IV SA/Wa 51/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi X. Q. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę W dniu 23.12.2011 r. X. Q. wystąpiła, za pośrednictwem pełnomocnika M. P., do Wojewody [...], z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z zamiarem kontynuacji zatrudnienia w Polsce. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], czerwca 2012 r. Nr [...], orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż wobec wnioskodawczyni zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach cudzoziemcach (Dz. U. z 201 lr.5 Nr 264, poz. 1573 z późn. zm). Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemka złożyła, za pośrednictwem pełnomocnika J. J., odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W treści odwołania pełnomocnik wskazał m.in. na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8 i 77 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu ustalenia okoliczności, w jaki sposób doszło do omyłkowego i błędnego wypełnienia wniosku przez pełnomocnika wnioskodawczyni. Decyzją z dnia [...], października 2012 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o oraz art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. J., pełnomocnika obywatelki [...], X.Q., ur. [...],.02.1979r., od decyzji Wojewody [...], z dnia [...], czerwca 2012r. Nr [...], orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Wojewoda [...], słusznie orzekł, iż zainteresowana wypełnia przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w związku z nieuwzględnieniem w treści złożonego wniosku faktu prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego w sprawie. Pismem z dnia 27 listopada 2012 r. X. Q. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zrzucając rażące naruszenie przepisów prawa: - art. 57 ust 1 pkt 6 a) ustawy o cudzoziemcach (poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wadliwe uznanie iż strona rozumiała i posiadała wiedzę na temat kierowanych do niej pytań przez tłumacza mimo, że z jej zeznań oraz okoliczności faktycznych wynika iż doszło do błędnego zrozumienia pytania tłumacza kierowanego do skarżącej dotyczącego postępowania karnego wszczętego przeciwko niej, - art. 53 ust 1 pkt 7) ustawy cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie, mimo iż na terytorium RP przebywa mąż skarżącej J. D., na podstawie decyzji Wojewody [...], zezwalającej na zamieszkanie, który tworzy rodzinę wraz z nią i jej córką, - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. art. 9 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu udzielenia niezbędnych informacji stronie w postępowaniu administracyjnym, zaniechanie należytego ustalenia okoliczności w jaki sposób doszło do omyłkowego i błędnego wypełnienia wniosku przez pełnomocnika skarżącej oraz faktu, iż na terytorium RP przebywa legalnie mąż skarżącej i tworzy rodzinę wraz z nią i jej córką, jest zatrudniony w oparciu o umowę o pracę i uzyskuje z tego tytułu dochody, posiada ubezpieczenie społeczne które rozciąga się także na małżonkę, co skutkuje faktycznym rozdzieleniem rodziny. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w tym uchylenia w całości orzeczenia organu I instancji w postaci decyzji Wojewody [...], z dnia [...], czerwca 2012 roku, W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty podkreślając, iż skarżąca nie zna języka polskiego ani innych języków obcych, a w postępowaniu administracyjnym reprezentowała ją pełnomocnik M. P., która z kolei nie zna języka [...],. Te okoliczności całkowicie zbagatelizowały organy I i II instancji. W dniu wypełniania wniosku skarżąca nie rozumiała pytań pełnomocnika, zaś pełnomocnik wypełniła wniosek według swego subiektywnego uznania. Była błędnie przekonana, że skarżąca zrozumiała jej pytanie dotyczące wszczęcia wobec niej postępowania karnego. Wbrew temu co twierdzi Szef Urzędu nie można z tego faktu wyciągać negatywnych konsekwencji wobec skarżącej bowiem ta nie miała pełnej swobody w wyrażaniu swej woli z uwagi na fakt nierozumienia pytań. Odruchowo wolę swą wyrażała kiwając głową i gestykulując. Nie sposób z tego zachowania skarżącej wywnioskować iż ta zataiła prawdę przed pełnomocnikiem. Czym innym jest świadome nieudzielenie odpowiedzi na pytania a czym innym jest udzielenie błędnej odpowiedzi na pytanie którego się nie rozumie. Podkreśliła, iż skarżąca nie miała świadomości i zamiaru wprowadzenia organu w błąd i zatajania przed nim czegokolwiek. O jej uczciwości świadczy fakt udzielenia przez nią informacji na temat przedmiotowego postępowania karnego podczas rozprawy administracyjnej prowadzonej przed organem w dniu 13 lutego 2012 roku. Na rozprawie tej obecny był tłumacz, skarżąca wówczas zrozumiała pytanie i na nie uczciwie odpowiedziała. Tej okoliczności organy I i II instancji zamierzenie nie eksponowały w uzasadnieniach swych decyzji. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w powyższym zakresie miało i ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Skarżąca powołała się na orzecznictwo zgodnie z którym organ ma obowiązek poczynienia ustaleń w zakresie świadomego i zamierzonego posłużenia się przez wnioskodawcę dokumentem zawierającym nieprawdziwe lub fałszywe informacje - vide poniżej prezentowane orzecznictwo. Ponadto wskazano, iż kolejnym argumentem przemawiającym za pozostaniem skarżącej w Polsce jest zapewnienie sprawności postępowania karnego wszczętego przeciwko niej. W interesie państwa Polskiego leży aby wszczęte postępowanie karne z oskarżenia publicznego toczyły się sprawnie i z udziałem stron. Sprzeczne z interesem Państwa jest wydalenie strony postępowania karnego z własnego terytorium. Leżv to także w jej interesie samej oskarżonej bowiem przebywając w [...], zostanie faktycznie pozbawiona możliwości obrony swych praw, co jest niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa jakim szczyci się Republika Polska. Nadto zdaniem skarżącej organ całkowicie pominął obligatoryjny obowiązek wydania zezwolenia na zamieszkanie określony w przepisach art. 53 ust. 1 pkt. 7) w związku z art. 54 pkt 4), art. 53 b ust. 5 ustawy, albowiem na skutek legalnej obecności męża skarżącej na terytorium RP, zostały wobec niej spełnione kryteria wynikające z powyżej przytoczonych przepisów. Jej obecność na terytorium RP związana jest z połączeniem z rodziną, z mężem i dziećmi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.). Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymująca moc decyzję Wojewody [...], z dnia [...], czerwca 2012r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 201 lr.5 Nr 264, poz. 1573 z późn. zm) zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli w postępowaniu o udzielnie tego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony: a) złożył wniosek lub podłączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, b) zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał. Jak wynika z akt sprawy w przedmiotowej sprawie skarżąca w chwili występowania z przedmiotowym wnioskiem w dniu 23 grudnia 2011 r. przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego decyzją Wojewody [...], z dnia [...], lipca 2010r. We wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na str. 6 w pkt VII na pytanie czy była karana sądownie, skarżąca udzieliła odpowiedzi odmownej. Odpowiedzi odmownych udzieliła także na pytania dotyczące toczących się przeciwko niej postępowań karnych lub w sprawach o wykroczenia oraz ciążących na skarżącej zobowiązań wynikających z orzeczeń sądowych, postanowień i decyzji administracyjnych, w tym zobowiązań alimentacyjnych, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą. Składając wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia cudzoziemka podpisała oświadczenie znajdujące się na końcu wniosku, z którego wynika m.in., iż jest świadoma, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie. Jednocześnie w dniu 01 lutego 2012r. do Wojewody [...], wpłynęło pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy [...], Policji informujące, że pobyt X.Q. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może stanowić zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z przekazaną informacją w stosunku do cudzoziemki prowadzone było postępowanie przygotowawcze przez KPP w P. za czyn z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 305 § 1 k.k. , a w dniu 24 marca 2011 r. sprawę przekazano do Prokuratury Rejonowej w P. nr [...]. Z przekazanej informacji wynikało nadto, iż wobec strony zastosowano środek zapobiegawczy w postaci dozoru policyjnego. Ponadto pismem z dnia 24 maja 2012r. SR w P. II Wydział Karny poinformował, iż w stosunku do oskarżonej X. Q. prowadzone jest postępowanie karne w sprawie [...] bez wyznaczonego terminu rozprawy. Akt oskarżenia został skierowany do Sądu w dniu 25 maja 2011 r. Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie Sądu stwierdzić należy, iż orzekające w sprawie organy zasadnie uznały, że skarżąca wypełnia przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach w związku z nieuwzględnieniem w treści złożonego wniosku faktu prowadzenia przeciwko niej postępowania karnego w sprawie. Podkreślenia przy tym wymaga, iż decyzja o odmowie udzielenia stronie przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym i organ orzekający nie ma możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi, iż na korzyść strony powinien przemawiać fakt nieznajomości języka polskiego przez skarżącą oraz innych języków obcych oraz że w związku z niezrozumieniem treści pytań przez cudzoziemkę jej pełnomocnik - M. P. wypełniała wniosek według subiektywnego uznania. Zgodnie ze wskazaniem aktualnie reprezentującego stronę pełnomocnika cudzoziemka wyrażała swoją wolę kiwając głową i gestykulując. Podkreślić bowiem należy, iż jak wynika z treści zeznań złożonych przez skarżącą posiadała ona świadomość sankcji wynikających z podania nieprawdziwych danych odnośnie kwestii karalności. W dniu 13 litego 2012 r. cudzoziemka przesłuchana do protokołu w charakterze strony zeznała w obecności tłumacza, iż była informowana o toczącym się postępowaniu sądowym. W odpowiedzi na pytanie dotyczące podania przyczyn niezamieszczenia przedmiotowej informacji w treści wniosku cudzoziemka zeznała, iż myślała że skoro nie zapadł w sprawie wyrok to nie musi tego zaznaczać. Ponadto jak słusznie przyjęły orzekające w sprawie organy z treści zeznań cudzoziemki oraz wyjaśnień jej pełnomocnika wynika, iż faktycznie rozumiała ona treść zadawanych jej pytań. Wskazanie treści odpowiedzi następowało bowiem poprzez skinienie głową strony. Nie sposób zatem mówić o "subiektywnym" sposobie wypełnienia wniosku przez pełnomocnika. Zauważyć także należy, iż był to kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składany przez skarżącą. W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, iż skoro art.57 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, to brak jest podstaw do badanie czy w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 53 ust. 1 pkt 1 i 7 w/w ustawy, albowiem pozostawałoby to bez wpływu na rozstrzygnięcie i prowadziło do bezzasadnego przedłużania sprawy. Odnosząc się do zarzutu, iż za pozostaniem skarżącej w Polsce przemawia zapewnienie sprawności postępowania karnego wszczętego przeciwko niej, zauważyć należy iż zaskarżona decyzja nie orzeka o jej wydaleniu. Wydalenie skarżącej z Polski musi poprzedzić wydanie stosownej decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu odrębnego postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 skargę oddalił.