IV SA/Wa 52/10

Dnia 21 kwietnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010 roku sprawy ze skargi Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "G." z siedzibą w E. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zgody na odstrzał ptaków I. uchyla pkt I zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja w części określonej w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "G." z siedzibą w E. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2009 r. "G." Sp. z. o.o. z siedzibą w E. wystąpiło do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o wydanie zezwolenia na zabicie poprzez odstrzał do 150 osobników kormorana czarnego (Phalacrocorax carbo) bytującego na terenie jezior administrowanych przez G. w E. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] działając na postawie art. 104 k.p.a., art. 56 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zmianami ) oraz § 1 ust. 1 lit. b oraz § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. Nr 220, poz. 2237), po rozpatrzeniu wniosku G. w E. znak [...] zezwolił na zabicie poprzez odstrzał tych ptaków na jeziorach: [...] z zastrzeżeniem że odstrzał nie będzie prowadzony w odległości min. 300 m od istniejących kolonii lęgowych, na terenach wysp na jeziorach oraz w pasie szuwarów w linii brzegowej jezior. W uzasadnieniu wskazał, iż żerujące ptaki wybierając rybę powodują duże straty gospodarcze. Rozpatrując wniosek uwzględniono straty w gospodarce rybackiej powodowane przez kormorany oraz fakt, że wskazana do odstrzału liczba ptaków nie stanowi zagrożenia dla populacji tego gatunku. Organ wyjaśnił także, iż nie dopuszczono do prowadzenia odstrzału na jeziorze [...] ze względu na występowanie na tym jeziorze kolonii lęgowej kormorana. Z prowadzenia odstrzału wyłączono również jezioro [...], na którym kilka lat temu znajdowała się kolonia lęgowa. Ze względu na oddziaływanie prowadzenia odstrzału i płoszenia na inne gatunki ptaków w okresie rozrodu wydano zezwolenia na wykonywanie przedmiotowych czynności poza okresem lęgowym. Pismem z dnia [...] marca 2009 r., G. w E. wniosło odwołanie od przedmiotowej decyzji. W odwołaniu podniesiono, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyłączając z decyzji dwa jeziora – [...] nie podał racjonalnego, merytorycznego uzasadnienia oraz zamieszczone w pkt 5 przedmiotowej decyzji, warunki w prowadzeniu odstrzału, są bezpodstawne i uniemożliwiają wykonanie odstrzału. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., odwołujący się uzupełnił przedmiot odwołania m. in. o informacje dotyczące wielkości populacji kormorana na wnioskowanym terenie. Decyzją z dnia [...] września 2009r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 127 § 1 k.p.a. oraz art. 56 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 2, w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. w E. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak [...], w sprawie zezwolenia na zabicie poprzez odstrzał do 150 osobników kormorana czarnego (Phalacrocomx carbo) na terenie jezior administrowanych przez G. w E., w punkcie pierwszym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie rozstrzygnięcia nie wydania zezwolenia na polowanie na jeziorze [...] oraz część pkt 5, w odniesieniu do prowadzenia odstrzału na terenach wysp, natomiast w punkcie drugim orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w pkt 5 w odniesieniu do prowadzenia odstrzału w odległości min. 300 m od istniejących kolonii łęgowych oraz w pasie szuwarów w linii brzegowej jezior i w tym zakresie orzekł, że odstrzał nie może być prowadzony na terenach wysp. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż nad jeziorem [...] znajdowała się kolonia lęgowa, która w niewyjaśnionych okolicznościach została opuszczona przez ptaki, wobec tego, w celu zbadania przyczyn, należało wyłączyć to jezioro z przedmiotowej decyzji. Nad jeziorem [...] znajduje się populacja lęgowa kormorana czarnego. Z uwagi na zachowania behawioralne populacji kormorana czarnego skutkujące wzrostem liczebności populacji po odstrzale osobników z kolonii lęgowej oraz ze względu na ryzyko zabicia osobników pochodzących z takich kolonii podczas ewentualnego zabijania potencjalnych osobników kolonii nielęgowych - nie zezwolono na polowanie na tych dwóch jeziorach. Ponadto wyspy są objęte dodatkową ochroną prawną jako obszary chronione -użytki ekologiczne. Ponadto organ II instancji wskazał, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] wraz z podjętym rozstrzygnięciem i jego uzasadnieniem w odniesieniu do prowadzenia odstrzału w odległości min. 300 m od istniejących kolonii lęgowych oraz w pasie szuwarów w linii brzegowej jezior, nie jest wystarczająco sprecyzowana i nie podnosi wszystkich aspektów sprawy. Podkreślił, iż 300 metrowa strefa dotyczy tylko kolonii lęgowych kormorana czarnego. Jedyna czynna kolonia lęgowa znajduje się nad jeziorem [...], które zostało wyłączone z decyzji z odstrzału. Zdaniem organu odwoławczego tworzenie stref ochronnych na pozostałych jeziorach jest bezcelowe, z uwagi, że kolonie kormorana czarnego występujące tam są nielęgowe. Prowadzenie ostrzału z lądu (po pisemnym uzgodnieniu wejścia na teren z zarządcą terenu) lub z wody z bliższej odległości, będzie powodowało, że strzały będą precyzyjniejsze oraz zmniejszy się ryzyko wypadku z użyciem broni. Pismem z dnia [...] października 2009r. spółka "G." wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając decyzji naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj.: * art. 56 ust. 1 pkt 1. ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż przepis ten odnosi się do gatunków objętych ochroną ścisłą, a kormoran należy do gatunków objętych ochroną częściową, co mogło mieć wpływ na nieuwzględnienie odwołania skarżącej; * art. 56 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 56 ust 4 pkt 1 i 2 ww. ustawy poprzez brak wydania zezwolenia na odstrzał na jeziorach [...] mimo, że art. 56 ust 4 pkt 2 przywołanej ustawy został wymieniony w podstawie prawnej skarżonej decyzji oraz przy braku zagrożenia dla populacji kormorana i rozwiązań alternatywnych, tj. istnienia w pełni określonych przepisami przesłanek do wydania zezwolenia obejmującego również te jeziora; * art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody poprzez pominięcie przy rozpatrywaniu odwołania skarżącej, iż ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody dziko występujących m.in. zwierząt (ryb), a celem ochrony przyrody jest utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów, zachowaniu różnorodności biologicznej, zapewnieniu ciągłości istnienia lub przywracania do właściwego stanu ochrony, a nie ochronie ponad miarę jednego gatunku oraz art. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna byś realizowana z uwzględnieniem pozostałych elementów. 2. prawa formalnego, tj.: - art. 35, art. 76 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.; -art. 11 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie skarżonej decyzji nie odnosi się w sposób rzeczywisty do argumentów przedstawionych w odwołaniu od decyzji I instancji, którym skarżąca przypisywała decydujące znaczenie dla wyniku sprawy. - art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia decyzji w zakresie odmowy objęcia odstrzałem kormorana jezior [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty podnosząc, iż w związku z koniecznością ochrony ekosystemów wodnych skarżąca co roku ze stosownym wyprzedzeniem czasowym występuje do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o wydanie zezwolenia na płoszenie i odstrzał redukcyjny kormoranów na terenie jezior, którymi gospodaruje, szczegółowo przedstawiając argumenty przemawiające za wydaniem zezwolenia we wnoszonym zakresie. Znamienne jest to, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydając decyzję w poprzednich latach wyrażał zgodę na odstrzał kormoranów na jeziorach [...], uwzględniając fakt, iż bytujące tam kormorany powodują straty w gospodarce rybackiej poprzez wywieranie silnej presji na ryby głównie w okresie tarła oraz na narybek. Wskazano również, że określona do odstrzału liczba ptaków nie stanowi zagrożenia dla ich populacji. Nie padały wówczas zastrzeżenia o braku od kilku lat na jeziorze [...] kolonii lęgowej lub o jej występowaniu na jeziorze [...]. Ponadto w 2008 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził zgodę na odstrzał do 150 kormoranów m.in. na jeż. [...] w ramach projektu badawczego. Wobec powyższego zdaniem strony skarżącej trudno się pogodzić z tym, że mimo istnienia w pełni określonych w przepisach przesłanek do wydania zezwolenia na odstrzał kormoranów, obejmującego również jeziora [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymuje w mocy decyzję Regionalnego Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w części odnoszącej się do w/w jezior, przyjmując za swoje lakoniczne i suche stwierdzenia jako uzasadnienie prawidłowego rozstrzygnięcia. Strona skarżąca podniosła, iż na stronie internetowej [...] można znaleźć informację, że to w tym roku zniknęła kolonia lęgowa na jeziorze [...] i Wojewódzki Konserwator Przyrody nie będzie jednak wyjaśniał okoliczności jej zniknięcia, gdyż kolonia ta nie była pod ochroną. Wobec powyższego zdaniem strony skarżącej można zdecydowanie stwierdzić, że brak objęcia przedmiotowych jezior z odstrzału kormoranów był nieuzasadniony i naruszający prawo. Skarżące G. wskazało ponadto, iż w strukturach europejskich, których Polska jest członkiem, formalnie przyjęto plan działania oraz harmonogram kierowania populacjami kormorana, celem zminimalizowania ich negatywnego wpływu na populację ryb w różnych typach wód. Wreszcie skarżące G. podkreśliło, iż na organach administracji publicznej ciąży zarówno obowiązek przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, jak i obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Dodatkowo swoje stanowisko strona skarżąca przedstawiła w pismach procesowych z dnia [...] stycznia 201 Or. oraz [...] marca 201 Or. załączając do nich stosowną dokumentację mającą wskazywać na brak wszechstronnego rozpoznania sprawy przez orzekające organy. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p. p. s. a.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powołane kryteria orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż narusza ona prawo. W tym miejscu podkreślić należy, iż z uwagi na termin obowiązywania decyzji pierwszej instancji, skutkiem uchylenia przez Sąd decyzji organu odwoławczego nie będzie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. W ocenie orzekającego w sprawie Sądu stwierdzone uchybienia były jednak na tyle istotne, iż nie było możliwe oddalenie skargi. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2009 r., w części odmawiającej wydania zezwolenia na zabicie poprzez odstrzał do 150 osobników kormorana czarnego na terenie jezior administrowanych przez G. w E., tj. na jeziorze [...]. Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 56 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy o ochronie przyrody, zgodnie z którym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska na obszarze swojego działania może zezwolić w stosunku do zwierząt objętych ochroną częściową na czynności podlegające zakazom, w celu konieczności ograniczenia poważnych szkód w gospodarce rybackiej, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt. Według zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r., w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną (Dz. U. Nr 220, poz. 2237), kormoran czarny jest objęty ochroną częściową. Organy odmawiając zezwolenia za zabicie osobników kormorana czarnego na terenie jezior administrowanych przez "G." w E., tj. na jeziorze [...] wskazały , iż na jeziorze [...] występuje kolonia lęgowa kormorana, natomiast na jeziorze [...], kilka lat temu znajdowała się kolonia lęgowa kormorana. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż skarga spółki "G." zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ w toku postępowania administracyjnego naruszył przepisy postępowania w tym przede wszystkim zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego sformułowaną w art. 15 k.p.a. Istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie podkreśla się, że: "Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Rozstrzygnięcie organu II instancji jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz .Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2005r. , s. 96-97, por. także wyr. NSA z dnia 22 marca 1996 r., SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 35; wyr. NSA z dnia 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, niepubl.). Dlatego właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyr. NSA z dnia 29 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 112/98, niepubl.; wyr. NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95). Chodzi zatem o to, by "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uzasadnienie uch. SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 82). Przenosząc wskazane rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpatrując odwołanie spółki "G." naruszył powyższą zasadę, ograniczając się w zasadzie do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanej przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy pomimo, iż wniesione odwołanie rozpatrywał około 6 miesięcy, to nie wynika z akt administracyjnych, ani tym bardziej z treści zaskarżonej decyzji aby prowadził w sprawie jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie czy zostały spełnione warunki uzasadniające wydanie zezwolenia na zabicie kormorana czarnego na wskazanych jeziorach. Zadaniem orzekających w sprawie organów, w tym również organu odwoławczego było dokonanie oceny, po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, na podstawie zebranych dowodów czy za wydaniem zezwolenia przemawia konieczność ograniczenia poważnych szkód w gospodarce rybackiej i czy nie spowoduje to zagrożenia dla dziko występujących populacji chronionych gatunków zwierząt. W ocenie Sądu jednak w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu gołosłowne stwierdzenie, iż nie zezwala się na odstrzał na jeziorze [...], gdyż tam występuje kolonia lęgowa kormorana, natomiast na jeziorze [...], kilka lat temu znajdowała się kolonia lęgowa kormorana, nie odpowiada postanowieniom art.107§ 3 k.p.a. Tym bardziej, iż jak podniosła strona skarżąca na stronie internetowej [...] można znaleźć informację, że to w tym roku zniknęła kolonia lęgowa na jeziorze [...] i Wojewódzki Konserwator Przyrody nie będzie wyjaśniał okoliczności jej zniknięcia, gdyż kolonia ta nie była pod ochroną. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę uzasadnienia swojego stanowiska, zauważyć jednak należy, iż przedmiotem oceny orzekającego w niniejszej sprawie Sądu jest postępowanie administracyjne i wydane w trakcie jego prowadzenia rozstrzygnięcia, a nie odpowiedź na skargę. Ponadto zgodnie z twierdzeniem strony skarżącej, w identycznym stanie faktycznym i prawnym otrzymywała ona w ubiegłych latach zgodę na odstrzał kormoranów na jeziorach [...]. Rację ma organ, iż zgoda na płoszenie i odstrzał kormoranów nie może mieć charakteru "ciągłości", jednakże brak wyjaśnienia takiego stanowiska zdaniem Sądu, narusza zasadę wyrażoną w art. 8 k. p. a. , zgodnie z którą "organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa". Jednocześnie w orzecznictwie wskazuje się, iż narusza tę zasadę nieuzasadniona zmiana oceny interesu prawnego strony w sprawie będącej przedmiotem postępowania. "Zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji państwowej (...), przy tym samym stanie faktycznym i prawnym - od negatywnego poprzez pozytywne do znów negatywnego dla skarżącego - narusza wynikającą z art. 8 k.p.a. zasadę postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywatela". (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck Warszawa 2004 , str.75-76 i cytowane tam orzecznictwo). Na zakończenie zauważyć należy, iż Główny Dyrektor Ochrony Środowiska naruszył postanowienia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, przy czym przedmiotem decyzji organu odwoławczego może być jedynie sprawa rozstrzygnięta decyzją organu I instancji. Rozstrzygnięcie sprawy następuje w jego sentencji. W niniejsze sprawie Główny Dyrektor Ochrony Środowiska orzekł o utrzymaniu w mocy części decyzji organu pierwszej instancji, która w istocie nie była przedmiotem rozstrzygnięcia tego organu. Zauważyć bowiem należy, iż Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w sentencji swojej decyzji z dnia [...] marca 2009r. nie zawarł rozstrzygnięcia co do odmowy wydania zezwolenia na odstrzał kormorana czarnego na jeziorach [...]. Swoje stanowisko w tym zakresie zawarł dopiero w uzasadnieniu decyzji. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 14 ust.2 pkt c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).