IV SA/Wa 517/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia S. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym: Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda", "organ I instancji") w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż w dniu [...] kwietnia 2014 r. S. S. (dalej również jako "Cudzoziemka", "Aplikująca") wystąpiła do organu I instancji z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając wniosek chęcią pobytu w Polsce z synem V. S. oraz wnukami. W celu potwierdzenia spełnienia przesłanek uzasadniających wniosek, Cudzoziemka załączyła do akt sprawy kartę pobytu syna, zameldowanie na pobyt czasowy, zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, umowę najmu lokalu mieszkalnego zawartą do dnia [...] marca 2015 r., ponadto załączyła umowę renty zawarta pomiędzy Cudzoziemką a V. S., w której syn zobowiązuje się do wypłacania środków pieniężnych na rzecz swojej matki w wysokości 500 zł oraz 100 zł za najem lokalu przez okres 2 lat. W trakcie prowadzonego postępowania Aplikująca załączyła jeszcze do akt sprawy 2 umowy darowizny kwot pieniężnych, przy czym obie umowy zawarte zostały na kwotę w wysokości 4902 zł i zostały zgłoszone do właściwego Urzędu Skarbowego. Uznając, iż Cudzoziemka nie złożyła wszystkich dokumentów na wezwanie organu I instancji, w tym w szczególności aktu urodzenia syna, Wojewoda odmówił udzielenia Cudzoziemce S. S. ur. [...] listopada 1956 r., ob. [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 4, art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2, art. 62 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zmianami). W odwołaniu Cudzoziemka powołała się na nowe okoliczności w sprawie i wniosła o przeprowadzenie dowodu z dołączonych do odwołania dokumentów: - podania do Komisji do spraw Adopcji i Opieki Zastępczej Oddziału Edukacji Narodowej Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. opatrzonego numerem [...], który potwierdza, że V. S. jest z nią spokrewniony, - potwierdzenia posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Aplikująca zaznaczyła, że w jej ocenie Wojewoda w sposób niewystarczający odniósł się do okoliczności, które dotychczas uzasadniały przyznawanie jej tytułów pobytowych w Polsce, nadto jej wniosek powinien zostać rozpoznany z uwzględnieniem postanowień art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie z dnia 4 listopada 1950 r. stanowiącego gwarancję poszanowania praw do życia w rodzinie. Rozpoznając odwołanie od wskazanej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "organ odwoławczy", "organ II instancji") przytoczył dokonane ustalenia przez organ I instancji oraz obowiązujące przepisy prawne powołane przez Wojewodę. Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach ww., Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Podał, iż w chwili składania wniosku, Aplikująca przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego jej w dniu [...] listopada 2012 r. przez Wojewodę [...] w trybie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, z terminem ważności do dnia [...] maja 2014 r., przy czym decyzja została wydana z uwagi na chęć zamieszkania Cudzoziemki z synem A. S., posiadającym obywatelstwo polskie oraz wnukami. W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, weryfikacji czy zainteresowana posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania w Polsce oraz stwierdzenia czy Cudzoziemka oraz V. S. są spokrewnieni, organ II instancji wezwał Aplikującą do nadesłania oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii następujących dokumentów: -) aktualnego odpisu aktu urodzenia V. S.; -) kopii zeznania podatkowego o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych, -) potwierdzenia comiesięcznego przekazywania przez V. S. środków finansowych na utrzymanie Cudzoziemki zgodnie z umową renty sporządzona w dniu [...] marca 2014 r. (np. wyciąg z konta bankowego od dnia [...] marca 2014 r.), -) oświadczenia V. S. o ilości osób pozostających na jego utrzymaniu, -) zeznania podatkowego V. S. za rok 2013 wraz z potwierdzeniem nadania do Urzędu Skarbowego; -) poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu V. S. w okresie ostatnich 6 miesięcy – ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek, -) umowy o pracę V. S. ważnej po dniu [...] grudnia 2014 r. (dot. [...]), -) potwierdzających uzyskiwanie dochodów z prowadzonej przez V. S. działalności gospodarczej, -) wszelkich innych dokumentów potwierdzających posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczających do porycia kosztów utrzymania w Polsce. W odpowiedzi na wezwanie do akt postępowania przedłożono: zaświadczenie wydane przez [...] Sp. z o.o., z którego wynika, że V. S. w okresie od lipca do września 2014 r. otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w kwocie 1680 zł brutto; zeznanie podatkowe PIT-36 za 2013 r. V. S., z którego wynika, że osiągnął on przychód w wysokości 19163,44 zł. Cudzoziemka wykazała także, że darowiznę przekazała jej T. S. – matka U. S. – synowej zainteresowanej oraz B. J. D. Organ II instancji uznał, że ze znajdującego się w aktach sprawy podania do Komisji do spraw Adopcji i Opieki Zastępczej Oddziału Edukacji Narodowej Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1989 r. opatrzonego numerem [...], wynika, że pani A. S. wystepuje o adopcję swojego wnuka – V. B., matka dziecka S. S. wyraziła zgodę na adopcję. Organ odwoławczy podkreślił, iż podczas postępowania przed organem I instancji oraz postępowania odwoławczego Cudzoziemka nie przedstawiła aktu urodzenia V. S., zaś z podania sporządzonego w dniu [...] czerwca 1989 r. nie można stwierdzić, że strona udokumentowała, iż powołane przez nią we wniosku okoliczności dotyczące pobytu z synem uzasadniają zamieszkiwanie jej w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jak podał organ odwoławczy jednoznacznie wynika, że S. S. nie zamieszkuje z panem V. S. i nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego na terytorium Polski. Cudzoziemka mieszka w K., natomiast V. S. mieszka w P. Nadto skarżąca przebywa w Polsce co najmniej od 2007 r., zaś V. S. od 2003 r. Organ II instancji zwrócił także uwagę na fakt, iż okoliczność posiadania poza zmarłym synem A. S. jeszcze jednego syna V. S. została ujawniona dopiero podczas niniejszego postępowania. Odnośnie informacji podkreślanej przez Cudzoziemkę, że pomaga synowej U. S. w wychowaniu wnuków, organ II instancji zaznaczył, iż informacja ta nie została potwierdzona przez synową, która podczas przesłuchania potwierdziła odwiedzanie wnuków dwa razy w miesiącu oraz, że nie potrzebuje pomocy w opiece nad dziećmi. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że do dnia wydania decyzji Cudzoziemka nie przedstawiła do akt sprawy dokumentów pozwalających na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia. W ocenie organu II instancji wydane rozstrzygnięcie nie narusza art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., poz. 61, nr 284). Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie stwierdzał, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie może być interpretowany w sposób prowadzący: "do narzucania państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". Europejski Trybunał Praw Człowieka nie kwestionuje zasady, że państwa mają prawo regulować warunki udzielania zezwoleń na wyjazd i pobyt cudzoziemców, jak również ich wydalenia, i że Konwencja praw człowieka nie przyznaje cudzoziemcom ogólnego prawa wyboru państwa, w którym zamierzają z rodziną zamieszkać lub do którego pragną przyjechać. Mając na uwadze dokonane ustalenia, organ odwoławczy stwierdził, iż poprzez niedołączenie dokumentów do których Cudzoziemka została wezwana, S. S. nie udokumentowała pokrewieństwa z panem V. S., a tym samym okoliczności uzasadniających zamieszkiwanie w Polsce przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W tej sytuacji jak podał Organ odwoławczy, Wojewoda [...] rozstrzygając w dniu [...] sierpnia 2014 r. był zobligowany do wydania decyzji odmownej. Nadto wyjaśnił, że w obecnym stanie faktycznym wobec strony zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którą odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi zaś na powyższe ustalenia organ odwoławczy odstąpił od stwierdzenia, czy zostało udokumentowane spełnianie przez Cudzoziemkę przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, bowiem ustalenia te nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia wniosku. W konkluzji Organ II instancji doszedł do wniosku, iż w obecnym stanie faktycznym odmowa udzielenia wnioskodawczyni zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Na wskazaną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła S. S. (dalej także jako "skarżąca") wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazała, że organ odwoławczy nie uwzględnił, iż interesuje się losem wnuków P., A., K. i A. rodzeństwa S., robiąc im prezenty, ubierając ich i pomagając w utrzymaniu. Zarzuciła błędne ustalenie, iż nie udokumentowała pokrewieństwa z V. S. oraz niewłaściwe ustalenie jej relacji rodzinnych z synem V. S. Podniosła przy tym, że rozmawia z wnukami V. S. w wieku 16 i 15 lat. Za istotną okoliczność uznała, że w Polsce znajduje się grób syna A. S., którym nikt poza nią się nie interesuje. Wreszcie zwróciła uwagę, że cała jej rodzina zamieszkuje w Polsce, nadto organ nie dokonał prawidłowej oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego dotyczącego cudzoziemca. Zaznaczyła również, iż utrzymuje się także z prac dorywczych. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W stosunku do skarżącej zachodzi bowiem więcej niż jedna przesłanka do odmowy udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do postanowień art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. 2011 r. Nr 264 poz. 1573, ze zm.) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3b lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4. Przepis art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Przede wszystkim wskazać należy, że Cudzoziemka ubiegając się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wskazała, że chce w Polsce prowadzić życie rodzinne ze swoim pełnoletnim synem panem V. S. oraz jego rodziną jak również okoliczność pomocy swojej synowej U. S. w wychowaniu małoletnich dzieci tj. wnuków Cudzoziemki. Do zakończenia postepowania nie ujawniała ona żadnej innej okoliczności, mogącej w świetle art. 53 art. 53a ustawy o cudzoziemcach uzasadniać samodzielnie udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Prawidłowo zatem organy przyjęły koncepcję, że ujawnione okoliczności należy przypisać do podstawy prawnej wynikającej z treści art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Zatem są to okoliczności "inne" niż te wymienione w art. 53 ust. 1 oraz 53a ust. 1-3b tej ustawy. W szczególności należało w tej sytuacji ustalić czy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zamieszkują osoby spokrewnione lub spowinowacone z nią, jakie są relacje z tymi osobami oraz czy z tychże okoliczności Cudzoziemka mogłaby wywieść uzasadnienie do zamieszkiwania w okresie dłuższym niż 3 miesiące. W niniejszej sprawie organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i nie można zarzucić im, że nie dały szansy skarżącej na złożenie wniosków dowodowych czy też nie wykazały chęci współdziałania. W istocie za trafne należy uznać stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, iż skarżąca nie wykazała tego, że jej synem jest V. S. Oba organy, zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy stworzyły skarżącej możliwość złożenia stosownego aktu urodzenia syna, bądź innych dokumentów potwierdzających powyższe. Była ona kilkakrotnie wzywana do wykazania faktu na który się powoływała. Nie można stwierdzić także aby w tej materii Cudzoziemka współdziałała z organami w dążeniu do wyjaśnienia prawdy materialnej. Skarżąca przez cały okres postepowania wyjaśniającego kilka razy przedłużanego zapewniała, że obowiązki syna uniemożliwiają załatwienie metryki urodzenia. Sugerowała w zeznaniach w dniu [...] lipca 2014 r., iż akt urodzenia został synowi skradziony. Jedynym dowodem na okoliczność pokrewieństwa było złożenie kopii obcego dokumentu sporządzonego w oryginale w języku [...], wraz z tłumaczeniem na język polski, co powoduje, iż został spełniony wymóg określony w art. 11 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, przy czym nie oznacza to, że jest to dokument urzędowy, który mógłby podlegać ocenie organu. Za właściwe należy w tej sytuacji uznać, iż kopia tego dokumentu nie może prowadzić do wniosku, że okoliczność w postaci pochodzenia V. S. od skarżącej jako jego matki nie została udowodniona. Odnosząc się do treści tego dokumentu, należy przyjąć za organem, iż jest to decyzja organu administracyjnego [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., zezwalająca na adopcję (przysposobienie) małoletniego V. B., ur. [...] czerwca 1974 r. przez jego babcię Panią A. S. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem organu, iż skutki adopcji w świetle powyższego dokumentu rozciągają się na treść aktu urodzenia, na co wskazuje nazwisko V. S. Zatem prawdopodobnie z tych względów skarżąca nie przedstawiła do organów odpisu aktu urodzenia V. S. jako jej syna, utrzymując, iż obowiązki zawodowe uniemożliwiają złożenie metryki urodzenia, ponadto sugerowała też, że akt urodzenia został skradziony. Również słusznie wskazywały organy obu instancji, że Cudzoziemka nie zamieszkuje z panem V. S. ani z jego rodziną, zatem nie prowadzi z nimi wspólnego gospodarstwa domowego. Cudzoziemka zamieszkuje w K., wynajmuje pokój z koleżanką, zaś domniemany syn mieszka w P. Nie potwierdziły się także argumenty Cudzoziemki odnośnie prowadzenia życia rodzinnego z jej wnukami, po synu A. S. Organy nie negowały faktu udzielania w przeszłości zezwoleń na zamieszkanie w związku z prowadzeniem życia rodzinnego z synem A. S. i jego rodziną, nie mniej obecnie sytuacja uległa zmianie z uwagi na śmierć syna A. S. Cudzoziemka nie zamieszkuje z synową i jej dziećmi. W świetle zeznań U. S. (synowej) Cudzoziemka posiada poprawne relacje z wnukami zachowując więzi emocjonalne, odwiedza wnuki 2 razy w miesiącu, przywozi im prezenty. Niewątpliwie nie są to jednak okoliczności wskazujące na uwzględnienie wniosku jak podają organy, a z czym należy się zgodzić. Dodatkowego wyjaśnienia wymaga odniesienie się do argumentu skarżącej związanego z koniecznością uwzględnienia w niniejszej sprawie postanowień art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., poz. 61, nr 284). Według skarżącej przepis ten może odgrywać istotne znaczenie w kwestii udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, bowiem należy wziąć pod uwagę związki rodzinne cudzoziemca z obywatelami polskimi zamieszkującymi w Polsce – wnukami po obu synach i synem V. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że art. 8 Konwencji nie nakłada na państwo ogólnego obowiązku poszanowania dokonanego przez cudzoziemców wyboru kraju, w którym chcieliby oni mieszkać, a także obowiązku zgody na połączenie rodziny, konieczności zapewnienia możliwości podtrzymywania stosunków towarzyskich na jego terytorium itd. Trafnie wywodzi organ odwoławczy, iż Konwencja nie gwarantuje prawa do wjazdu i pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym. Wreszcie Sąd podziela pogląd organu, że przepisy Konwencji nie mogą być interpretowane w sposób prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, wbrew przepisom prawa krajowego, a także bez względu na okoliczności faktyczne sprawy. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka rozumienie pojęcia "życie rodzinne" ogranicza się co do zasady do związków pomiędzy najbliższymi członkami rodziny np.: małżonkami, pomiędzy rodzicami, a ich małoletnimi dziećmi czy pomiędzy małoletnim rodzeństwem. Natomiast związki pomiędzy innymi członkami rodziny, nie mieszczącymi się w wąskim rozumieniu tego terminu mogą być ocenione w kontekście życia rodzinnego, jeżeli zostaną wykazane dodatkowe elementy zależności pomiędzy innymi członkami rodziny. W rezultacie tylko wyjątkowe relacje pomiędzy osobami ze sobą spokrewnionymi czy spowinowaconymi, jeżeli nie mieszczą się w wąskim pojęciu rodziny mogą stanowić przedmiot konwencyjnej ochrony przed wydaleniem i to tylko w przypadku istnienia owego elementu zależności. W niniejszym postępowaniu skarżąca nie wykazała istnienia takich relacji pomiędzy członkami rodziny tj. wnukami po synu A. S. Podniesiony w skardze wywód, że podstawą do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest także szczególnie ważny interes cudzoziemca, a mianowicie okoliczność dbania o nagrobek syna zapewne jest ważna i istotna dla skarżącej, nie mniej ta okoliczność pomimo, że stanowi dla niej dużą wartość, nie mogłaby samodzielnie uzasadniać konieczności przebywania Cudzoziemki w Polsce w okresie dłuższym niż 3 miesiące. Słusznie organ odwoławczy uznał, że nie dołączenie dokumentów do złożenia których wezwano skarżącą stanowiło o konieczności zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W tej sytuacji organ odstąpił od stwierdzenia czy zostało udokumentowane przez skarżącą spełnianie przesłanek z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Nie mniej w kontekście powyższego przepisu zważyć należy, że skarżąca nie złożyła na wezwanie organu odwoławczego stosownych dokumentów i zaświadczeń, a przedłożyła jedynie na wezwanie organu odwoławczego: zaświadczenie wydane przez [...] Sp. z o.o., z którego wynika, że V. S. w okresie od lipca do września 2014 r. otrzymywał miesięczne wynagrodzenie w kwocie 1680 zł brutto; zeznanie podatkowe PIT-36 za 2013 r. V. S., z którego wynika, że osiągnął on przychód w wysokości 19163,44 zł. Cudzoziemka wykazała także, że darowiznę przekazała jej T. S. – matka U. S. – synowej zainteresowanej oraz B. J. D. W szczególności zwrócić uwagę należy, że skarżąca nie udokumentowała comiesięcznego przekazywania przez pana V. S. środków finansowych na swoje utrzymanie w związku z umową renty. Okoliczność darowizny na jej rzecz określonych kwot pieniężnych nie może stanowić o stabilnym i regularnym źródle dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie. Zatem bez wątpienia stwierdzić należy, że skarżąca nie udokumentowała, by na dzień wydawania decyzji przez organ odwoławczy posiadała stabilne źródło dochodów. Ponadto zgodnie z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 powoływanej ustawy cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby fakt posiadania przez nią ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zgromadzone dowody oceniono w sposób prawidłowy i wyciągnięto z nich właściwe wnioski, same zaś decyzje zostały uzasadnione w sposób zgodny z art. 107 § 3 K.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów o postępowaniu, a dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w ramach swobodnej oceny dowodów, wyprowadziły prawidłowe wnioski. Sąd działając z urzędu, nie dostrzegł w zaskarżonych decyzjach takiego naruszenia prawa, które obligowałoby go do uwzględnienia skargi z urzędu. Jednocześnie zaznaczyć należy, że złożenie dokumentów na rozprawie, w tym w szczególności potwierdzenie ubezpieczenia skarżącej od 4 września 2015 r. do 3 września 2016 r., udokumentowanie aktu o adopcji V. S. i jego obecnego zatrudnienia i wynagrodzenia nie wywiera wpływu na rozstrzygnięcie Sądu, bowiem Sąd kontrolował decyzje organów z dnia [...] grudnia 2014 r. i [...] sierpnia 2014 r., z uwagi na złożony wniosek Cudzoziemki w dniu [...] kwietnia 2014 r. W tym stanie rzeczy na podstawie art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 257 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.