenia, jest wystarczające do zastosowania normy i rozstrzygnięcia o czasowym jego odebraniu nawet, gdy okaże się że zagrożenie nie występuje w dacie wydania decyzji. Przesłanki określone w art. 7 ust. 3 ustawy są niewątpliwie przesłankami dodatkowymi wobec tych określonych w art. 7 ust. 1 ustawy, jednak w dalszym ciągu wynikają one z niezgodnego z prawem traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Różnica wynika z kwalifikowanej postaci tego działania powodującej niewątpliwy stan zagrożenia dla życia i zdrowia zwierzęcia co uzasadniania działanie interwencyjne i zabezpieczające zanim nastąpi wydanie decyzji w tej sprawie. Zdaniem sądu ewentualna następcza ocena organu, że nie zachodziły przesłanki do odebrania zwierzęcia w trybie zabezpieczenia nie zwalnia organu od oceny czy w dacie wydania decyzji nie zachodzą przesłanki z art. 7 ust.1 ustawy. Niewątpliwe istotne w sprawie znaczenie miała okoliczność w jakim trybie wydana została decyzja organu I instancji ze względu na konieczność oceny zasadności przesłanek uzasadniających odbiór zwierząt. Jednak brak dostatecznego wyjaśnienia tej kwestii w uzasadnieniu organu I instancji posłużył organowi odwoławczemu jako pretekst do uchylenia decyzji. Nastąpiło to w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do dokonania ustaleń w tym zakresie. Należy zauważyć, że w sentencji decyzji organu I instancji został wskazany przepis art. 7 ust. 3 ustawy, a więc w ocenie organu I instancji decyzja ta miała charakter następczy. Z treści jej uzasadnienia wynika, że odebrane zwierzęta zostały w postępowaniu karnym uznane za dowody rzeczowe, a otrzymane kserokopie akt postępowania karnego potwierdziły wykaz dowodów rzeczowych, które zostały zabezpieczone w dniu [...].09.2016 r. Należy wskazać, że dzień [...].09.2016 r. to dzień wydania decyzji przez organ I instancji o odebraniu czasowym zwierząt, następnie uchylonej przez organ odwoławczy. Jednak choć data pierwszej decyzji i wniosku F. [...] są zbieżne, to materiał dowodowy wbrew ocenie organu odwoławczego nie pozostawia wątpliwości, że faktyczny odbiór zwierząt przez F., nastąpił zanim aktualna decyzja organu I instancji została wprowadzona do obrotu prawnego. Decyzja z dnia [...] września 2016 r. została doręczona przedstawicielowi F. i Policji (k. 9 verte) w dniu [...] września 2016 r., zaś transport psów do F. nastąpił w dniu [...] września 2016 r. co dokumentuje wystawiona faktura za tą usługę (k. 42). Jednak choć nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, to należy zauważyć, że organ odwoławczy skutecznie wyeliminował ją z obrotu prawnego. Na skutek tego poddana kontroli organu odwoławczego decyzja z dnia [...] grudnia 2016 r. niewątpliwie miała następczy. Stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasacyjna do wydania której organ odwoławczy jest uprawniony na podstawie powyższego przepisu stanowi niewątpliwe wyjątek od zasady merytorycznego rozpoznawania sprawy będącej konsekwencją zasadniczej w postępowaniu administracyjnym zasady dwuinstancyjności. Dlatego rozpoznanie merytoryczne sprawy przez organ drugiej instancji stanowi obowiązek organu odwoławczego, od którego wyjątek przewiduje art. 138 § 2 K.p.a., jednak tylko w ściśle określonej sytuacji. Sytuacja ta związana jest z tak poważnym naruszeniem zasad postępowania przez organ pierwszej instancji, które doprowadziło do wydania decyzji przez ten organ, mimo że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie został zgromadzony w zakresie pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia. Innymi słowy wówczas, gdy stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony. W takim przypadku konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, gdyż zakres braków w ustaleniu stanu faktycznego sprawy właśnie przez wzgląd na stosowanie zasady dwuinstancyjności, uniemożliwia organowi odwoławczemu uzupełnienie materiału dowodowego. Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają więc charakter wyjątkowy. Wydanie decyzji kasacyjnej w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami wynikającymi z oceny prawnej, jak też w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji dotknięte jest niewielkimi brakami, które bez wpływu na zasadę dwuinstancyjności mogą być uzupełnione w postępowaniu odwoławczym pozostaje w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, w oparciu o uzasadnienie decyzji należy stwierdzić, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował art. 138 § 2 K.p.a., gdyż nie było podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia tylko z tego powodu, który został wskazany przez organ. Organ odwoławczy zarzucił organowi pierwszej instancji wydanie decyzji bez zebrania i dokonania analizy całokształtu materiału dowodowego, choć zarzut ten w istocie ograniczył do niewyjaśnienia trybu w jakim decyzję wydano. Braki w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie są w takiej sytuacji powodem do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż nie stanowią naruszenia przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Podniesiony zaś zarzut jak wyjaśniono wcześniej nie znalazł potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji musi wykazać, że w sprawie zachodzą konkretne okoliczności uzasadniające potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego w istotnym, znacznym zakresie. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zdaniem sądu w rzeczywistości unika oceny zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji i nie wskazuje na uchybienia w ustalonym stanie faktycznym sprawy. Organ odwoławczy nie dokonał bowiem żadnej analizy materiału dowodowego i nie wyjaśnił w rzeczywistości czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Tymczasem organ I instancji opierając się na stanowisku Powiatowego Inspektora Weterynarii wyrażonym w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. po dokonanej w dniu [...] listopada 2016 r. kontroli na posesji skarżącego ustalił, że warunki tam panujące nie stwarzają i nie stwarzały zagrożenia dla życia i zdrowia zwierząt. Dowody na których swoją ocenę oparł organ I instancji stanowią jedynie element materiału dowodowego. Kolejne ważne elementy stanowią opinie lekarza weterynarii M. S. z dnia [...] września 2016 r. oraz z dnia [...] września 2016 r. sporządzane na potrzeby postępowania karnego. Niewątpliwie istotny element, który powinien zostać poddany analizie i konfrontacji z innymi dowodami to także protokół oględzin pomieszczeń, przeznaczonych przez skarżącego do pobytu odebranych mu zwierząt sporządzony w dniu [...] listopada 2016 r. przez prokuratora w ramach prowadzonego postępowania karnego. Co ważne, jest to protokół opisujący pomieszczenia i panującą w nich temperaturę niewiele odbiegającą od temperatury zewnętrznej, przeznaczone do pobytu licznej grupy [...] psów rasowych należących do ras, które nie bytują w niskich temperaturach, a sporządzony w niedługim czasie po dacie wydania pisemnego stanowiska przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Organ odwoławczy powinien więc dokonać dokładnej analizy zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, a następnie dokonać jego wszechstronnej oceny i dopiero wówczas rozważyć czy stanowi on wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. W przedmiotowej sprawie uchylając decyzję organu I instancji organ odwoławczy nie wykazał, że w sprawie pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, dlatego nie znajduje obecnie usprawiedliwienia twierdzenie, że organ odwoławczy nie dysponuje wystarczającym materiałem do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy uwzględni powyższą ocenę prawną, dokona analizy zgromadzonego materiału dowodowego, po porównaniu protokołów oględzin przeprowadzonych przez PIW i prokuraturę w zakresie warunków bytowania zwierząt na posesji skarżącego, stanowiska lekarza weterynarii zawartego w opiniach sporządzonych na potrzeby postępowania karnego i stanowiska PIW co do istnienia zagrożenia dla zdrowia życia i zwierząt, a także oceni czy zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego ewentualnie o inne dowody z postępowania karnego, czy też zachodzi konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, jak też czy zakres konieczny do uzupełnienia powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie, co dopiero mogłoby uzasadniać skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.