IV SA/Wa 518/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. P. i A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. P. i A. P. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...].01.2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej SKO) - po rozpoznaniu zażalenia M. S. na postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...].09.2015 r., nr [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ulicy [...]j w [...] - uchyliło w całości to postanowienie. Organ I. instancji jako podstawę zawieszenia wskazał decyzję nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2015 r., nakazująca M. S. rozbiórkę płyty o wym. 4,55 m x 6,40 m, pełniącej funkcję miejsca postojowego dla samochodu osobowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...]. We wniesionym zażaleniu M. S. podniósł, że powołana przez organ I. instancji decyzja nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie betonowej płyty, nie będzie miała wpływu na budowę budynku mieszkalnego, ponieważ znajduje się poza granicą zabudowy budynku mieszkalnego. Następnie SKO wyjaśniło, że decyzja ta została uchylona. W postanowieniu uchylającym SKO wyjaśniło, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązuje organ do zawieszenia postępowania, gdy w sprawie występuje tzw. prejudykat, od którego rozstrzygnięcia zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji kończącej postępowanie. Wskazana zależność polega na istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym. Organ nie może, zawieszając postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Prejudykat powinien mieć charakter prawny, a nie faktyczny i musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego. Przepis 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę decyzji administracyjnej. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania (innej procedury) może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej - nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Następnie SKO stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi kwestia prejudycjalna, w przedstawionym rozumieniu. Wobec tego brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.  We wniesionej skardze A. P. i A. P. zaskarżyli w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...].01.2016 r., nr [...] i wnieśli o jego uchylenie oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. z uwagi na to, że w sprawie zachodzi kwestia prejudycjalna w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy i uchylenie w całości postanowienia organu I. instancji o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy; 3. art. 107 § 3, art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez brak należytej kontroli odwoławczej, brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia, co skutkowało uchyleniem prawidłowego merytorycznie postanowienia organu I. instancji; 4. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., z uwagi na to, że treść uzasadnienia postanowienia SKO w [...] z dnia [...].01.2016 r., nie wyjaśnia motywów, jakimi kierował się Organ wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie, co narusza art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy; 5. art. 6 i 7 k.p.a., statuujących zasadę praworządności, art. 8 k.p.a. - zasadę pogłębiania zaufania i art. 11 k.p.a. - zasadę przekonywania oraz art. 77 k.p.a. w powiązaniu z art. 7 k.p.a. nakładającym obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a także art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno zawierać wskazanie faktów, na których organ oparł się wydając postanowienie. Uchybienia te w ocenie skarżących miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowały treść zaskarżonego postanowienia. Wskazują na wadliwe przeprowadzenie przez organ II. instancji postępowania. W konsekwencji tego, uchylenie w całości postanowienia Burmistrza [...] należało ocenić, jako co najmniej przedwczesne. Zdaniem Skarżących, Organ odwoławczy przytoczył jedynie poglądy doktryny i judykatury dotyczące zagadnienia wstępnego. Nie wyjaśnił przy tym bliżej powodów, jakie nim kierowały, gdy uznał, że w sprawie nie zachodzi kwestia prejudycjalna. Powyższe jest sprzeczne z art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z kolei art. 126 k.p.a. ab initio stanowi, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisu (...) art. 107 (...). Zarówno z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, 9 i 11 k.p.a.), jak z treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie"). W wyroku NSA w Lublinie z dnia 20 września 1994 r., SA/Lu 130/94, LEX nr 26524, stwierdza się, że: "Uzasadnienie jest niezbędnym elementem decyzji administracyjnej i stanowi integralną jej część. Jest to bowiem element decyzji równouprawniony z jej osnową w wyliczeniu zawartym w art. 107 § 1 k.p.a."; wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 1982 r., I SA 47/82, PiP 1985, z. 1, s. 147, z glosą J. Borkowskiego, w którym stwierdzono, że: "Elementem składowym decyzji jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie jest więc niezbędnym elementem decyzji administracyjnej i stanowi integralną jej część. Zatem należy dojść do wniosku, że skoro powoływane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 § 2 i art. 196) mówią o możliwości zaskarżenia do sądu decyzji administracyjnej, to mają na uwadze wszystkie jej elementy, w tym również uzasadnienie"; wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51; NP 1984, nr 5, s. 153, z glosą J. Zimmermanna, w którym przyjęto, że: "1. Artykuł 107 k.p.a. zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie, zatem stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie stanowi niewątpliwie integralną część decyzji w znaczeniu formalnoprawnym, jako składnik decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien, zatem dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, a w szczególności uzasadnić, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Z kolei w wyroku NSA w Warszawie z dnia 10 lutego 1981 r. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; OSP 1983, z. 2, poz. 21, s. 57, z glosami A. Zielińskiego i Z. Żukowskiego, uznano, że: pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy". Zdaniem Skarżących, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, mimo że wydanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie wskazało przyczyn i dowodów, dla których należało zakwestionować stan faktyczny ustalony w postępowaniu pierwszej instancji i przyjąć odmienne ustalenia w tym zakresie, jako podstawę rozstrzygnięcia odwoławczego. Narusza tym samym art. 107 § 3 k.p.a. Organ II. instancji poza przytoczeniem poglądów doktryny i judykatury dotyczących zagadnienia wstępnego nie wskazał przyczyn zakwestionowania stanu faktycznego ustalonego przez Burmistrza [...] w postanowieniu z dnia [...].09.2015 r. Wobec tego braku, Skarżący jedynie domniemają, że powodem uchylenia przez SKO w [...] w całości postanowienia Burmistrza [...] było uchylenie przez MWINB w [...] decyzją z dnia [...].12.2015 r., nr [...] decyzji na podstawie, której organ I. instancji oparł swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie zawieszenia postępowania, tj. decyzji PINB w [...] z dnia [...].09.2015 r., nr [...]. Mocą tej decyzji organ nadzoru budowlanego II. instancji orzekł na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tj. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I. instancji. Ten z kolei na dzień 2 lutego 2016 r., nakazał kontrolę przedmiotowej nieruchomości (zawiadomienie o czynnościach kontrolnych w załączeniu do skargi). Dopiero zatem ustalenia tej kontroli, mogą być miarodajne dla kwestii istnienia lub nie zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie. Uchylenie zatem zaskarżonego postanowienia Burmistrza [...] przed tą kontrolą i ustaleniami organu nadzoru budowlanego, jawi się jako zachowanie przedwczesne. Skarżący podkreślili, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę lub w toku kontroli zgłoszenia budowlanego organ administracji i architektoniczno-budowlanej poweźmie wątpliwości, co do legalności istniejącego obiektu budowlanego (względnie terenu, dla którego wydawane są warunki zabudowy), którego postępowanie dotyczy, ma obowiązek wyjaśnienia kwestii legalności przy ewentualnym skorzystaniu z instytucji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.  W ich ocenie, nie jest obecnie możliwe zakończenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastruktura techniczna na działce nr ew. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...] (podkreślenie skarżących). Z powodu obowiązku nałożonego w decyzji PINB w [...] nr [...] z [...] września 2015 r. nakazującej rozbiórkę betonowej płyty - czyli niezbędnej infrastruktury technicznej na działce, legalności posadowionego na działce objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy tj. działce nr [...] obr. [...] jest – zdaniem Skarżących -niewątpliwie zagadnieniem wstępnym dla postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na tej działce oraz jej zaplecza technicznego. Zdaniem Skarżących, nie może być tak, że na działce objętej wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, która to inwestycja ma obejmować budowę budynku mieszkalnego wraz z infrastruktura istnieje obiekt, którego stan pralny nie jest uregulowany. Nawet w sytuacji gdyby sprawa betonowej płyty nie miała związku z planowaną inwestycją, bo ta jest poza granicami zabudowy budynku mieszkalnego. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie dotyczy wszak jedynie budynku mieszkalnego. Odnosi się również do niezbędnej infrastruktury technicznej na działce objętej tą decyzją. Na obecnym etapie postępowania nie wiadomo czy płytę betonową winno się rozebrać, jako samowolę budowlaną czy też przeprowadzić względem niej [postępowanie legalizacyjne. Do czasu wyjaśnienie tej kwestii niemożliwym jest wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wynik ww. postępowania (o rozbiórce względnie legalizacji miejsca postojowego/płyty betonowej) jest, bowiem kluczowy dla oceny, czy jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zagadnienie wstępne (kwestia samowoli budowlanej), na dzień wydania postanowienia przez organ II instancji nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Decyzja ta nie zyskała przymiotu ostateczności - art. 16 § 1 k.p.a. jedynie decyzja ostateczna może stanowić rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego - dopiero taka decyzja wywołuje skutki prawne. Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem (ustalającym warunki zabudowy), uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego (tutaj legalizacji płyty betonowej/miejsca parkingowego). Musi, więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Tak, więc to na organie, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej spoczywa obowiązek ustalenia związku przyczynowego, pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Taki związek ustalił Burmistrz [...] w postanowieniu z [...] września 2015 r. chodzi tu o kwestię legalizacji względnie rozbiórki płyty betonowej/miejsca parkingowego znajdującego się na działce nr [...] z obr. [...] w [...], a ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na tej działce. Trudno sobie wyobrazić sytuację by na działce objętej decyzją sprawie ustalenia warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji istniała jakakolwiek budowa, której status prawny nie byłby zatwierdzony przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Dopiero ostateczne zakończenie postępowania prowadzonego przez tym ostatnim organem stanowi podstawę do dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla tej działki. W przeciwnym razie nie sposób byłoby wydać poprawną decyzję o warunkach zabudowy. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są skorelowane z ustawą - Prawo budowlane. Stąd nie można doprowadzić do sytuacji, w której ustalone zostaną warunki zabudowy bez prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania legalizacyjnego na działce objętej decyzją o warunkach zabudowy. Powyższe kłóci się ze sobą. Wszystkie te argumenty przemawiają za tym, że postanowienie Burmistrza [...] z dnia [...] września 2015 r., było trafne zaś organ odwoławczy uchylając ww. rozstrzygnięcie naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga została oparta na uzasadnionych podstawach. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem SKO naruszyło przepisy obowiązującego prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zaskarżone postanowienie SKO poza przytoczeniem obowiązujących przepisów prawna w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego i stwierdzeniem, że w niniejszej sprawie nie zachodzi kwestia prejudycjalna, nie zawarło w swym rozstrzygnięciu żadnych rozważań i konkretów, które mogłyby uzasadnić tę tezę. Przytoczone przez SKO orzecznictwo i poglądy doktryny nie zostały przeniesione na grunt rozpatrywanej sprawy. Organ odwoławczy nie wyjaśnił w żaden sposób z jakiej przyczyny uważa, że w sposób wadliwy doszło do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z niezbędna infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ulicy [...] w [...]. Należy odnotować, że do owego zawieszenia doszło z uwagi na nałożony na inwestora w odrębnym postępowaniu obowiązek rozbiórki betonowej płyty o wym.4,55 m x 6,40 m, pełniącej funkcję miejsca postojowego dla samochodu osobowego zlokalizowanego na tej działce. Uchylenie przedmiotowej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie oznacza jednak, że postępowanie w tym zakresie zostało zakończone. Obowiązkiem SKO było zatem wyjaśnienie w swym postanowieniu, czy kwestia ta mogła w ogóle stanowić zagadnienie prejudycjalne co do żądanych warunków zabudowy, czy też pozostawała bez wpływu na to postępowanie i dlaczego. Podkreślenia wymaga bowiem, że z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż inwestycja przewidziana została do realizacji na całej działce o nr ew. [...], o niewielkiej łącznej powierzchni wynoszącej 0,0288 ha, a więc na 288 m². Wobec tego projekt tej decyzji o warunkach zabudowy nie przewidział lokalizacji przedmiotowego budynku mieszkalnego na określonej części działki o nr ew. [...]. Nie wiadomo zatem gdzie dokładnie ten budynek mieszkalny ma zostać posadowiony i czy jego lokalizacja nie będzie kolidowała z ową betonową płytą oraz jak duży budynek zostanie w efekcie zrealizowany. Brak jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia wydanego postanowienia uniemożliwia w praktyce przeprowadzenie oceny jego prawidłowości. Z jego treści nie wynikają żadne przyczyny, dla których doszło do uchylenia postanowienia I. instancji, zawieszającego przedmiotowe postępowanie o wydanie warunków zabudowy. W efekcie sposób skonstruowania tego postanowienia uniemożliwił Skarżącym polemikę z jego rozstrzygnięciem. Skarżący mogli tylko snuć domysły co do przyczyn uchylenia postanowienia zawieszającego to postępowanie. Nie wiadomo też, czy inwestor w dacie orzekania przez SKO nie zmodyfikował w jakikolwiek bądź sposób swego dotychczasowego wniosku o warunki zabudowy, występując jednoznacznie o lokalizację miejsc postojowych na przedmiotowej działce. Nie przesądzając zatem o wadliwości zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że na Organie odwoławczym spoczywał obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, w kontekście zasadności zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy na dzień rozstrzygania. Następnie zaś dania wyrazu poczynionym ustaleniom w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wydanego postanowienia, z zachowaniem obowiązków wynikających z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy (art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a.). Tym wymogom SKO uchybiło, co w ocenie Sądu, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trafny jest zatem zarzut skargi braku przeprowadzenia należytej kontroli odwoławczej. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w pkt. 1 sentencji. O kosztach postępowania - w pkt. 2 sentencji - rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zwracając Skarżącym uiszczony wpis od skargi. W tym stanie rzeczy, raz jeszcze rozpoznając wniesione przez inwestora zażalenie, należy wziąć pod uwagę ocenę prawną i wskazania wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku.