IV SA/Wa 516/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - skargę oddala - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z dnia [...] stycznia 2008 r., którym, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), odmówiono uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] obręb C. gmina L. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, iż Burmistrz Miasta L. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy polegającej na budowie wskazanego obiektu. Planowana inwestycja ma być zlokalizowana na terenie parku krajobrazowego funkcjonującego na mocy rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie W. Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Odmowa uzgodnienia wynika z ograniczeń wynikających z położenia przedsięwzięcia na obszarze tym obszarze, tj. zakazu lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m. od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych (§ 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Analiza materiału kartograficznego oraz map dostępnych na oficjalnej stronie internetowej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii – Geoportal - pozwala na stwierdzenie, iż działka przeznaczona do zabudowy od północy i wschodu ograniczona jest intensywnie meandrującą rzeka W. Pozwala to na ustalenie, iż lokalizacja planowanej inwestycji znajduje się w pasie 100 m. od tej rzeki. Planowany obiekt nie należy do wyłączonych z zakazu zabudowy - nie stanowi obiektu służącego turystyce wodnej, gospodarce wodnej czy rybackiej. Organ administracji odnotował także, iż cześć przyległych działek jest zabudowany a teren nieruchomości jest częściowo zadrzewiony samosiejkami. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, wniesionego przez wnioskodawcę ustalenia warunków zabudowy p. M. N., wskazano, iż: - ustalenia okoliczności, które przyczyniły się do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiednich działek wykracza poza granice niniejszego postępowania, - fakt istnienia zabudowy w sąsiedztwie i uzbrojenia terenu nie ma wpływu na wynik sprawy, - bez znaczenia jest okoliczność uzgodnienia przedsięwzięcia przez organ właściwy w spawach melioracji oraz starostę, - konieczność uwzględnienia ustalonych normatywnie w rozporządzeniu w sprawie W. Parku Krajobrazowego zakazów nie jest uzależnione od dokonania indywidualnej oceny rzeczywistego wpływy realizacji przedsięwzięcia na środowisko. W skardze na postanowienie Generalne Dyrektora Ochrony Środowiska p. M. N. zarzuciła, iż w jej sprawie przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 151 z 2009 r., poz. 1220 ze zm.) i rozporządzenia w sprawie W. Parku Krajobrazowego są nadinterpretowane. W uzasadnieniu przywołano następujące okoliczności sprawy: - organy administracji pozytywnie odniosły się do wniosku skarżącej o wyrażenie zgody na usunięcie drzew z jej działki, przy tym planowała zrealizować zabudowę na części niezadrzewionej, - działka jest położona w obrębie miasta (L.); sąsiednie działki są zabudowane; leżącą także w obrębie obowiązywania zakazu; działki w pobliżu działki skarżącej mają linię zabudowy ok. 30 m od linii brzegu rzeki W., - budowa budynku nie wpłynie na środowisko naturalne skoro działki sąsiednie są analogicznie zabudowane, - inne, właściwe w sprawie organy administracji pozytywnie uzgodniły realizację przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W sprawie są bezsporne (znajdujące potwierdzenie w przywołanych przez organ administracji dokumentach a równocześnie niekwestionowane przez Stronę) wszelkie istotne okoliczności faktyczne i prawne. Należą do nich: - zamiar realizacji budynku mieszkalnego na terenie obszarowej formy ochrony przyrody – W. Parku Krajobrazowego, - położenia działki, gdzie planowano realizować przedsięwzięcie w pasie 100 m. od linii brzegu rzeki W., - istnienie zakazu realizacji budowy tego rodzaju obiektów w tym obszarze, ustanowionego na mocy §. 4 pkt 7 rozporządzenia w sprawie W. Parku Krajobrazowego (zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej), przy czym odstępstwa od tego zakazu ustanowione w samym tym akcie (pkt 7 in fine) ani odstępstwa powszechne, wynikające z regulacji rangi ustawowej (art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody) nie obejmują przedmiotowego przypadku (budowy budynku mieszkalnego). Wobec wskazanych okoliczności organ administracji, właściwy w sprawie z punktu widzenia uzgodnienia, co do ochrony obszarowych form ochrony przyrody, zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia. Jak trafnie w wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, bez znaczenia są z kolei kwestie podnoszone prze Stronę skarżąca z następujących przyczyn: - kwestie zadrzewień działki nie miały znaczenia merytorycznego dla wydania odmownego postanowienia, z jego treści nie wynika, aby była to przesłanka orzekania, jedynie odnotowano fakt zadrzewienia w ramach opisu stanu faktycznego, - zabudowa działek sąsiednich nie ma znaczenia, gdyż wynikający z rozporządzenia w sprawie W. Parku Krajobrazowego zakaz nie jest ograniczony do przypadków, gdy działki sąsiednie nie są zabudowane, czy też obszarów z wyłączeniem miast, - ustanowiony aktem prawa miejscowego - rozporządzeniem - zakaz ma charakter bezwzględny, nie jest uzależniony normatywnie od indywidualnej oceny, czy zabudowa w stosownym pasie spowoduje określone skutki dla środowiska (patrz a contrario potencjalny zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – art. 17 ust. 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody), - bez znaczenia jest okoliczność uzyskania innych wymaganych uzgodnień; nie dotyczyły one przedmiotowo kwestii zgodności zamierzenia z regulacjami szczególnymi dotyczącymi ochrony obszarowych form ochrony przyrody. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.