IV SA/Wa 50/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 roku sprawy ze skargi Z. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu odwołania Z. S.A z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2005r. w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za okres od dnia [...] listopada 2004r. (godz. [...]) do dnia [...] grudnia 2004r. (godz. [...]) za przekroczenie emisji dopuszczalnej pyłu z kotła OOG 260 K-2 Elektrociepłowni [...]. Podstawę wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej stanowiła decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2005r., w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej w wysokości 50, 76 zł/h Z. S.A. w W. za przekroczenie substancji dopuszczalnych do wprowadzenia do powietrza utrzymana w mocy decyzją GIOŚ z dnia [...] czerwca 2005r. Od decyzji GIOŚ z dnia [...] października 2006r. Z. S.A wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 97 § 1 pkt 4, art. 16 § 1 oraz art. 12 k.p.a. Skarżąca Spółka kwestionuje legalność wydania decyzji o wymierzeniu kary biegnącej podnosząc, iż organ pierwszej instancji dokonał błędnego ustalenia odnośnie przekroczenia warunków emisji. W opinii Skarżącej zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 97 §1 pkt 4 kpa, gdyż jej wymierzenie zależy od rozstrzygnięcia, czy ustalenie wymiaru kary biegnącej było zgodne prawem, a to rozstrzygnięcie zależy z kolei od oceny prawidłowości pomiaru stężenia pyłu. Skarżąca podnosi, iż na mocy kwestionowanej decyzji nie nabyła żadnego prawa, a zarówno interes społeczny jak i słuszny interes ukaranego przemawiają za uchyleniem lub zmianą ww. decyzji w trybie art. 154 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej zachodzą również podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 pkt k.p.a. W konsekwencji w ocenie Skarżącej mogą zaistnieć przesłanki wznowienia postępowanie w sprawie o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż kwestie związane z zasadnością wymierzenia kary skarżącemu zakładowi zostały ustalone w ostatecznej decyzji w przedmiocie wymiaru kary biegnącej. Na rozprawie w dniu 7 marca 2007r. Skarżąca przedłożyła pismo Ministerstwa Środowiska z dnia [...] marca 2007r. dotyczące standardów emisyjnych z instalacji spalania paliw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, gdyż nie zasługuje ona na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Procedura nakładania sankcji administracyjnej w związku z przekroczeniem warunków emisji jest dwuetapowa i obejmuje wydanie decyzji przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska ustalającej wymiar kary biegnącej zgodnie z dyspozycją art. 300 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r Nr 129, poz. 902 z późn. zm.). Na podstawie tej decyzji, zgodnie z art.. 302 ww. ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje decyzję o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej. Skarżąca nie podnosi zarzutów dotyczących wadliwości decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, lecz formułuje zarzuty dotyczące wymierzenia kary biegnącej. Ewentualne nieprawidłowości dotyczące decyzji ustalających wymiar kary biegnącej nie mogą być skutecznie podnoszone w toku postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Dopiero w przypadku wyeliminowania ostatecznej decyzji, w przedmiocie kary biegnącej (w razie jej wadliwości), może to stanowić podstawę wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajną formą wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Dyspozycja art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a nakazuje wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli ta decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Sytuacja taka nie występuje w rozpoznawanej sprawie. Decyzja w przedmiocie kary biegnącej nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Bez znaczenia jest także podnoszona w skardze kwestia czy decyzja o karze biegnącej może być zmieniona na zasadzie art. 154 k.p.a. W sprawie mogłoby mieć znaczenie jedynie dokonanie takiej zmiany ostateczną decyzją. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 5 lipca 1996r. OSNAP 1997 nr 3, poz. 32 stwierdzenie nieważności decyzji nie oznacza nieważności decyzji na niej opartej, Stanowi to podstawę wznowienia postępowania, nie uzasadnia natomiast stwierdzenia nieważności tej drugiej decyzji. Zasadnie zatem i zgodnie z dyspozycją art. 298 ust. 1 pkt 1 oraz art. 302 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska organ podjął decyzję o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej na podstawie ostatecznej decyzji określającej wymiar kary biegnącej. W ocenie Sądu brak było podstaw do zawieszenia postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie wymierzenia kary za okres trwania przekroczenia dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń, bowiem kwestie związane z prawidłowością wymierzenia kary biegnącej nie wiążą się z postępowaniem zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Z tych samych powodów w sprawie nie miało znaczenia pismo Ministra Środowiska z dnia [...] marca 2007r. skoro dotyczyło ono kwestii związanych z wymierzeniem kary biegnącej. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji