IV SA/Wa 517/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Dominik Nowak, po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi F. J. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie 6 II SA 3340/02 zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 roku p o s t a n a w i a odrzucić skargę W skardze z dnia 20 lutego 2006 r. S. J. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie 6 II SA/WA 3340/02 zakończonej wyrokiem z dnia 24 marca 2004 r. wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W sprawie tej rozpoznawano skargę S. M. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2002 r. ([...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności operatu ewidencji gruntów. W skardze o wznowienie postępowania w sprawie 6 II SA/WA 3340/02 S. J. domagał się również uchylenia wyroku zapadłego w tejże sprawie, a nadto uchylenia w/w decyzji Głównego Geodety Kraju, jak również decyzji ją poprzedzającej. Wniósł nadto o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż w sprawie 6 II SA/WA 3340/02 był pozbawiony możności działania, a nadto że pojawiły się nowe okoliczności sprawy przemawiające za zasadnością wniosku. Podkreślił, iż w tejże sprawie zgłosił swój udział na prawach strony – uczestnika postępowania i wykazał swój interes prawny, albowiem ewidencja gruntów dla obrębu L. obejmowała także jego nieruchomości. Sprawa o której mowa dotyczyła jego praw także dlatego, że w wyniku wprowadzenia zmodernizowanego operatu ewidencji gruntów doznał istotnych i niekorzystnych zmian powierzchni i konfiguracji swoich gruntów. Ponadto nowy operat w znacznej części został sfałszowany, jednak nie udało się ustalić sprawców fałszerstwa, a poza tym przestępstwo to obecnie uległo przedawnieniu. Skarżący podkreślił, że po zgłoszeniu swego udziału w postępowaniu sądowym nie był informowany o podejmowanych czynnościach procesowych. Nie wiedział m.in. o terminie rozprawy wyznaczonej w sprawie 6 II SA/WA 3340/02 na dzień 24 marca 2004 r., ani o tym że na tejże rozprawie zapadł wyrok. Nie miał również dostępu do akt sprawy. Na skutek braku informacji o postępowaniu dopiero pismem z dnia 3 czerwca 2004 r. złożył wniosek o wydanie wyroku z uzasadnieniem. Wniosek ten nie został jednak uwzględniony. Sąd zważył, co następuje: Skarga o wznowienie złożona w przedmiotowej sprawie podlega odrzuceniu stosownie do art. 281 ppsa, albowiem wnoszący skargę nie wykazał istnienia jednej z ustawowych podstaw wznowienia przewidzianych w przepisach art. 271, 272 lub 273 ppsa. Z treści skargi wynika, iż jej autor sugeruje jakoby w sprawie 6 II SA/WA 3340/02 tut. Sądu został pozbawiony możności działania, a nadto iż pojawiły się nowe okoliczności które mogły mieć wpływ na jej wynik. Powołuje się więc w istocie na podstawy wznowienia postępowania przewidziane w art. 271 pkt 2 ppsa, oraz 273 § 2 ppsa. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi o wznowieniu postępowania z uwagi na jego nieważność, drugi zaś na istnienie tzw. właściwej podstawy restytucyjnej. Zgodnie z art. 271 pkt 2 ppsa można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo też strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zdaniem Sądu okoliczności poprzedzające wydanie wyroku w sprawie 6 II SA/WA 3340/02 nie potwierdzają tego jakoby wnoszący skargę był pozbawiony możności działania. Z akt tejże sprawy w tym zwłaszcza z treści uzasadnienia prawomocnego postanowienia wydanego przez NSA w dniu 8 lutego 2006 r. (I OZ 111/06) wynika, że zarówno F. J. jak i S. M. (skarżący decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] września 2002 r. – [...]) wystąpili z wnioskami o sporządzenie uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie 6 II SA 3340/02. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił jednak sporządzenia uzasadnienia tegoż wyroku. To postanowienie zostało doręczone F. J. w dniu 28 czerwca 2004 r., który zaskarżył je zażaleniem. W następstwie rozpoznania zażalenia o którym wyżej mowa NSA postanowieniem z dnia 8 lutego 2006 r. zażalenie to oddalił (sprawa I 02 111/06) podnosząc, iż wniosek F. J. o wydanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 r. wraz z uzasadnieniem został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu, a skarżący nie zwrócił się o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W ocenie Sądu powyższe oznacza, iż nie jest prawdą jakoby skarżący nie miał możliwości kwestionowania wyroku wydanego w sprawie 6 II SA 3340/02. Nikt nie uniemożliwiał mu wnoszenia stosownych pism zawierających właściwe wnioski, bądź środki zaskarżenia. Problem tkwi jednak w tym że skarżący albo ze względu na swoją niewiedzę prawną, albo z powodu przeoczenia nie wykorzystał właściwej w jego przypadku drogi prawnej pozwalającej na doprowadzenie do kontroli instancyjnej wyroku z dnia 24 marca 2004 r. (6II SA 3340/02). Z niewiadomych przyczyn nie wystąpił bowiem z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tegoż wyroku. To zaniechanie skarżącego nie ma jednak nic wspólnego z pozbawieniem go możliwości działania w rozumieniu przepisu art. 271 pkt 2 ppsa, wszak nikt skarżącemu złożenia tego wniosku nie uniemożliwił, czy choćby w czynności tej przeszkodził, względnie też ją utrudnił. W ocenie Sądu brak jest również podstaw pozwalających na wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 2 ppsa. Przepis ten stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zdaniem skarżącego te okoliczności sprowadzają się do tego, iż nowy operat szacunkowy który, był przedmiotem badania w sprawie 6 II SA 3340/02 został sfałszowany. Skarżący dodaje jednak, że nie udało się ustalić sprawców tego fałszerstwa, a poza tym ich przestępstwa uległy już przedawnieniu. W ocenie Sądu powyższe tezy skarżącego są bezpodstawne i gołosłowne. Gdyby istotnie przy sporządzeniu operatu o którym mowa doszło do popełnienia przestępstwa to fakt ten powinien znaleźć swoje następstwo w postaci prawomocnego orzeczenia stwierdzającego winę konkretnej osoby, bądź osób. Tylko bowiem takie orzeczenie mogłoby być podstawą do kwestionowania operatu ewidencji gruntów w oparciu o który wydana została przez Głównego Geodetę Kraju decyzja z dnia [...] września 2002 r. ([...]), oraz decyzja ją poprzedzająca, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2004 r. (sprawa 6 II SA 3340/02). Brak prawomocnego wyroku skazującego kogokolwiek, czy choćby orzeczenia warunkowo umarzającego postępowanie wyklucza możliwość uznania, iż w sprawie pojawiły się takie okoliczności faktyczne bądź środki dowodowe o których mowa w art. 273 § 2 ppsa. Mając powyższe na względzie skargę F. J. na podstawie art. 281 ppsa odrzucono. D.S.