IV SA/Wa 520/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 20 sierpnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. w P. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do uzupełnienia wniosku oraz zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Minister Środowiska (dalej "Minister"), po rozpatrzeniu zażalenia spółki [...] S.A. w [...] (dalej "Skarżącej" albo "Spółki") na postanowienie Marszałka Województwa [...] (dalej "Marszałka") z dnia [...] października 2018 r., znak [...] orzekł w następujący sposób: - uchylił postanowienie Marszałka Województwa [...] z dnia [...] października 2018 r., znak [...] w części dotyczącej obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów (dwa ostatnie akapity sentencji); - w pozostałej części utrzymał postanowienie Marszałka w mocy. II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra postanowienia zaskarżonego obecnie przedstawia się następująco: 1. Pismem z dnia 23 maja 2018r. Skarżąca wystąpiła do Marszałka z wnioskiem o zmianę decyzji Marszałka z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], udzielającej Skarżącej pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do topienia łącznie ze stapianiem, metali nieżelaznych, w tym produktów z odzysku, lub odlewania metali nieżelaznych, o zdolności produkcyjnej przekraczającej 4 tony wytopu na dobę dla ołowiu i kadmu lub 20 ton wytopu na dobę dla pozostałych metali, zlokalizowanej w [...] (dalej "pozwolenie"). 2. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Marszałek wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku z dnia 23 maja 2018 r., o zmianę decyzji Marszałka z dnia [...].12.202010r. znak. [...] udzielającej [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do topienia, łącznie ze stapianiem, metali nieżelaznych, w tym produktów z odzysku, lub odlewania metali nieżelaznych, do zdolności produkcyjnej przekraczającej 4 tony wytopu na dobę dla ołowiu i kadmu lub 20 ton wytopu ma dobę dla pozostałych metali, zlokalizowanej w [...], niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, określając zakres uzupełnień, oraz zawiesił postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, jednak nie dłużej niż na okres 6 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1592), (dalej "ustawy zmieniającej") w zw. z art. 192 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo ochrony środowiska (dalej "P.o.ś."). 3. Pismem z dnia 30 października 2018 r. Skarżąca wniosła do Ministra zażalenie na w/w postanowienie Marszałka, kwestionując dopuszczalność stosowania art. 9 ustawy zmieniającej do zmiany pozwolenia zintegrowanego w sytuacji, w której przepis ten dotyczy wyłącznie postępowań o wydanie pozwolenia. W ocenie Skarżącej Marszałek naruszył art. 192 P.o.ś., stosując wprost art. 184 ust.2 pkt 16 i art. 184 ust. 4 pkt 5-7 tej ustawy oraz art. 42 ust. 2 pkt 5 lit. b-d i pkt 13b i art. 42 ust. 3a-3b ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 992, z późn. zm.), w zw. z art. 9 ww. ustawy zmieniającej, a pomijając to, że w sprawach o zmianę pozwolenia przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio. Skarżąca argumentowała, że ustawodawca celowo zawęził stosowanie nowych przepisów do niezakończonych spraw o wydanie pozwolenia, bowiem w przypadku podmiotów posiadających decyzje w zakresie gospodarowania odpadami, stosuje się art. 10 ww. ustawy zmieniającej, który daje takim podmiotom dłuższy termin na wystąpienie z wnioskiem o zmianę pozwolenia w celu dostosowania go do przepisów zmienionych tą ustawą. III. Jak już wyżej wskazano, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Minister rozpatrzył zażalenie Skarżącej na postanowienie Ministra, częściowo je reformując, a w przeważającej mierze utrzymując w mocy. W uzasadnieniu Minister wskazał, że w dniu 5 września 2018 r. weszła w życie ustawa zmieniająca z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, która wprowadziła zmiany m.in. w zakresie wymagań co do wniosku o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów i na przetwarzanie odpadów oraz wymagań co do takich zezwoleń, a także zmieniając ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, wprowadziła zmiany wymagań dotyczących wniosku o wydanie pozwolenia na wprowadzanie substancji lub energii do środowiska i wymagań dotyczących samego pozwolenia. W art. 9 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej wskazano, że do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów i na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów i pozwoleń zintegrowanych, które uwzględniają zbieranie lub przetwarzanie odpadów, oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska, wszczętych i niezakończonych przed dniem 5 września 2018 r., stosuje się przepisy nowe. Organ, przed którym toczy się takie postępowanie, jest zobowiązany, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i zawiesić postępowanie do czasu uzupełnienia, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy. Minister podkreślił, że wprawdzie powyższy przepis przejściowy mówi o stosowaniu nowych przepisów w niezakończonym postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego, które uwzględnia zbieranie lub przetwarzanie odpadów, to ma on zastosowanie także w postępowaniu o zmianę takiego pozwolenia. Nawet gdyby uznać, że tak nie jest, jak uważa Skarżącą, to pogląd, iż w postępowaniu o zmianę pozwolenia zintegrowanego stosuje się przepisy nowe, jest zasadny. Nie ma bowiem przepisu przejściowego, który pozwalałby na stosowanie przepisów dotychczasowych w niezakończonym postępowaniu o zmianę pozwolenia. Stosowanie nowych przepisów wymaga uzupełnienia wniosku, na który wszczęto postępowanie o zmianę pozwolenia przed dniem 5 września 2018 r. Minister podkreślił, że art. 10 ustawy zmieniającej, wbrew stanowisku przedstawionym w zażaleniu, nie jest przepisem szczególnym w stosunku do cytowanego art. 9. Dotyczy innej sytuacji, a mianowicie przypadku gdy w dniu 5 września 2018 r. przed organem ochrony środowiska nie toczyło się postępowanie o zmianę pozwolenia zintegrowanego. W takim przypadku prowadzący instalację, który posiada pozwolenie zintegrowane uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, ma obowiązek złożenia w terminie do dnia 5 września 2019 r., bez wezwania organu, wniosku o zmianę pozwolenia w celu dostosowania go do przepisów zmienionych tą ustawą. W uzasadnieniu podniesiono nadto, że ustawa - Prawo ochrony środowiska nie reguluje szczegółowo wszystkich kwestii związanych ze zmianą pozwolenia, ale w art. 192 odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących wydawania pozwoleń, m.in. przepisów określających wymagania co do wniosku: art. 184 i w przypadku pozwoleń zintegrowanych - art. 208. Do wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, stosuje się odpowiednio także przepisy art. 42 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. a odpadach. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza, że niektóre z nich stosuje się wprost, niektóre wymagają modyfikacji, ale mogą być też takie przepisy, których się nie stosuje. Minister podniósł, że skoro w świetle nowego stanu prawnego wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie zbierania lub przetwarzania odpadów, w tym dotyczące pozwoleń zintegrowanych uwzględniających przetwarzanie odpadów (takie posiada Skarżąca), nawet te, które zostały wydane przed dniem 5 września 2018 r., powinny być przeanalizowane pod kątem wymagań stawianych prowadzącemu instalację, warunków ochrony przeciwpożarowej instalacji oraz zabezpieczenia roszczeń z tytułu wystąpienia negatywnych skutków w środowisku, to w postępowaniu o zmianę pozwolenia zintegrowanego mają zastosowanie przepisy, odnoszące się do wydawania pozwoleń, bez względu na to, czy wniosek o zmianę pozwolenia dotyczy odpadów. Minister uzasadniając częściową zmianę zaskarżonego postanowienia wskazał, że zbędnie zamieszczono w nim informację o obowiązku prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania odpadów, gdyż wynika on wprost z przepisów prawa. Obowiązek taki będzie dotyczył Skarżącej po wejściu w życie tych przepisów, ale nie rozstrzyga się o tym w sentencji postanowienia, które dotyczy uzupełnienia wniosku o zmianę pozwolenia. IV. Pismem z dnia 1 lutego 2019 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie Ministra z dnia [...] grudnia 2018 r. w części ujętej w myślniku 2 sentencji utrzymującej w pozostałej części postanowienie Marszałka, rozstrzygnięcia postanowienia, podnosząc w tym zakresie a) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 poz. 1592) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że do postępowań z wniosków o zmianę pozwolenia zintegrowanego, a nie zakończonych, zastosowanie mają przepisy nowe, podczas gdy przepis wprost wskazuje jedynie na niezakończone postępowania w sprawach o wydanie pozwolenia zintegrowanego; - art. 10 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 poz. 1592) poprzez jego błędną wykładnie i przyjęcie, że wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego złożony przed datą wejścia w życie niniejszych przepisów jest wnioskiem o zmianę tego pozwolenia w celu dostosowania do przepisów ustawy, podczas gdy termin na złożenie takiego wniosku wynosi 1 rok od chwili wejścia w życie przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do jego niezastosowania; b) naruszenie przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy polegająca na naruszeniu art. art. 192 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku prawo ochrony środowiska poprzez jego błędną interpretacje polegająca na przyjęciu, że do postępowań o zmianę pozwolenia zintegrowanego stosuje się wprost przepisy o wydaniu pozwolenia zintegrowanego, podczas gdy przepis wskazuje na odpowiednie stosowanie przepisów o wydaniu pozwolenia. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej : p.p.s.a.), Skarżąca wniosła o : uchylenie zaskarżonego postanowienie Ministra Środowiska zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wstrzymanie przez organ wykonania decyzji w zaskarżonej części ewentualnie o 4. na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji w zaskarżonej części W uzasadnieniu zarzutów podniesiono, że z uwagi na fakt, że podstawą zawieszenia jest treść wezwania, które stanowi nierozerwalną treść postanowienia organu, to przedmiot zaskarżenia obejmuje również treść wezwania. Skarżąca wskazała, że zgodnie w art. 192 p.o.ś. mowa jest o odpowiednim stosowaniu. Powołując się na judykaturę argumentowała, że słowo "odpowiednio" należy zawsze odnosić do konkretnej sytuacji prawnej i faktycznej w granicach, które dopuszcza wykładnia prawa. Skarżąca podkreśliła, że w jej przekonaniu w związku z brakiem odrębnego postępowania w zakresie wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego i wprowadzenie jedynie odpowiedniego stosowania przepisów o wydaniu pozwolenia, racjonalny ustawodawca celowo zawęził stosowanie przepisów prawa jedynie do postępowań o wydania pozwolenia zintegrowanego, nie zaś zmianę. W przypadku podmiotów posiadając odpowiednie decyzje w zakresie gospodarowania odpadami obowiązek dostosowania przepisów został wydłużony i stanowi lex specialis do przepisu art. 9 ustawy zmienianej. Takim przepisem jest art. 10 ustawy zmienianej, którego organ w niniejszym postępowaniu nie zastosował. V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie procesowym z dnia 1 marca 2019 r., Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1066 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 poz.1369 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wniesioną skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. VII. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była zmiana pozwolenia zintegrowanego na wniosek Skarżącej, wydanego w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 201 i nast. Prawo ochrony środowiska. Art. 192 P.o.ś. stanowi, iż przepisy o wydawaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany jego warunków. Przepis ten ma charakter regulacji uniwersalnej, odnoszącej się generalnie do pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, w tym także do pozwoleń zintegrowanych. Jak podkreśla się w piśmiennictwie prawniczym "Oprócz zmian podmiotowych w związku z eksploatacją instalacji mogą zachodzić również zmiany przedmiotowe. W celu umożliwienia ich odzwierciedlenia w warunkach pozwolenia w art. 192 komentowanej ustawy określono, że w postępowaniu tym znajdują zastosowanie przepisy o wydaniu pozwolenia. Należy mieć na uwadze również to, że z procesowego punktu widzenia odbędzie się to w trybie art. 155 k.p.a., którego stosowanie w tej kategorii spraw przez ustawodawcę nie zostało wyeliminowane (zob. M. Pawłusiewicz, glosa do wyroku NSA z dnia 26 listopada 2001 r., OSA 7/01, opublik. OSP 2003, z. 1, poz. 13, oraz Krzysztof Gruszecki "Komentarz do art.192 ustawy - Prawo ochrony środowiska", LEX 2019, t. 1) Kontrolowane przez Sąd postępowanie w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego, toczyło się na zasadach określonych w art.155 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Art. 9 ust.1 ustawy zmieniającej stanowi, że do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe. Natomiast art.9 ust.2 ustawy zmieniającej ustala, że właściwy organ wzywa do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy. Istota sprawy sprowadza się do konieczności przesądzenia następujących kwestii: 1) czy co do zasady art.9 ust.1 i ust.2 ustawy zmieniającej znajdują zastosowanie do postępowania wywołanego wnioskiem adresata pozwolenia zintegrowanego o jego zmianę (chodzi o postępowanie wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej – tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie), 2) czy nawet przy przyjęciu, że te przepisy co do zasady znajdą zastosowanie w tego rodzaju sprawie – czy znajdą one zastosowanie także wtedy, gdy żądanie zmiany pozwolenia zintegrowanego nie będzie odnosiło się do kwestii zbierania lub przetwarzania odpadów, tj. do kwestii wymienionych w art.9 ust.1 w kontekście pozwolenia zintegrowanego. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko Ministra, że na w/w pytania należy odpowiedzieć pozytywnie, tj.: 1) na zasadzie art.192 P.o.ś. przyjąć, że skoro z przepisu tego należy wywodzić obowiązek stosowania przy zmianie pozwolenia zintegrowanego przepisów właściwych dla wydawania tego rodzaju pozwoleń, to konsekwentnie wynika stąd także obowiązek stosowania przy w/w zmianie normy intertemporalnej zawartej w art.9 ust.1 ustawy zmieniającej z 2018 r., odnoszącej się do wydawania pozwoleń zintegrowanych, 2) w/w stosowanie art.9 ust.1 ustawy nowelizującej ma przy tym miejsce niezależnie do tego, czy bezpośrednim przedmiotem żądania wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego było wymienione w przywołanym przepisie zbieranie lub przetwarzanie odpadów – rozstrzygające znaczenie w tym zakresie ma bowiem wyłącznie to, czy kwestie te były przedmiotem samego pozwolenia. Celem tego nakazu jest zachowanie spójności pozwolenia zintegrowanego. Należy dodać, że ratio legis ustawy zmieniającej, zaostrzającej kryteria związane z wydawaniem pozwoleń na przetwarzanie, zbieranie i wytwarzanie odpadów jest podwyższenie standardów związanych z ochroną środowiska. Konsekwencją tego celu jest art. 10 ustawy zmieniającej, który obliguje wszystkie podmioty posiadające zezwolenie w tym przedmiocie, na złożenie wniosku w ciągu roku o jego zmianę w celu dostosowania do wymogów wprowadzonych ustawą zmieniająca. Akceptowanie zaproponowanego przez Skarżącą sposobu wykładni prowadziłaby do niedających się zaakceptować z punktu widzenia racjonalności prawodawcy wniosków. Najpierw podmiot posiadający zezwolenie i składający wniosek o jego zmianę w określonym zakresie, uzyskiwałby zezwolenie, aby następnie składać ponowny wniosek – już zobligowany art. 10 ustawy zmieniającej. Celem pozwolenia zintegrowanego jest załatwienie wszystkich aktualnych kwestii, które muszą być w danym przypadku jego przedmiotem, tak, aby zachować jego spójność i aby na jego podstawie podmiot, któremu go udzielono, mógł prowadzić określoną w nim działalność. Z tego względu, a także z uwagi na cel wprowadzenia ustawy zmieniającej (podwyższenie poziomu ochrony środowiska, co winno mieć miejsce jak najszybciej) rozdzielanie wniosku o zmianę postępowania zintegrowanego i dostosowanie do warunków wprowadzonych ustawą zmieniającą, byłoby zabiegiem nieracjonalnym. Warto nadto zauważyć, że nie ma bowiem przepisu przejściowego, który pozwalałby na stosowanie przepisów dotychczasowych w niezakończonym postępowaniu o zmianę pozwolenia. Natomiast stosowanie nowych przepisów wymaga uzupełnienia wniosku, na który wszczęto postępowanie o zmianę pozwolenia przed dniem 5 września 2018 r. Skarżąca domagając się zastosowania w niniejszej sprawie art. 10 ustawy zmieniającej, oparła swoją argumentację na nietrafnej interpretacji art. 192 p.o.ś. Skarżąca wskazał, że organ błędnie również zinterpretował ten przepis poprzez przyjęcie wprost zastosowanych przepisów podczas gdy w sprawach o zmianę pozwolenia zintegrowanego, przepisy o wydaniu pozwolenia stosuje się odpowiednio. Argumentowała, że w związku z brakiem odrębnego postępowania w zakresie wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego i wprowadzenie jedynie odpowiedniego stosowania przepisów o wydaniu pozwolenia, w jego ocenie racjonalny ustawodawca celowo zawęzi stosowanie przepisów prawa jedynie do postępowań o wydania pozwolenia zintegrowanego, nie zaś zmianę. Podkreśliła, że w przypadku podmiotów posiadając odpowiednie decyzje w zakresie gospodarowania odpadami obowiązek dostosowania przepisów został wydłużony i stanowi lex specialis do przepisu art. 9 ustawy zmienianej. Takim przepisem jest zdaniem skarżącej art. 10 ustawy zmienianej, którego organ w niniejszym postępowaniu nie zastosował. Zaproponowany przez skarżący sposób interpretacji jest nietrafny, z art. 192 p.o.ś. nie wynika zakaz stosowania przepisów o wydawaniu pozwolenia w przypadku zmiany jego warunków, lecz przeciwnie, nakaz ich stosowania. Odpowiednie stosowanie oznacza jedynie obowiązek ich dostosowania do określonej sytuacji prawnej, gdy zastosowanie wprost określonego przepisu nie jest możliwe. Skarżący nie podał żadnej argumentacji wyjaśniającej, dlaczego racjonalny ustawodawca miałby celowo zawęzić stosowanie art. 192 p.o.ś. jedynie do postępowań o wydania pozwolenia zintegrowanego. Należy zgodzić się z organem, że instytucja przewidziana w art.10 ustawy zmieniającej ("Prowadzący instalację, który posiada pozwolenie zintegrowane uwzględniające zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie 1 roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, złożyć wniosek o zmianę tego pozwolenia, w celu dostosowania go do przepisów zmienionych niniejszą ustawą. W przypadku gdy prowadzący instalację nie dopełnił tego obowiązku, pozwolenie to wygasa w zakresie gospodarowania odpadami. Przepisy art. 14 ust. 1-7 stosuje się odpowiednio.") – znajduje zastosowanie w sytuacji innej niż występująca w niniejszej sprawie, tj. w takiej w której, w dacie wejścia ustawy zmieniającej w życie, nie pozostawało w toku postępowanie w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z 18 kwietnia 2019 r. z dnia IV SA/Wa 369/19.) W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.