IV SA/Wa 512/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2017 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 10 i 16 lit a, art. 315 ust. 2 pkt 1, art. 318 ust. 1 i 2 pkt 2, 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014r. poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 23 z późn. zm.), dalej "K.p.a." po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatela [...] D. N., ur. [...] maja 1981 r. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. 2016r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu oraz o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wydania decyzji, uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu i w pkt 2 orzeczono o zakazie ponownego wjazdu na terytorium R.P. i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania tej decyzji oraz w pkt 3 utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Komendant Placówki Straży Granicznej [...] decyzją z dnia z dnia [...] kwietnia 2016 r. 2016r. Nr [...] orzekł o zobowiązaniu cudzoziemca D. N., do powrotu oraz o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia stwierdzono, że zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 16 lit a ustawy o cudzoziemcach ponieważ cudzoziemiec nie posiada środków finansowych niezbędnych do pokrycia kosztów pobytu w Polsce, podróży powrotnej do państwa pochodzenia lub zamieszkania albo tranzytu przez terytorium Polski do państwa trzeciego które udzieli pozwolenia na wjazd i nie wskazał wiarygodnych źródeł uzyskania takich środków, przekroczył granicę państwową wbrew przepisom prawa i nie opuścił terytorium Polski w terminie określonym w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Jednocześnie organ stwierdził, że nie zachodzą w Jego przypadku przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach niepozwalające na wydane decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Skarżący wniósł odwołanie się od wyżej wskazanej decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o jej uchylenie. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji ustalił, że cudzoziemiec został zatrzymany przez straż graniczną [...] grudnia 2015 r. z uwagi na stwierdzenie, że w maju 2015 r. przekroczył granicę Polski w kierunku wyjazdowym w miejscu nieustalonym. Wcześniej toczyło się z wniosku skarżącego postępowanie w sprawie udzielenia mu ochrony międzynarodowej, którym został objęta także jego żona O. N. [...] października 2014 r. nr [...] zapadła decyzja odmowna która jest ostateczna. Decyzja organu II instancji została doręczona skarżącemu [...] maja 2015 r, i w związku z tym, zgodnie z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach 30 dniowy termin do opuszczenia kraju upłynął [...] maja 2015 r. W dniu [...] czerwca 2015 r. wpłynął do strony polskiej wniosek strony [...] o przyjęcie odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej pochodzący od skarżącego i jego żony. Drugi wniosek skarżący złożył [...] grudnia 2015 r. a sprawa jest w toku. [...] kwietnia 2016 r. wydano decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu stwierdzając zaistnienie przesłanek z art. 302 ust. 1 pkt 6, pkt. 10 i pkt 16 lit b ustawy o cudzoziemcach oraz brak przesłanek uniemożliwiających wydanie tego rodzaju decyzji. Organ II instancji stwierdził, że cudzoziemiec nie opuścił Polski w terminie 30 dni od otrzymania ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony międzynarodowej. Art. 302 ust. 1 pkt 16 lit a ustawy o cudzoziemcach obliguje organ do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu gdy cudzoziemiec po otrzymaniu odmownej decyzji uchodźczej nie opuścił w sposób legalny Polski. Jak wynika z akt skarżący opuścił Polskę nielegalnie w miejscu nieokreślonym i nie można uznać że jego zamiarem było podporządkowanie się decyzji ostatecznej ale przemieszczenie się do innego kraju w celu ubiegania się ponownie o ochronę międzynarodową. Organ II instancji zwrócił uwagę, że organ I instancji w podstawie prawnej wskazał art. 302 ust. 1 pkt 16 lit b ustawy o cudzoziemcach, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie jednak uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. b ustawy o cudzoziemcach, który ma w tej sprawie zastosowanie. Zasadnym jest także stwierdzenie że cudzoziemiec nie zastosował się do art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach gdyż przekroczył granicę w nieuprawnionym miejscu i czasie i udał się na [...] w celu ponownego wjazdu na obszar Schengen. Organ uznał jednak za niezasadne stwierdzenie, że cudzoziemiec nie posiada środków finansowych niezbędnych na pokrycie kosztów pobytu na terenie Polski, podróży powrotnej lub tranzytowej, gdyż pobiera świadczenie socjalne z uwagi na złożenie drugiego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, Nie zaszły zatem przesłanki o jakich mowa w art. 302 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Badając przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach organ II instancji stwierdził, że w trakcie postępowania strona nie wskazywała na prowadzenie życia rodzinnego lub prywatnego nie związanego z żoną. Z akt sprawy nie wynika aby cudzoziemiec posiadał małoletnie dzieci. Skarżący nie wykazał w toku tego postępowania innych okoliczności niż te będące przedmiotem oceny w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Postępowanie to zakończyło się a sytuacja skarżącego od tamtego okresu nie zmieniła się jak również nie zmieniła się znacząco sytuacja w kraju pochodzenia. Poza tym cudzoziemiec powrócił na [...] a następnie wyjechał do [...] i w związku z tym nie można stwierdzić, że powrót do kraju pochodzenia będzie stanowił naruszenie art. 348 pkt 1 oraz art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Oceniając obawy cudzoziemca przed powołaniem go do służby wojskowej i konieczność w związku z tym walki przeciwko znajomym, którzy walczą po stronie separatystów organ stwierdził, że kwestie powołania do służby wojskowej regulowane są ustawodawstwem danego kraju i okoliczność ta nie stanowi o naruszeniu podstawowych praw człowieka. Poza tym cudzoziemiec był zwolniony ze służby wojskowej z uwagi na fakt pozostawania jedynym opiekunem rodziców. Oceniając sytuację zdrowotną skarżącego organ stwierdził, że na [...] obywatele mają zapewnioną opiekę medyczną, w tym chorzy na [...] – co potwierdza opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia z [...] maja 2016 r. Skarżący zaprzeczył także aby zachodziły przesłanki z art. 348 pkt 1 i 351 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu w przypadku cudzoziemca istnieje prawdopodobieństwo jego ucieczki w celu uniknięcia konieczności wyjazdu do kraju pochodzenia. Nie określając w zaskarżonej decyzji terminu dobrowolnego powrotu organ był zobligowany na mocy art. 318 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach do orzeczenia o zakazie wjazdu przez cudzoziemca na terytorium R.P.i innych państw obszaru Schengen. Jednocześnie z uwagi na fakt, że orzeczony przez organ I instancji zakaz ponownego wjazdu odwoływał się do decyzji organu I instancji, należało zmienić decyzję w tej części w ten sposób, że początek biegu terminu będzie liczony od daty doręczenia decyzji organu II instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił istotne naruszenie przepisów postępowania tj. -art. 80 w zw. z 7, 8, K.p.a. w zw. z art. 348 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w zakresie sprawdzenia czy zobowiązanie do opuszczenia terytorium Polski może nastąpić jedynie do państwa w którym w rozumieniu Konwencji o ochronie Praw Człowieka mógłby zostać poddany nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w wyniku dokonania analizy faktycznej możliwości uzyskania na terenie [...] specjalistycznej pomocy medycznej przez osoby wewnętrznie przesiedlone i w wyniku wskazango naruszenia uznanie, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie dojdzie do zagrożenia prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego oraz poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu co skutkowało odmówieniem udzielenia zgody na pobyt humanitarny; -art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 348 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji dowodów na których organ się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom, a w szczególności dokumentacji medycznej, nie dał wiary w zakresie w jakim orzekł, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu decyzji skarżący zarzucił organowi brak oceny złożonych przez Niego dowodów w tym dokumentacji medycznej, która świadczy o tym, że skarżący jest osobą chorą i wymaga specjalistycznej opieki medycznej. Okoliczność ta powinna skutkować oceną przez organ czy w kraju pochodzenia nie dozna nieludzkiego lub niehumanitarnego traktowania poprzez pozbawienie możliwości korzystania z pomocy medycznej. Zdaniem skarżącego w związku z tym będzie dyskryminowany w dostępie do opieki medycznej. Ponadto wskazał na realne zagrożenie dla ludności cywilnej a w związku z coraz większym na terytorium [...] wzrostem osób poszukujących pomocy w pozostałej części kraju. Na [...] zarejestrowanych jest [...] osób wewnętrznie przesiedlonych, występują problemy związane z brakiem pracy i mieszkań dostępnych na wolnym rynku. Na terenie zachodniej i centralnej [...] dochodzi do wrogiego traktowania, dyskryminacji oraz prześladowania osób wewnętrznie przesiedlonych. Należy przyjąć, że przepisy prawne [...] dotyczące osób przesiedlonych pozostają jedynie martwą literą prawa a realna pomoc tym osobom jest ograniczona. W ocenie skarżącego organ dopuścił się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. gdyż uzasadnienie decyzji jest lakoniczne, nie zawiera wskazania dowodów na których organ się oparł, brak jest subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem oceny pod względem legalności jest decyzja Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] kwietnia 2016 r, w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu i zakazie wjazdu na terytorium R.P. i innych państw obszaru Schengen przez okres 2 lat od wydania decyzji. Podstawą materialną do wydania tej decyzji był przepis art. 302 ust. 1 pkt 10 i pkt 16 lit a ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten nie daje organowi żadnej swobody w zakresie orzekania. Jeżeli skarżący spełnia przesłanki wynikające z tej normy organ wydaje stosowną decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, chyba że uzna iż zachodzą ustawowe wyjątki pozwalające na odstąpienia od takiego rozstrzygnięcia. Wyjątki te określone są w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd w pełni podziela ustalenia organu, że mimo obowiązku opuszczenia kraju cudzoziemiec nie opuścił go legalnie w terminie 30 dni od daty uostatecznienia się decyzji o odmowie nadanie ochrony międzynarodowej. Ustalenia w tym zakresie nie były kwestionowane przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd nie dostrzegł aby ustalenia organu II instancji w tym zakresie były wadliwe. Organ w sposób wystarczający dokonał ustaleń faktycznych co do istnienia przesłanek do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazując przede wszystkim na okoliczności związane z nie wykonaniem obowiązku opuszczenia kraju – co wynikało z zeznań samego skarżącego. Logicznym jest że skoro skarżący nie był w stanie wykazać w jakim miejscu przekroczył granicę to konsekwencją tego jest uznanie, że opuścił Polskę z naruszeniem przepisów prawa regulującego sposób przekraczania granicy przez cudzoziemców. Czyni to niezasadnym ogólne zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący w skardze uwypukla przede wszystkim okoliczności związane z przesłankami uniemożliwiającymi wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Zgodnie z art. 303 ustawy o cudzoziemcach decyzji o zobowiązaniu go do powrotu nie wydaje się w stosunku do cudoziemca gdy: 1) posiada status uchodźcy, korzysta z ochrony uzupełniającej lub 2) udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia, lub 3) udzielono mu zezwolenia, o którym mowa w art. 187 pkt 6 lub 7, lub 4) jest małżonkiem obywatela polskiego albo cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że celem zawarcia związku małżeńskiego lub jego istnienia jest obejście niniejszej ustawy, lub 5) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 23, upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia, o którym mowa w art. 181 ust. 1, albo zezwolenia, o którym mowa w art. 176, lub 6) udzielono mu zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub 7) posiada zezwolenie pobytowe lub inne zezwolenie uprawniające do pobytu, udzielone przez inne państwo obszaru Schengen, i nie sprzeciwiają się temu względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, chyba że cudzoziemiec nie udał się niezwłocznie na terytorium tego państwa obszaru Schengen po pouczeniu go o obowiązku wyjazdu na terytorium tego państwa, o którym mowa w art. 314, lub 8) jest czasowo oddelegowany w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz jest uprawniony do przebywania i zatrudnienia na terytorium tego państwa, jeżeli decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu miałaby zostać wydana z uwagi na przebywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim lub ze względu na przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa, lub 9) może zostać niezwłocznie przekazany do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób po uprzednim zatrzymaniu go w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa, lub 10) może być niezwłocznie doprowadzony do granicy, jeżeli został zatrzymany w strefie nadgranicznej bezpośrednio po nieumyślnym przekroczeniu granicy wbrew przepisom prawa, lub 11) może zostać niezwłocznie przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej na podstawie obowiązującej w dniu 13 stycznia 2009 r. umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, lub 12) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zaświadczenia, o którym mowa w art. 170. 13) może zostać przekazany do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (wersja przekształcona) (Dz. Urz. UE L 180 z 29.06.2013), zwanego dalej "rozporządzeniem 604/2013. W ocenie Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby skarżący spełniał którąkolwiek z ww przesłanek. Skarżący został w toku postępowania administracyjnego przesłuchany w dniu [...] grudnia 2015 r. (k 12 akt adm.) m. in. w związku z podstawami do odstąpienia od wydania decyzji o powrocie. W zeznaniach tych skarżący poruszył kwestię związaną z prześladowanie na [...] za poglądy oraz to, że dowiedział się iż jest chory na [...] ([...]) i że chciałby się leczyć. Wcześniej o tej chorobie nie wiedział. (pkt 11 protokołu przesłuchania). Na wszystkie pytania związane z przesłankami do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu skarżący udzielił odpowiedzi negatywnej. W związku z tym organ nie miał podstaw aby kwestionować w tym zakresie oświadczenia samego skarżącego. Do czasu wydania decyzji przez organ I instancji skarżący nie złożył żadnych dowodów które mogłyby świadczyć o istnieniu podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu mimo że od daty przesłuchania tj. [...] grudnia 2015r. do daty wydania decyzji – [...] kwietnia 2016 r. upłynęło kilka miesięcy. Pierwsze informacje i dokumenty na temat stanu zdrowia skarżącego o jego leczenia pojawiły się przy odwołaniu. Wbrew jednak zarzutom skargi organ nie zakwestionował tych dowodów – co wynika z treści uzasadnienia. Na okoliczność stanu opieki medycznej na [...] zasięgnął także informacji z Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC (k 94 i następne akt), w tym na temat aktualnej sytuacji w kraju pochodzenia w szczególności dotyczącej osób wewnętrznie przesiedlonych (k 72, 90 akt adm.), leczenia [...] (k 77 akt adm.), pomocy [...] i [...] (k 94). Organ te dowody ocenił i uznał, że rzeczywiście na terenie [...] opieka medyczna nie jest na zadowalającym poziomie to jednak nie jest wykluczona ani uniemożliwiona. (str. 9 uzasadnienia). W ocenie Sądu choć istotnie wywody organu w tym zakresie nie są szczegółowe to jednak są wystarczające do uznania, że skarżący po powrocie do kraju pochodzenia będzie mógł skorzystać z pomocy medycznej na poziomie podobnym co pozostali obywatele jego kraju. W świetle art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z Rzymu (Dz.U.1993.61.284), dyskryminacja na którą powołuje się skarżący, oznacza różne traktowanie, bez obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia, osób znajdujących się w analogicznym lub w istotnie podobnym położeniu. A więc sytuacja w której skarżący byłby traktowany inaczej (gorzej) niż inne osoby pozostające w takiej jak on lub podobnej sytuacji. W ocenie Sądu z zebranych przez organ dowodów w tym informacji o sytuacji w kraju pochodzenia nie wynika aby w zakresie opieki medycznej przesiedleńcy byli traktowani inaczej niż inni obywatele [...], biorąc w szczególności pod uwagę fakt, że skarżący także jest obywatelem [...] (por. 31039/11, wyrok ETPC z 15 marca 2016 r. Novruk i inni v. Rosja). Organ wskazał na trudności w zakresie opieki medycznej jednakże nie oznaczają one braku dostępu do niej dla wszystkich obywateli danego państwa. Należy w tym miejscu podkreślić, że Europejski Trybunał Praw Człowieka niejednokrotnie wyrażał pogląd na gruncie art. 8 Konwencji, że prawo do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego, na co także powołuje się skarżący, nie oznacza, że państwo goszczące ma obowiązek respektowania wyboru cudzoziemca do pobytu w państwie jego wyboru. Te same kryteria należy odnieść do wyboru przez cudzoziemca miejsca w którym chciałby się leczyć. (por. wyrok NSA z 23 marca 2016r., sygn. akt, II OSK 2639/14 60119/12, wyrok ETPC 2015-12-08, Z.H. i R.H. v. Szwajcaria, wyrok ETPC z 27 maja 2008 r w sprawie N. przeciwko Wielka Brytania, nr 26565/05). Ani pogorszenie sytuacji ekonomicznej ani zdrowotnej w kontekście stanu służby zdrowia w kraju pochodzenia nie uzasadniają udzielenia ochrony ze względów humanitarnych, chyba że mielibyśmy do czynienia z sytuacją wyjątkową, Taka nie zachodzi w tym przypadku. Schorzenia na jakie cierpi cudzoziemiec nie są rzadkie i mogą być leczone w kraju pochodzenia. Jak wynika z informacji o kraju pochodzenia z [...] maja 2016 r., [...] czerwca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r. władze [...] podejmują działania mające na celu zapewnienie osobom przesiedlonym godnych warunków leczenia. Skarżący nie może oczekiwać że w jego kraju pochodzenia będzie miał zapewnioną opiekę medyczną na takim samym co najmniej poziomie co w Polsce. Stan opieki medycznej w różnych krajach jest różny co nie oznacza, że cudzoziemiec może dowolnie wybrać sobie ten w którym ta opieka jest najlepsza a co za tym idzie władza tego Państwa ma obowiązek respektowania tego wyboru (była o tym mowa wcześniej). Wskazać także należy, że w stosunku do żony skarżącego wydano decyzję o zobowiązaniu do powrotu. Jej skarga do WSA w Warszawie została oddalona (sygn. akt IV Sa/WA 514/17). Nie wpłynął wniosek o uzasadnienie. Oznacza to, że w stosunku do całej rodziny organy orzekły o obowiązku powrotu do kraju pochodzenia. Oznacza to że i z tego punktu widzenia nie ma podstaw do uznania zasadności udzielenia ochrony ze względów humanitarnych. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie o udzielenie ochrony międzynarodowej. W postępowaniu tym organy badały czy w przypadku skarżącego nie zachodzi uzasadniona potrzeba udzielenia mu ochrony ze względów humanitarnych. Z przedstawionych sądowi akt administracyjnych nie wynika aby skarżący powoływał się obecnie na inne niż w postępowaniu uchodźczym okoliczności. Oznacza to, że organ nie miał żadnych podstaw aby te same fakty i okoliczności ocenić odmiennie niż oceniono we wcześniej prowadzonym postępowaniu o udzielenie ochrony międzynarodowej. (por. powołane przez organ wyroki WSA w Warszawie z 23 lipca 2015 r, sygn.. akt IV SA/Wa 873/15 czy z 15 marca 2016 r., sygn. akt 2280/15). Trafne są także argumenty organu, że wobec zwolnienia skarżącego z obowiązku powołania do wojska nie istnieje zagrożenie, że będzie musiał uczestniczyć w działaniach wojennych. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.