IV SA/Wa 50/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 14 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku I. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić I. L. przyznania prawa pomocy. W dniu 18 sierpnia 2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek I. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, przedstawionym w nadesłanym formularzu PPF wnioskodawczyni wskazała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem. Jak wynika z nadesłanego formularza oraz dokumentów uzupełniających przedmiotowy wniosek zarówno skarżąca jak i jej mąż osiągają stałe dochody z tytułu świadczenia emerytalnego w łącznej wysokości 1 690, 15 zł netto miesięcznie. Wśród wydatków utrzymania koniecznego skarżąca wymieniła koszty utrzymania mieszkania – 1174, 12 zł, opłatę za gaz- średnio ok. 15 zł miesięcznie i energię elektryczną- średnio ok. 52 zł miesięcznie oraz koszty leczenia ok. 300 zł miesięcznie. Z nadesłanych wyciągów z kont bankowych wynika, iż wnioskodawczyni przed złożeniem przedmiotowego wniosku, tj. na dzień 5 sierpnia 2009 r. posiadała dostępne środki w wysokości 2 372, 61 zł. Rozpoznając wniosek należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Rozważając zasadność przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych, na wstępie należy wskazać, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r. sygn. akt GZ 71/04, ONSAiWSA z 2005 r. nr 1, poz. 8). Instytucja przyznania prawa pomocy jest zatem rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, wobec osób, których sytuacja materialna, bytowa jest trudna. Zawarte w art. 246 § 1 ustawy P.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza zaś, że na wnoszącym wniosek o przyznanie prawa pomocy spoczywa obowiązek udowodnienia, iż znajduje się on w tej szczególnej sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ją do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wnioskodawczyni oraz jej mąż mają stałe źródło dochodu w postaci świadczeń emerytalnych. Łączna wysokość osiąganych dochodów wynosi 1 690, 15 zł netto miesięcznie. Nie są zatem ludźmi ubogimi, pozbawionymi środków do życia, a niewątpliwie do takich przypadków powinno sprowadzać się udzielenie prawa pomocy. Zasadnicze znaczenie dla oceny przedmiotowego wniosku ma jednak fakt, iż skarżąca, w okresie ostatnich trzech miesięcy, posiadała na koncie bankowym wolne, dostępne środki w wysokości znacznie przekraczającej wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, iż na obecnym etapie postępowania skarżąca zobowiązana jest do poniesienia jedynie kosztów sądowych w postaci wpisu sądowego od skargi, który stosownie do § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 221 poz. 2193 ) wynosi w 100 zł. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż wykazane przez skarżącą okoliczności nie stwarzają podstawy do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pokrycie wydatku w kwocie 100 zł, tytułem należnego wpisu od skargi mieści się w możliwościach płatniczych wnioskodawczyni i nie spowoduje uszczerbku dla koniecznego utrzymania jej oraz jej rodziny. Podkreślić przy tym należy, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, przysługuje skarżącej od organu, który wydał zaskarżony akt – zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw (art. 200 P.p.s.a.). W związku z powyższym, po przeanalizowaniu wniosku skarżącej, stwierdza się, że przesłanki określone w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a., będące warunkiem niezbędnym do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie występują. Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.