IV SA/Wa 519/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska sędzia WSA Alina Balicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...]grudnia 2017r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej postanowieniem Nr [...], z [...] grudnia 2017 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] września 2017 r. znak: [...] odmawiające wznowienia postepowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] Marszałek Województwa [...] udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych, w ramach inwestycji pn.; "Budowa [...] Obwodnicy m. [...] w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku [...] - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła [...] autostrady [...], Etap II – [...] od węzła [...] km 0+000 do węzła [...] km 13+068". W dniu [...] czerwca 2017 r. do Marszałka Województwa [...] wpłynął wniosek J. L. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], oparty o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Postanowieniem z [...] września 2017 r. znak: [...] Marszałek Województwa [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z [...] kwietnia 2009 r. uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot nie posiadający przymiotu strony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. L., podnosząc możliwość wznowienia postępowania z urzędu oraz nie odniesienie się przez organ I instancji do możliwości wynikającej z zapisu art. 145 § 3 k.p.a. Rozpatrując zażalenie, organ odwoławczy podzielił ocenę dokonaną przez organ I instancji, zgodnie z którą wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez podmiot nie posiadający przymiotu strony. Dalej organ odwoławczy wskazał, że w kwestii posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony w postępowaniu w sprawie udzielenia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych, w ramach "Budowy [...] Obwodnicy m. [...] w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku [...] - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej [...] w rejonie węzła [...] autostrady [...], Etap II - [...] od węzła [...] km 0+000 do węzła [...] km 13+068", wypowiedział się już zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2490/14, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2169/15 uznając, że nie ma on przymiotu strony w tym postepowaniu. Interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinien wynikać z przepisów ustawy Prawo wodne. Taką normą, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki jest art. 127 ust. 7 ww. ustawy, który jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Katalog stron mogących uczestniczyć w postępowaniu w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, określony w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne ma charakter zamknięty. Stroną tego postępowania jest podmiot określony w art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne, tj. władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. To zaś oznacza, że dany podmiot jest stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego z mocy art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne jeśli włada powierzchnią ziemi, która położona jest w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Za ustaleniami poczynionymi przez NSA w wyroku z 26 kwietnia 2017 r., stwierdzić należy, że w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym nie planowano działań w zakresie przebudowy rowu [...]. Zasięg oddziaływania szczególnego korzystania z wód, polegającego na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych ustalony został jako ograniczony do koryta rowu [...], natomiast na odcinku rowu [...] graniczącym z nieruchomością skarżącego planowano jedynie prace o charakterze utrzymaniowym. Zgodnie z art. 123 ust. 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Organ uznał, że w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, zgodnie z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, nie znajduje się zatem żadna działka, której władającym jest skarżący, w związku z czym nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu o wznowienie postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Sam fakt sąsiadowania nieruchomości z działką, na której zlokalizowane jest urządzenie wodne, którym prowadzone będą objęte pozwoleniem wody opadowe i roztopowe, nie determinuje konieczności uznania właściciela tej nieruchomości za stronę postępowania. Sądy administracyjne orzekły, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym operatu wodnoprawnego wynikało, że w dacie wydania decyzji odbiornik wód opadowych i roztopowych tj. rów [...], miał połączenie hydrauliczne z rzeką [...]. W świetle powyższego w ocenie organu odwoławczego powołanie się na operat wodnoprawny z 2001 r. sporządzony dla stawów rybnych w K., czyli obrazujący stan faktyczny na 8 lat przed udzielonym Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia nie może stanowić realnego zanegowania stanu faktycznego opisanego w operacie stanowiącym podstawę pozwolenia wodnoprawnego z 2009 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2017 r. wniósł J. L.. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Podstawą skargi jest błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ, gdyż oprócz operatu z 2001 r., dokumentującego zupełnie inny stan faktyczny niż przyjęty w poprzednim postępowaniu wznowieniowym, na który powołuje się Prezes KZGW podpierając się wyrokiem sądu z 2015, upoważnieni reprezentanci PZSW i WZMiUW publicznie przedstawili mapę poglądową na posiedzeniu komisji wspólnej gminy R. w październiku 2017 r. potwierdzającą moje stanowisko, a nie stanowisko prezentowane dotychczas przez organy. Prezes KZGW pomija także w swoim uzasadnieniu fakt, iż do uzgodnień pomiędzy GDDKiA a PZSW doszło nie w 2009 r., a w 2006 r. Organ II instancji ignoruje także fakt istnienia mapy wodnej, potwierdzającej moje stanowisko i dane zawarte na mapie poglądowej, która powstała w wyniku fizycznych pomiarów w terenie w latach 2007-2009 r. Skarżący podniósł również, że do dnia dzisiejszego GDDKiA nie wykonał prac zawartych w pozwoleniach i wystąpił do WINB o przedłużenie terminu odbioru podnosząc argument braku możliwości wykonania prac ze względu na konieczność czasowego zajęcia mojej działki na wykonanie prac remontowych na rowie [...]. Obecnie nie jest możliwe wykonanie jakichkolwiek prac, bo wszystkie działki, tj. [...],[...] i [...] są zalane w obszarze, którego dotyczy spór, tj. w miejscu gdzie w 2001 była zgoda na pobór wody z rowu [...] oraz w miejscu połączenia rowu z moim stawem i poniżej. Wyżej wymieniony stan potwierdza, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego a następnie podłączenie na jego podstawie odwodnień i spust wód opadowych i ścieków z części drogi [...] i wiaduktu [...] oraz jednocześnie przepompowywanie ścieków z drogi wojewódzkiej [...] przekracza możliwości odbioru rowu [...] i ma zdecydowany wpływ na nieruchomości sąsiednie tj. działki [...] i [...] zalewając je w dużej części. Powyższe świadczy, że rozpatrywane pozwolenie wodnoprawne ma wpływu na nieruchomości sąsiednie. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W ramach oceny, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postepowania, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] grudnia 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] września 2017 r. odmawiające wznowienia na wniosek skarżącego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2009 r., którym udzielił Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód oraz wykonanie urządzeń wodnych, w ramach inwestycji pn.; "Budowa Zachodniej Obwodnicy m. [...] w ciągu drogi krajowej [...] na odcinku [...] - autostrada [...] i w ciągu drogi krajowej nr [...] w rejonie węzła [...] autostrady [...], Etap II – [...] od węzła [...] km 0+000 do węzła [...] km 13+068" odpowiada prawu. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Postępowanie administracyjne, będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa, ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, która zakończona została decyzją ostateczną i w stosunku, do której zaistniała jedna ze wskazanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. okoliczności będących podstawami wznowienia postępowania. Reguły związane z wszczęciem postępowania wznowieniowego oraz z wydawanymi w jego toku rozstrzygnięciami są szczegółowo uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania – zgodnie z art. 147 k.p.a. – następuje z urzędu lub na żądanie strony. Artykuł ten określa dwa sposoby wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania z urzędu oznacza, że organ administracji publicznej, niezależnie od strony wszczyna postępowanie. Może to uczynić z własnej inicjatywy lub inicjatywy innych podmiotów (nie będących stroną). Istotą wszczęcia postępowania z urzędu jest to, że inicjuje się je niezależnie od strony. Inicjatywa wszczęcia postępowania należy w takim przypadku do innych niż strona podmiotów. Występują one wobec organu administracji publicznej z określonym żądaniem, jeżeli wszczęte zostanie postępowanie, to będzie to postępowanie wszczęte z urzędu, z inicjatywy określonego podmiotu. Przyjmuje się, że postępowanie wznowione z urzędu może zostać wszczęte przez organ z inicjatywy: organu administracji publicznej, na wniosek organizacji społecznej (art. 31 k.p.a.), na skutek sprzeciwu wniesionego przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich (art. 184 § 1 k.p.a.) oraz w wyniku skargi złożonej przez osobę trzecią (art. 235 k.p.a.). Jednakże należy zauważyć, że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania, w każdej prawomocnie zakończonej sprawie, celem sprawdzenia czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może nastąpić również na wniosek strony. Wniesienie podania o wznowienie postępowania i termin do jego wniesienia uregulowane zostały w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Zgodnie z tym artykułem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Strona, żądając wznowienia postępowania, powinna wskazać przyczynę wznowienia, uzasadniając to na tyle precyzyjnie, aby organ miał możliwość podjęcia postanowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili skarżący. Wniosek w tym przedmiocie zawarli w piśmie z [...] listopada 2015 r. Skarżący domagali się wznowienia postępowania wywłaszczeniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podnieśli, że jedyna właścicielką wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji wywłaszczeniowej była A. S.. Przesłanka wznowienia postępowania została im wskazana w uzasadnieniu decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2015 r., którą otrzymali [...] października 2015 r. Z uzasadnienia tej decyzji dowiedzieli się, że decyzja wywłaszczeniowa była skierowana do R. S.. Wcześniej tego błędu nie kwestionowali, gdyż żaden organ nie udostępnił im decyzji wywłaszczeniowej, mimo ich wniosków o przesłanie kopii decyzji wywłaszczeniowej z dowodem jej skutecznego doręczenia i dokumentu potwierdzającego wypłatę odszkodowania A. S.. Z kolei pismem z [...] lipca 2016 r. (data wpływu do organu) skarżący rozszerzyli wniosek o wznowienie postępowania o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazując na odnaleziony dokument z [...] maja 1972 r. zatytułowany Porozumienie. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 i § 3 k.p.a. wznowienie postępowania lub odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Z powyżej powołanych przepisów k.p.a. wynika, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie kwestie formalne dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, tj. czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145, art. 145a lub 145b k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został złożony przez podmiot będący stroną postępowania oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot nie mający przymiotu strony albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W tym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje na stanowisko prezentowane w doktrynie i orzecznictwie, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. "Przedmiotem stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie dopuszczalności tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. W stadium wstępnym niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych jest wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego. W stadium wszczęcia postępowania organ bada spełnienie wymogów formalnych podania, stosując przepisy o podaniach i konsekwencjach braków oraz bada zachowanie terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania ( art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). Dokonane ustalenia w stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania są podstawą do wydania: 1) postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania; postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do podstaw wznowienia postępowania, a następnie w razie ustalenia wystąpienia jednej z podstaw, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną; 2) decyzji (dziś: postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co ma podstawy w ustaleniu niedopuszczalności wznowienia postępowania lub uchybienia terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania." (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. 9, Warszawa 2010, s. 258-259). (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 7 stycznia 2016 r. II SA/Wr 605/15, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem, biorąc pod uwagę powyższe, należy zauważyć, że samo wniesienie podania o wznowienie postępowania przez osobę nie wszczyna automatycznie postępowania. Podanie takie uruchamia jedynie fazę wstępną postępowania, której celem jest - jak wskazano wyżej - ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości złożenia wniosku. Po otrzymaniu wniosku organ jest zatem zobowiązany do zbadania kwestii formalnych, ale nie merytorycznych. To, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły jest dokonaniem oceny merytorycznej, a nie formalnej poprawności wniosku i taką kwestię organ administracji może rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Orzekające w sprawie organy, odmówiły wznowienia postępowania, zainicjowanego wnioskiem złożonym w trybie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2009 r., uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot nie posiadający przymiotu strony. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego wynikał z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i taką normą, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki jest wyłącznie art. 127 ust. 7 ww. ustawy, jako przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma art. 127 ust. 7 Prawa wodnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji tj. [...] kwietnia 2009 r. czyli stanowiący, iż stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a także właściciel urządzenia wodnego, władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Mając na względzie przytoczony przepis art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, interes prawny strony odwołującej się, w przedmiotowym przypadku, można wywodzić jedynie z władania powierzchnią ziemi, znajdującą się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód. Organy orzekające w sprawie stwierdziły, że w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, zgodnie z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, nie znajduje się żadna działka, której władającym jest skarżący, w związku z czym nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu o wznowienie postępowania w powołanej sprawie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że brak podstaw do uznania skarżącego za podmiot posiadający przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2009 r., wynika już z ustaleń poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 8 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2490/14, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2169/15. W sprawie ma istotne znaczenie stan faktyczny istniejący w momencie wydawania pozwolenia wodnoprawnego. Z powołanych wyżej wyroków wynika, że w dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego z [...] kwietnia 2009 r. odbiornik wód opadowych i roztopowych: tj. rów [...], miał połączenie hydrauliczne z rzeką [...], co umożliwiało spływ powyższych wód w sposób niemający wpływu na stan działki skarżącego. Sam fakt sąsiadowania nieruchomości z działką, na której zlokalizowane jest urządzenie wodne, którym prowadzone są objęte pozwoleniem wody opadowe i roztopowe, nie powoduje konieczności uznania właściciela tej nieruchomości za stronę postępowania. Ponadto, w udzielonym pozwoleniu wodnoprawnym nie planowano działań w zakresie przebudowy rowu [...]. Również przewidywano, że zasięg oddziaływania szczególnego korzystania z wód, polegającego na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych ograniczy się do koryta rowu [...] a na odcinku rowu [...] graniczącym z nieruchomością skarżącego planowano jedynie prace o charakterze utrzymaniowym (odmulenie). Jednocześnie z wyroków tych wynika, że niedrożność rowu melioracji szczegółowej [...] powstała wskutek naniesienia odpadów w postaci mas ziemnych na działkach sąsiadujących z rowem, a także na działce o nr ew. [...], na której zlokalizowany jest przedmiotowy rów i nieprawidłowego jego utrzymania. Powyższa okoliczność nie miała miejsca w dacie wydania pozwolenia wodnoprawnego, tj. w dniu [...] kwietnia 2009 r., a w późniejszym okresie, a mianowicie w dniach [...] sierpnia - [...] września 2013 r. Powyższej oceny nie podważają skutecznie zarzuty skargi, co prowadzi do wniosku, iż zasadnie organy uznały, że nieruchomość skarżącego nie znajdowała się ani w zasięgu planowanych do wykonania urządzeń wodnych ani też w zasięgu planowanego korzystania z wód, w związku z czym nie był on stroną postępowania zakończonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] kwietnia 2009 r., a tym samym nie może skutecznie złożyć wniosku o wznowienie tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.