IV SA/Wa 504/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2005 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania - uchyla zaskarżoną decyzję - Decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego K. K. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2001r. Nr 110, poz. 1189 z późn. zm), uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2004r. i odmówił wymeldowania K.K. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż organ I instancji orzekając o wymeldowaniu K. K., nie wziął pod uwagę wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii, a mianowicie nie uwzględnił, iż osoba ta nie opuściła lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. w sposób dobrowolny, a została do tego zmuszona poprzez naganne zachowanie jej męża P. K. W Sądzie Rejonowym [...], toczyła się wówczas sprawa o sygn. akt [...], przeciwko P.K. o fizyczne i psychiczne znęcanie się nad K. K., która zakończyła się wyrokiem umarzającym postępowanie karne na okres 1 roku próby, wydanym w dniu [...] października 2003r. Ponadto w dniu 14 grudnia 2004r. do Sądu wpłynęło podanie K. K. w sprawie podjęcia umorzonego postępowania przez Sąd, z uwagi na fakt, iż P.K. dalej źle się zachowuje wobec rodziny. Wobec powyższego organ uznał, iż opuszczenie lokalu przez K. K. nie miało charakteru dobrowolnego i tym samym nie można przyjąć, że została spełniona przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 października 1994r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skargę na przedmiotową decyzję wniósł P. K., wskazując iż nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem, gdyż uzasadnienie decyzji nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Zdaniem skarżącego K. K. opuściła mieszkanie dobrowolnie pod nieobecność rodziny w dniu 9 sierpnia 2003r, nie informując wcześniej o takim zamiarze. Od tej daty nie pojawiła się zaś w tym mieszkaniu. Nie łożyła na czynsz i spłatę kredytu hipotecznego. Nie interesowała się również rodziną. Oskarżanie zaś go o znęcanie się nad żoną, jak i zmuszenie jej do opuszczenia mieszkania jest nieprawdą , bowiem od 9 sierpnia 2003r. nie widywał się z nią. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów w niej podniesionych, podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że narusza ona prawo, poprzez nieustosunkowanie się do istotnych dla sprawy dowodów , zebranych w sprawie. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa, każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Oznacza to obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). Rozpoznając sprawę organ II instancji winien mieć więc na uwadze przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na niego między innymi obowiązek ponownego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą (art. 7 kpa), zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 kpa) oraz do wskazania u uzasadnieniu faktycznym faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 kpa). W niniejszej sprawie orzekając o odmowie wymeldowania K. K. organ uznał, iż opuszczenie przez nią lokalu nie miało cech dobrowolności, bowiem została ona do tego zmuszona z uwagi na naganne zachowanie jej męża. W Sądzie Rejonowym [...], toczyła się wówczas sprawa o sygn. akt [...], przeciwko P. K. o fizyczne i psychiczne znęcanie się nad K. K., która zakończyła się wyrokiem umarzającym postępowanie karne na okres 1 roku próby, wydanym w dniu [...] października 2003r. Zdaniem Sądu rozpoznając niniejszą sprawę organ II instancji nie wziął jednak pod uwagę wszystkich dowodów zebranych w sprawie, przez co jego rozstrzygnięcie, oparte zostało na niewystarczającej ocenie stwierdzonych faktów. Należy bowiem wskazać, iż K. K. przesłuchiwana w charakterze strony w dniu 7 października 2004r, zeznała do protokołu, iż " nie zamierza powrócić do lokalu", stanowisko swoje potwierdziła ona również na rozprawie w dniu 26 września 2005r. Mając więc na uwadze, iż utrata uprawnienia do przebywania w lokalu może nastąpić nie tylko przez złożenie stosownego oświadczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ale także poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyrażać będzie taką wolę określonej osoby, oświadczenie złożone przez K. K. organ winien był wziąć pod uwagę i ustosunkować się do niego. W ocenie Sądu jest to istotny dowód w sprawie, który mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu. A zatem jego pominięcie przez organ przy rozpoznawaniu sprawy stanowi naruszenie art. 7, 77 i 107 kpa, skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm) orzekł jak w sentencji. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy winien zbadać wszystkie okoliczności faktyczne w sprawie i rozpatrzeć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy w tym przede wszystkim odnieść się do stanowiska prezentowanego przez K. K. wskazującego na brak zainteresowania zamieszkiwaniem przez nią w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.