IV SA/Wa 504/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie asesor WSA Jarosław Trelka, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Jan Drelewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty produktowej i zobowiązania do wpłacenia niewniesionej części należnej opłaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 2 870 zł (dwa tysiące osiemset siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego /Kpa./, po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwanej dalej Spółką) od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] (znak: [...]) orzekającej o określeniu wysokości należnej od Spółki opłaty produktowej za 2002 r. w kwocie 16.706,85 zł i zobowiązującej do wpłacenia nie wniesionej części należnej opłaty w wysokości 15.683,89 zł wraz z odsetkami na konto wskazane w tej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 12 ust.2 i ust. 3, art. 19 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U. nr 63, poz. 639 z późn. zm.) i w związku z art. 21 § 3 i art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 86, poz. 732 z późn. zm.), postanowiło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium opisało stan faktyczny sprawy, podnosząc między innymi, iż organ I instancji orzekł o określeniu wysokości należnej od Spółki opłaty produktowej za 2002 r. wskazując iż Spółka nienależycie udokumentowała uzyskane poziomy recyklingu odpadów z tektury i papieru, a także nie udokumentowała recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych i odpadów metalowych (odpady z tektury i papieru były przekazane PPHU D. G., który je następnie przekazywał do I. Sp. z o.o. (obecnie S.). Od ww. decyzji odwołanie wniosła Spółka, wskazując, że co prawda nie posiada dokumentów poświadczających oddanie ww. odpadów do recyklingu, to jednak faktycznie odpady te zostały poddane recyklingowi. Zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenia prawa materialnego tzn. art.3 ust. 3 pkt 9 i pkt 14, art. 5 pkt 1 i 2, art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach przez ich niezastosowanie, art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej przez ich niezastosowanie, a także art. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 1a i ust. 3 tej ustawy przez błędną wykładnię. Zarzuca też organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych przez niezasadne uznanie, że Spółka nie wykonała w 2002 r. obowiązków w zakresie odzysku i recyklingu odpadów, jak również, że opłatę produktową za rok 2002 uiściła w wysokości niższej od należnej, co stanowi naruszenie art. 121§ 1, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny jak przebiega proces zbierania i selekcji odpadów w spółce oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Spółka wniosła także o przeprowadzenie dowodu ze świadków: T.S., D. G.i M. .S. "na okoliczność jak w roku 2002 przebiegało w Spółce z o.o. zbieranie i selekcjonowanie odpadów opakowaniowych, w jaki sposób te odpady były przygotowywane do recyklingu, jaki procent odpadów opakowaniowych po przekazaniu ich S. (za pośrednictwem D. G.) został przetworzony". Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny, Kolegium zważyło co następuje. Zgodnie z art. 25 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. nr 62, poz. 628 z późn. zm.): Wytwórca odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami innemu posiadaczowi odpadów. Posiadacz odpadów może je przekazywać wyłącznie podmiotom, które uzyskały zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami, chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania zezwolenia. Jeżeli posiadacz odpadów, w tym wytwórca odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów który ma zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku, unieszkodliwiania odpadów lub koncesję na składowanie odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych, lub jest wpisany do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami przenosi się na tego następnego posiadacza odpadów." W omawianym przypadku odpady były przekazywane przez Spółkę (dawniej S. Sp. z o.o. z siedzibą w O.) D. G. prowadzącemu działalność gospodarczą polegającą na skupie i sprzedaży makulatury oraz usługach transportowych (umowa o współpracy pomiędzy S. Sp. z o. a D. G. z dnia 9 czerwca 2000 r. - kopia w aktach). D. G. na mocy ww. umowy został zobowiązany m in. do segregowania makulatury i jej zbelowania na urządzeniu udostępnionym przez S.Sp. z o.o. bieżącego usuwania wszelkich innych odpadów do specjalnie do tego przeznaczonych pojemników na odpady nieczystości stałych i bieżącego wywożenia zbelowanej makulatury, pustych beczek, pojemników metalowych i folii. D. G. nie posiadała jednak zezwolenia, o którym mowa w art 25 ust. 2 ustawy o odpadach. Zezwolenie na prowadzenie I działalności w zakresie zbierania i transportu opakowań z papieru i tektury, opakowań z tworzyw sztucznych i opakowań z metali, wydane na podstawie art. 28 ustawy o odpadach, pan D.G. uzyskał od Starosty Powiatu w O. dopiero dnia [...].03.2005 r. ( decyzja znak: [...], której kopia znajduje się w aktach). Zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 12 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U. nr 63, poz. 639 z późn. zm.), przedsiębiorca wytwarzający odpady, chcąc się zwolnić z opłaty produktowej, winien dokonać odzysku lub recyklingu albo przekazać odpady do odzysku lub recyklingu posiadaczowi odpadów, który ma zezwolenie właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku, unieszkodliwiania odpadów (art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach). W przeciwnym wypadku jest obowiązany do poniesienia opłaty produktowej, którą oblicza się stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. W omawianym przypadku część odpadów wytworzonych przez A. Sp. z o.o. była zapewne przekazywana I. Sp. z o.o. (obecnie S. Sp. z o.o.), jednak brak na to dowodów. Odręczne notatki na kartach przekazania odpadów dokonane przez D.G. o przekazaniu odpadów do recyklingu "na rzecz realizacji obowiązku A. Sp. z o.o. w O., ul. [...]" nie mogą zastąpić dokumentów. Wzory dokumentów, o których mowa w ww. przepisach (art. 11 ww. ustawy) potwierdzających okoliczność dokonania przez przedsiębiorcę odzysku i recyklingu, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling (Dz. U. nr 58, poz. 510). Postępowanie wyjaśniające wykazało, że dokumentów takich nie posiada jednak ani A. Sp. z o.o. ani D. G. ani S. Sp. z .o.o. (pismo z dnia 07.02.2006 r. skierowane do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w W.). W związku z powyższym organ stwierdził, że A. Sp. z o.o. z siedzibą w O. po zawarciu umowy z D. G. (który nie miał zezwolenia, o którym mowa w art. 25 o odpadach), nie śledziła dalszego losu odpadów przekazanych D. G., w szczególności nie dopilnowała uzyskania stosownych dokumentów świadczących o dokonaniu odzysku bądź recyklingu wytworzonych przez siebie odpadów, co skutkowało powstaniem obowiązku poniesienia opłaty produktowej w wysokości, obliczonej zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. Wobec powyższego argumenty przedstawione w odwołaniu należy uznać za niezasadne. W szczególności nie doszło do naruszenia wymienionych w odwołaniu przepisów ustawy o odpadach i ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej. Nie wystąpił również błąd w ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ I instancji na podstawie zebranych akt sprawy, gdyż — jak wskazano wyżej — żadne dokumenty prawem wymagane (potwierdzenie S. Sp. z o.o.) nie wskazują, że Spółka wywiązała się w 2002 r. z obowiązku odzysku lub recyklingu odpadów. Dotyczy to również odpadów metalowych przekazanych do hut, co do których brak potwierdzenia recyklingu. W ocenie Kolegium, zeznania świadków nie mogą wskazać ilości przekazanych do recyklingu odpadów do S. Sp. z o.o., zatem zeznania świadków nie miałyby znaczenia dla sprawy. Dopiero dnia [...]12.2005 r. A. Sp. z o.o. zawarła umowę nr [...] z organizacją odzysku P. S.A. "o przejęciu i wykonywaniu obowiązku przedsiębiorcy w zakresie odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych". Stwierdzenie zawarte w odwołaniu, że organ I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów nie jest zasadne, jeżeli się zważy, że badane były w niniejszej sprawie dokumenty zawarte w aktach sprawy, uzyskane w sposób zgodny z prawem, a rozstrzygnięcie zostało oparte na logicznych wnioskach wypływających z tak zebranego materiału dowodowego znajdującego się w aktach. Natomiast dowody wniesione do sprawy przy odwołaniu nie wniosły nic nowego do sprawy. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka A. Spółka z o.o. (poprzednia nazwa: A. Spółka z o.o.) reprez. przez Prokurenta F. L. zarzucając niniejszej decyzji: 1/ naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 3 ust. 3 pkt 9 i pkt 14 art. 5 pkt 1 i 2, art. 7 ust, 1 i 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U.2001.62.628 z późn. zmianami) przez ich niezastosowanie w sprawie, art 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz.U.2001.63.639 z późn. zmianami) przez ich niezastosowanie w sprawie, art. 4 ust.1 pkt 1, ust.1 a i ust. 3 tej ustawy przez błędną wykładnię tych przepisów, § 2 ust.1, § 2 ust.2 i § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling (Dz. U. 2005.58.510) przez zastosowanie wymogu posiadania dokumentów określonych w rozporządzeniu do zdarzeń, które rozgrywały się w roku 2002, 3/ naruszenia art. 121§1, 122 i 187§1 oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie w sposób dostateczny do stanowczego orzekania jak przebiegał proces zbierania selekcji odpadów w Spółce z o.o. A. (obecna nazwa: A. Polska), jak przygotowywane były w roku 2002 opakowania tekturowe do recyclingu, jaki procent odpadów opakowaniowych faktycznie był przetworzony i nieprzeprowadzenie zgłoszonych przez Spółkę dowodów, art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów - co w rezultacie doprowadziło do błędnych ustaleń, że Spółka z o.o. A. (obecna nazwa: A.) nie wykonała w roku 2002 obowiązków w zakresie odzysku i recyklingu odpadów, jak również że Spółka z o.o. A. (obecna nazwa: A.) opłatę produktową za rok 2002 uiściła w wysokości niższej od należnej. Wskazując na powyższe Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2006 i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga Spółki A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2006r. Nr [...], w sprawie ustalenia opłaty produkcyjnej i zobowiązania do wpłacenia niewniesionej części należnej opłaty za rok 2002r. Podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U Nr 63, poz. 639 ze zm, zwana w dalszej części "ustawą"). Ustawa ta określa obowiązki importerów oraz wytwórców produktów, zwanych przedsiębiorcami, związane z wprowadzaniem na rynek krajowy produktów w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr 1 do ustawy i produktów wymienionych w załącznikach 2 i 3 do ustawy, oraz określa zasady ustalania i pobierania opłaty produktowej. Zgodnie z jej brzmieniem określonym w dacie zaistnienia zdarzenia rozstrzyganego w niniejszej sprawie tj. w 2002r. Obowiązki przedsiębiorcy określał art. 3 przedmiotowej ustawy. Stosownie do jego treści przedsiębiorca miał obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych. Tak aby w terminie do dnia 31 grudnia 2007r. osiągnąć poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 4 do ustawy. Przepis ten ustalał także sposób w jaki należy dokonać obliczenia poziomu odzysku i recyklingu. Ustawa nakładała również na przedsiębiorcę obowiązek składania rocznego sprawozdania (art. 10 ust. 1) zawierającego informację o: 1 ) nazwie i siedzibie lub imieniu i nazwisku oraz adresie przedsiębiorcy, 2) odpowiednio masie lub ilości opakowań, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których sprzedał produkty, lub sprzedanych produktów wymienionych w załącznikach nr 2 i 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 3) odpowiednio masie lub ilości odzyskanych i poddanych recyklingowi odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 4) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje. Zobowiązywała także przedsiębiorcę do prowadzenia dodatkowej ewidencji, uwzględniającej także wymagania wynikające z odrębnych przepisów, w sposób umożliwiający ustalenie uzyskanych poziomów odzysku i recyklingu oraz obliczenie opłaty produktowej( art. 11). W przypadku niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku określonego w art. 3 zobowiązany był on zaś do wpłacenia obliczonej na podstawie art. 12 ust. 3 i 4 oraz art. 13 ustawy opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku i recyklingu. Obowiązkiem przedsiębiorcy było także złożenie rocznego sprawozdania marszałkowi województwa o wysokości należnej opłaty produktowej, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań lub produktów i określeniem odpowiednio ich masy lub ilości, w terminie do 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy (art. 15 ust. 1) W sytuacji zaś gdy w/w organ stwierdził, że przedsiębiorca pomimo ciążącego na nim obowiązku nie dokonał wpłaty opłaty produktowej lub dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej zobowiązany był do wydania decyzji określającej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od dnia następnego po upływie terminu płatności. W sytuacji zaś nieterminowego uiszczenia opłat lub uiszczenia ich w wysokościach niższych od kwoty należnej naliczane były odsetki za zwłokę na zasadach i wysokości określonych w przepisach działu III ustawy-Ordynacja podatkowa, (art. 18 ust. 1 ustawy). Jak wynika z akt sprawy orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, iż wbrew ciążącym na skarżącym obowiązkom wynikającym z ustawy, nie dokonał on wpłaty opłaty produktowej za 2002r. w należnej wysokości. W toku przeprowadzonego przez organ postępowania okazało się bowiem, iż nie jest on w stanie między innymi udokumentować, jaką ilość wytwarzanych w tym okresie odpadów poddał recyklingowi. W roku 2002r. wytwarzane przez spółkę odpady były bowiem przekazywane D. G. prowadzącemu działalność gospodarczą polegającą na skupie i sprzedaży makulatury oraz usługach transportowych (umowa o współpracy pomiędzy S. Sp. z o. a D. G. z dnia 9 czerwca 2000 r. - kopia w aktach). D. G. na mocy ww. umowy został zobowiązany m in. do segregowania makulatury i jej zbelowania na urządzeniu udostępnionym przez S. Sp. z o.o. bieżącego usuwania wszelkich innych odpadów do specjalnie do tego przeznaczonych pojemników na odpady nieczystości stałych i bieżącego wywożenia zbelowanej makulatury, pustych beczek, pojemników metalowych i folii. Organy wskazując jednak, iż D. G. nie posiadał zezwolenia, o którym mowa w art. 25 ust. 2 ustawy o odpadach. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu opakowań z papieru i tektury, opakowań z tworzyw sztucznych i opakowań z metali, wydane na podstawie art. 28 ustawy o odpadach, D. G. uzyskał od Starosty Powiatu w O. dopiero dnia [...].03.2005 r. ( decyzja znak: [...], której kopia znajduje się w aktach). Wobec podpisania powyższej umowy, spółka nie śledziła już dalszych losów odpadów przekazywanych D. G. Ze stanowiskiem organów nie zgadza się jednak strona skarżąca, podnosząc, iż stanowisko organów wskazujące, że spółka nie udokumentowała w drodze przedłożenia stosownych dokumentów dokonania recyklingu jest błędne i nieuprawnione. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu Sąd uznał, iż ma on usprawiedliwione podstawy. Przede wszystkim należy wskazać, iż w okresie, którego dotyczy sprawa tj. w 2002r., nie obowiązywały żadne przepisy szczegółowo określające, jakie konkretnie dokumenty, winien posiadać przedsiębiorca w celu udokumentowania spełniania ciążącego na nim obowiązku dokonania odzysku i recyklingu wytwarzanych przez siebie odpadów. Kwestia ta została dopiero uregulowana Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling. W dacie zdarzenia przedsiębiorca, w świetle cytowanych na wstępie unormowań zobowiązany był jedynie do prowadzenia dodatkowej ewidencji, uwzględniającej także wymagania wynikające z odrębnych przepisów, w sposób umożliwiający ustalenie uzyskanych poziomów odzysku i recyklingu oraz obliczenie opłaty produktowej (art. 11 ust. 1 ustawy). Z akt sprawy wynika, iż ewidencja taka była przez skarżącego prowadzona. Za nieuzasadnione i niepoparte żadnymi przepisami należy zatem uznać stanowisko organu odwoławczego wskazujące, iż skoro wzory dokumentów w zakresie odzysku i recyclingu określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling - to strona nie może spełnienia wymogów wykazywać żadnymi innymi dowodami, w szczególności dowodami z zapisów dokonanych przez D. G. ani zeznaniami świadków. Jak wskazano bowiem powyżej Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 31 marca 2005 r. w sprawie dokumentów potwierdzających odrębnie odzysk i odrębnie recykling, zgodnie z brzmieniem jego § 6, wydane zostało w dniu 31 marca 2005 r. a weszło w życie 7 kwietnia 2005 r. W żadnym więc razie jak słusznie podnosi strona skarżąca wymogi, wynikające z tego rozporządzenia, nie mogą być stosowane wstecz i decydować o zdarzeniach rozgrywających się w roku 2002. Skoro więc w dacie zaistnienia zdarzenia nie obowiązywały przepisy, wskazujące jakie konkretnie dokumenty, mogą potwierdzać określone kwestie (potwierdzenie dokonania recyklingu, oddania odpadów do przetworzenia itp.) to zdaniem Sądu uznać należy rację strony skarżącej, iż obowiązkiem organu było stosownie do treści art. 180 § 1 Kpa, za dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co nie jest sprzeczne z prawem a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Dowodem wbrew stanowisku organu odwoławczemu mogły więc być np. zapisy, dokonywane przez D. G. na karcie przekazania odpadu, zeznania świadków jeżeli mogłyby one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Podkreślić bowiem należy, iż obowiązkiem organów, zgodnie z art. 7 Kpa było rzetelne, przeprowadzenie postępowania dowodowego, w celu jednoznacznego, nie budzącego żadnych wątpliwości ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Po dokonaniu kontroli, zaskarżonych rozstrzygnięć, oraz po analizie akt sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż orzekające w rozpoznawanej sprawie organy uchybiły powyższemu obowiązkowi. Zgodnie z brzmieniem art. 12 ust. 2 ustawy obowiązującym w 2002r. opłatę produktową przedsiębiorca zobowiązany był uiścić jedynie w ściśle określonym przypadku tj. gdy nie osiągnął wymaganego poziomu odzysku, recyklingu. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie wykazały jednak w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż strona skarżąca rzeczywiści uchybiła w/w obowiązkowi. Wskazać należy, iż z akt sprawy wynika wprawdzie, że skarżący nie zastrzegł sobie prawa na wykonanie obowiązku recyklingu, przez Spółkę S. Sp. z.o.o.( nie podpisał stosownej umowy), ale jak starał się wykazać, przedkładając dowody w postaci oświadczenia złożonego przez D. G., domagając się od organu przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, do spółki, tej za pośrednictwem firmy PPHU D. G. trafiły odpady wytwarzane przez skarżącą Spółkę. W ocenie zatem Sądu, orzekające w sprawie organy winne były, wziąć pod uwagę tą okoliczność i w oparciu o całokształt dowodów, dokumentów zgromadzonych w sprawie wskazać, tak jak domagał się tego skarżący, czy w świetle obowiązujących w dacie zdarzenia tj. w 2002r. przepisów stanowią one wystarczającą podstawę do uprawdopodobnienia spełnienia przez skarżącego obowiązku wynikającego z ustawy. Na marginesie należy także wskazać, iż wbrew stanowisku organu I instancji, co słusznie podnosi strona skarżąca, w świetle przepisów zarówno ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej, określającej obowiązki przedsiębiorców w zakresie zapewnienia odzysku i recyklingu, jak i zasad gospodarowania odpadami wynikającymi z ustawy o odpadach, za nieuprawnione i godzące w przepisy ustawy prawo ochrony środowiska (np. jej art. 3 pkt 13) uznać należy twierdzenie, iż spółka S. Sp. z o.o. mogła wykorzystać odpady pochodzące od strony skarżącej do realizacji obowiązku recyklingu na rzecz innego podmiotu. Ze wskazanych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo i postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku wydano w oparciu o art. 152 powyższej ustawy. Orzeczenie o zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 200 w/w ustawy.