IV SA/Wa 524/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez B. Sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], wymierzającej B. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, za transport odpadów bez wymaganego zezwolenia, utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Stan niniejszej sprawy przedstawiał się następująco. W dniach od 17 października 2017 r. do 9 stycznia 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził kontrolę planową w B. Sp. z o.o. pod adresem przy ul. [...] w [...]. W trakcie kontroli dokonano następujących ustaleń: a) przedmiotem działalności B. Sp. z o.o. było przetwarzanie odpadów zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego poprzez ich ręczny demontaż, b) strona posiadała decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie zbierania oraz transportu odpadów, zmienioną decyzjami Prezydenta m. [...]: nr [...] z [...] stycznia 2013 r., nr [...] z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] z [...] stycznia 2015 r., nr [...] z [...] listopada 2017 r. W tym stanie rzeczy skarżąca Spółka posiadała zezwolenie na transport różnego rodzaju odpadów, m.in. niebezpiecznych, z tym, że odpady o kodach: 16 02 11* – zużyte urządzenia zawierające freony, HCFC, HFC; 16 02 13* - zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 16 02 14 – Zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13; 16 02 16 – elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15; 17 04 01 – miedź, brąz, mosiądz; 17 04 02 – aluminium; 17 04 05 – żelazo i stal – zostały uwzględnione dopiero w decyzji zmieniającej z [...] listopada 2017 r., znak: [...]. Ponadto, z okazanych w trakcie czynności kontrolnych kart przekazania odpadów wynikało, że transport odpadów o kodach: 16 02 11* – zużyte urządzenia zawierające freony, HCFC, HFC; 16 02 13* – zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 16 02 14 – zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13; 16 02 16 – elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15; 17 04 01 - miedź, brąz, mosiądz; 17 04 02 – aluminium; 17 04 05 – żelazo i stal – wykonywany był do [...] listopada 2017 r. bez wymaganego w tym zakresie zezwolenia. Wyniki kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska udokumentowane zostały protokołem kontroli z [...] stycznia 2018 r., nr [...], sygn. [...], który skarżąca Spółka podpisała, nie wnosząc uwag do poczynionych ustaleń. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami [...] WIOŚ, pismem z 19 stycznia 2018 r. zawiadomił skarżącą Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 195 ustawy o odpadach za prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia. Zawiadomienia nie podjęto w terminie. Następnie, pismem z 28 lutego 2018 r., Spółka została poinformowana o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania poprzez możliwość zgłaszania uwag, wypowiadania się na temat zebranego materiału dowodowego, przeglądania akt sprawy, jak również brania udziału w przeprowadzaniu dowodu i wniosków. Skarżąca Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa. [...] WIOŚ decyzją z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 195 w zw. z art. 233 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592), wymierzył "B." Sp. z o.o. z siedzibą przy ulicy [...], [...] (KRS: [...]) administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, za prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia. Od przedmiotowej decyzji skarżąca Spółka odwołała się pismem z 9 maja 2018 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub ewentualnie stwierdzenia nieważności decyzji Organu I instancji, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i materialnego, tj. art. 61 § 4 w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez naruszenie zasady informowania stron i pozostałych uczestników postępowania; art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów państwa objawiający się pominięciem faktu, że transportowane odpady, na które spółka nie posiadała zezwolenia, trafiły do prowadzonego przez stronę zakładu przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, oraz brakiem dostatecznego zbadania faktu, czy transportowane odpady trafiły do profesjonalnego zakładu przetwarzania, floty pojazdów, jaką dysponuje strona, a także roli, jaką odgrywa transport odpadów w działalności strony, faktu posiadania licencji na transport, oraz naruszenie zasady argumentacji argumentum a maiori ad minus, przejawiającej się w pominięciu faktu posiadania przez Spółkę prawomocnej decyzji zezwalającej na transport baterii i akumulatorów. GIOŚ decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] WIOŚ z [...] kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na kartach przekazania odpadów w polu zatytułowanym "Nazwa i adres posiadacza odpadów transportującego odpady(2)-(4)-(5)", wskazana została firma B. Sp. z o.o., ul. [...], [...]. GIOŚ wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami co do wypełniania karty przekazania odpadów, zamieszczonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów, odpowiednie odnośniki oznaczają: (2) - podać imię i nazwisko lub nazwę podmiotu oraz adres zamieszkania lub siedziby, (4) - dotyczy posiadacza transportującego odpady, (5) - w przypadku gdy odpad jest transportowany kolejno przez dwóch lub więcej prowadzących działalność w zakresie transportu odpadów, w oznaczonych rubrykach należy podać wymagane dane i podpisy wszystkich transportujących odpad z zachowaniem kolejności transportowania odpadu. Tym samym we wskazanym polu, należy wpisać transportującego odpady. Na tej podstawie organ odwoławczy przyjął, iż transportującym odpady był B. Sp. z o.o., ul. [...], [...]. Na podstawie kart KPO stwierdzono transport i przyjęcie następujących rodzajów i ilości odpadów: karta nr [...] z [...].06.2017 0,416 Mg odpadu o kodzie 16 02 14; karta nr [...] z [...].02.2017 0,085 Mg odpadu o kodzie 16 02 16; karta nr [...] z [...].01.2017 0,073 Mg odpadu o kodzie 17 0401; karta nr [...] z [...].01.20170 028 Mg odpadu o kodzie 17 04 02; karta nr [...] z [...].04.2017 0,156 Mg odpadu o kodzie 17 04 01; karta nr [...] z [...].04.2017 0,190 Mg odpadu o kodzie 16 02 11*; karta nr [...] z [...].06.2017 0,107 Mg odpadu o kodzie 16 02 13*. GIOŚ podkreślił, że skarżąca Spółka nie posiadała wymaganego zezwolenia, uchybiając tym samym obowiązkom wynikającym z art. 233 ust 2 ustawy o odpadach. Transport odpadów bez wymaganego zezwolenia stanowi zaś podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w trybie art. 195 ustawy o odpadach. Organ wskazał również, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, została doręczona Spółce w trybie tzw. doręczenia zastępczego z dniem [...] lutego 2018 r., tj. po upływie 14 dni liczonych od pierwszego awiza, które nastąpiło w dniu [...] stycznia 2018 r., przy czym zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., bieg czternastodniowego terminu od pierwszego awizowania przesyłki z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania rozpoczął się [...] stycznia 2018 r. i upłynął w dniu [...] lutego 2018 r. W tym terminie Spółka nie podjęła zaś przesyłki z placówki pocztowej, dlatego doręczenie "zastępcze" było doręczeniem skutecznym. GIOŚ nie dostrzegł więc okoliczności, na które mogliby zostać powołani i przesłuchani świadkowie. Ponadto, podkreślił, że podnoszone przez Spółkę argumenty o braku ustaleń w zakresie przeznaczenia transportowanych odpadów, czy też floty pojazdów jaką dysponuje, a także roli, jaką odgrywa transport odpadów w działalności Spółki, jak również faktu posiadania licencji na transport, pozostają bez związku z prowadzonym postępowaniem. Zgodnie bowiem z art. 195 ustawy o odpadach, przesłanką materialnoprawną wymierzenia kary pieniężnej na podstawie tego przepisu jest stwierdzony brak posiadania przez kontrolowanego wymaganego zezwolenia w zakresie transportu odpadów wskazanych w kartach przekazania odpadów, które strona potwierdzała w polach przewidzianych dla przewoźnika. Z tego powodu wskazywane prze Spółkę okoliczności nie miały wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. GIOŚ wskazał również, że administracyjna kara pieniężna za naruszenia wymienione w art. 195 ustawy o odpadach musi mieścić się w granicach od 2000 do 10 000 zł. Między tymi granicami organ wymierzający karę może jednak poruszać się swobodnie, ale z uwzględnieniem okoliczności, jakie ustawodawca w art. 199 cyt. ustawy nakazuje mu uwzględnić, tj. rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia, rozmiary prowadzonej działalności oraz wziąć pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. GIOŚ zauważył, że Organ I instancji wymierzył karę mieszczącą się w dolnym przedziale ustawowo przewidzianego limitu. Na wysokość wymierzonej kary pieniężnej wpłynął fakt, że Spółka prowadziła transport odpadów na niewielką skalę, co miało wpływ na ustalenie niskiego wymiaru kary. Nie stwierdzono przy tym szkodliwego wpływu na środowisko wywołanego brakiem zezwolenia na transport odpadów. Naruszenie stwierdzone w oparciu o przedłożone dokumenty miało miejsce w 2017 r., uzyskanie przez stronę uprawnień w zakresie transportu odpadów nastąpiło zaś dopiero w dniu [...] listopada 2017 r. GIOŚ wskazał, że uwzględniony w wymiarze kary pieniężnej okres trwania naruszenia został przyjęty jako czas od daty wystawienia pierwszej karty przekazania odpadów o kodzie 17 04 02 w dniu [...] stycznia 2017 r. do chwili uzyskania decyzji zezwalającej na transport tego rodzaju odpadów. Ponadto, odpady stanowiące przedmiot naruszenia nie powodowały szczególnego zagrożenia dla ludzi lub środowiska, dlatego wymiar kary ustalono odpowiednio na najniższym poziomie określonym w ustawie o odpadach. W ocenie GIOŚ, nie zaszły jednak przesłanki określone w art. 189f k.p.a., umożliwiające odstąpienie od wymierzenia kary zarówno w trybie obligatoryjnym, jak i fakultatywnym. Naruszenia stwierdzone przez Organ I. instancji nie mogą być bowiem uznane za znikome, skoro transport odpadów niebezpiecznych niesie za sobą możliwość zagrożenia dla ludzi i środowiska. Zdaniem GIOŚ nie zaszły również przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na podjęcie przez Spółkę działań zmierzających do zniwelowania następstw niezgodnego z prawem zachowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2018 r., nr [...], wniosła B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: a) art. 10 k.p.a., poprzez brak skutecznego zawiadomienia strony pismem z 6 grudnia 2018 r. o zakończeniu zbierania dowodów i materiałów w postępowaniu, w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję, uniemożliwiając tym samym zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do dowodów, oraz brak możliwości złożenia przez Spółkę dowodów mających istotne znaczenie dla GIOŚ; b) art. 81 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez uznanie za udowodnione okoliczności, co do których Spółka nie miała możliwości wypowiedzenia się, a mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia; c) art. 7, art. 8, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia o niepełny i błędnie ustalony stan faktyczny, w tym pominięcie dowodów wskazywanych przez stronę i nierozpatrzenie całości materiału zgromadzonego w sprawie, co doprowadziło do dowolnej jego oceny i miało istotny wpływ na wynik sprawy; d) art. 61 § 4 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady informowania stron i pozostałych uczestników postępowania; e) art. 45 k.p.a., oraz błędne ustalenie stanu faktycznego. W oparciu o tak przedstawione zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 7 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 25 kwietnia 2019 r., pełnomocnik GIOŚ oświadczył, że nieprawdziwe są twierdzenia skarżącej Spółki o transportowaniu niewielkiej ilość odpadów, ponieważ chodziło o 300 kg. Spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu i profesjonalnego pełnomocnika, podniosła zaś, że zaprzestała wskazanych naruszeń i jeszcze w toku kontroli wystąpiła z wnioskiem o zmianę decyzji w zakresie transportu odpadów, która została wydana w dniu [...] listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] jest niezasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały bowiem na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu, nie stwierdził istnienia takich jej wad, które winny skutkować wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. Jednocześnie Sąd przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Organy obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne przytaczanie. Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], wymierzającą B. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...], administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 000 (dwa tysiące) złotych, za transport odpadów bez wymaganego zezwolenia. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2018 r., poz. 1592). Zgodnie z art. 195 cyt. ustawy, kto wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 233 ust. 2, transportuje odpady bez uzyskania zezwolenia na transport odpadów lub wpisu do rejestru podlega administracyjnej karze pieniężnej w wysokości od 2000 do 10 000 zł. Stosowanie zaś do art. 233 ust. 2 cyt. ustawy, do czasu utworzenia rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami, transportujący odpady są obowiązani do uzyskania zezwolenia na transport odpadów lub wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 33 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, na podstawie przepisów dotychczasowych. Podstawą zastosowania art. 195 cyt. ustawy jest więc ustalenie, czy podmiot transportujący odpady prowadzi działalność w zakresie transportu odpadów bez wymaganego zezwolenia. W stanie faktycznym sprawy przyczyną wymierzenia kary administracyjnej było właśnie ustalenie, że skarżąca Spółka nie posiadając ku temu stosownego zezwolenia, prowadziła transport odpadów. W tym zakresie uzyskano stosowny materiał dowodowy na podstawie przeprowadzonej kontroli na terenie zakładu należącego do skarżącej Spółki, w trakcie której stwierdzono, że transport odpadów o kodach: 16 02 11* – zużyte urządzenia zawierające freony, HCFC, HFC; 16 02 13* – zużyte urządzenia zawierające niebezpieczne elementy inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 12; 16 02 14 – zużyte urządzenia inne niż wymienione w 16 02 09 do 16 02 13; 16 02 16 – elementy usunięte ze zużytych urządzeń inne niż wymienione w 16 02 15; 17 04 01 - miedź, brąz, mosiądz; 17 04 02 – aluminium; 17 04 05 – żelazo i stal – wykonywany był do [...] listopada 2017 r. bez wymaganego w tym zakresie zezwolenia. Okoliczności te wynikały wprost przede wszystkim z zestawienia przykładowych kart przekazania odpadów z potrwierdzoną przez B. Sp. z o.o. z/s w [...] usługą transportową i zestawienia ilości zebranych i przekazanych odpadów oraz odbiorców za I. półrocze 2017 r., stanowiących załączniki do protokołu kontroli, podpisanego bez zastrzeżeń przez skarżącą Spółkę. Skoro zaś tego nie uczyniła, to należy uznać, że ustalenia kontroli w zakresie prowadzonej przez nią działalności i poczynionego naruszenia były zgodne z zastaną sytuacją faktyczną. Zresztą z argumentacji skarżącej Spółki podnoszonej w trakcie postępowania wynika, że miała ona świadomość ciążącego na niej obowiązku uzyskania takiego zezwolenia, który zresztą ostatecznie wypełniła – uzyskując decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2017 r. nr [...], która uwzględniała odpady o kodach 16 02 11*, 16 02 13, 16 02 14, 16 02 16, 17 04 01, 17 04 02 i 17 04 05. Sąd działając zaś z urzędu nie powziął wątpliwości co do wiarygodności przedstawionego protokołu kontroli. Nie mógł więc odnieść zamierzonego skutku zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwały również pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego. W szczególności Sąd nie podzielił oceny skarżącej Spółki co do naruszenia jej prawa do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do dowodów, a także złożenia dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przypomnieć należy, że wszczęcie postępowania w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest konsekwencją kontroli planowanej, która została przeprowadzona przez [...] WIOŚ w dniach od 17 października 2017 r. do 9 stycznia 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli działalności gospodarczej zostało prawidłowe doręczone Spółce w dniu 26 września 2017 r., co zostało potwierdzone podpisem M. D.. Przedłużenie okresu kontroli uzasadnione było trwającym zwolnieniem lekarskim uprawnionego przedstawiciela zakładu, tj. prezesa zarządu M. D.. Wbrew zatem twierdzeniom skargi okoliczność choroby prezesa zarządu została uwzględniona przez [...] WIOŚ. W toku kontroli ustalono, że skarżąca Spółka, nie posiadając ku temu stosownego zezwolenia, prowadziła transport odpadów o kodach 16 02 11*, 16 02 13, 16 02 14, 16 02 16, 17 04 01, 17 04 02 i 17 04 05. W tym stanie rzeczy [...] WIOŚ z urzędu wszczął postępowanie w sprawie deliktu administracyjnego z art. 195 cyt. ustawy, o czym zawiadomił skarżącą Spółkę pismem z 19 stycznia 2018 r. Przesyłkę z tym zawiadomieniem pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia, uznając skuteczność tzw. doręczenia zastępczego. Sąd w składzie orzekającym zauważa, że w aktach sprawy brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a data pierwszej awizacji oznaczona jest jedynie adnotacją pracownika Poczty Polskiej, jednakże uchybienie to nie naruszyło prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżąca Spółka miała bowiem świadomość toczącego się postępowania w sprawie wymierzenia kary administracyjnej przynajmniej od 15 marca 2018 r., tj. od daty odbioru zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które zostało potwierdzone przez A. J. – pracownika Spółki w okresie, w którym toczyła się kontrola. W ocenie Sądu nie można zatem uznać wadliwości tego doręczenia. Artykuł 45 k.p.a., posługuje się bowiem pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez spółkę do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby. Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby spółki i nie oświadczy doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi znać zakresu obowiązków i uprawnień osób znajdujących się w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, składając własnoręczny podpis. Co więcej, uprawnienie do odbioru korespondencji nie musi być oparte na zasadzie udzielonego w tym zakresie pełnomocnictwa. Zatem do odbioru przesyłki pocztowej nie jest konieczne uprawnienie do reprezentowania spółki, nie jest też niezbędny wpis osoby upoważnionej do KRS. Tym bardziej nie można wymagać od doręczającego przesyłkę sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki ma formalne uprawnienia do odbioru pisma. Zarówno w dotychczasowym orzecznictwie jak też w literaturze przedmiotu utrwalił się bowiem pogląd, że powinnością każdej jednostki organizacyjnej jest zapewnienie takiej organizacji odbioru pism, aby przebieg korespondencji odbywał się w sposób ciągły i niezakłócony oraz wyłącznie przez osoby uprawnione. Zaniedbania w tym zakresie obciążają tę właśnie jednostkę organizacyjną. W tym stanie rzeczy nie można więc przyjąć, że skarżąca Spółka została pozbawiona możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Poza oceną Sądu pozostaje zaś kwestia zrezygnowania z realizacji tego uprawnienia przez Spółkę. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi, skarżąca Spółka miała możliwość przedłożenia dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i postępowania odwoławczego. Tym samym zarzuty skargi stanowią wyłącznie polemikę z niekorzystnym dla skarżącej Spółki rozstrzygnięciem, która nie ma uzasadnienia w aktach sprawy. Mając to na względzie, Sąd podzielił ocenę orzekających w sprawie Organów administracji, że skarżąca Spółka, nie posiadając ku temu stosownego zezwolenia, prowadziła transport odpadów, uchybiając tym samym obowiązkom wynikającym z art. 233 ust 2 ustawy o odpadach. Transport odpadów bez wymaganego zezwolenia stanowi zaś bezsprzecznie podstawę do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w trybie art. 195 cyt. ustawy. Decyzja o wymierzeniu przedmiotowej kary ma charakter związany, a nie uznaniowy (verba legis: "podlega administracyjnej karze pieniężnej"). Innymi słowy, organ ochrony środowiska jest zobowiązany wymierzyć tę karę w każdym przypadku, w którym stwierdzi, że podmiot wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 233 ust. 2, transportuje odpady bez uzyskania zezwolenia na transport odpadów lub wpisu do rejestru. Organ ma jednak możliwość swobodnego ustalenia kary w granicach ("widełkach") wskazanych przez właściwe dla danej kary przepisy. Należy bowiem nadmienić, że zgodnie z art. 199 cyt. ustawy, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Przepis ten stanowi dyrektywę ustalania wysokości administracyjnej kary pieniężnej w granicach wskazanych przez właściwe dla danej kary przepisy. W ocenie Sądu, nie może jednak stanowić podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, ponieważ ta opiera się na kryteriach zobiektywizowanych. W konwekcji niewielki wypływ naruszeń, których dopuściła się skarżąca Spółka, na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko, nie mógł uzasadniać odstąpienia od wymierzenia kary. Okoliczność ta została jednak uwzględniona przy wymiarze kary, która została ustalona w najniższej możliwej wysokości. Na wysokość wymierzonej kary pieniężnej wpłynął bowiem fakt, że Spółka prowadziła transport odpadów na niewielką skalę, co miało wpływ na ustalenie niskiego wymiaru kary. Nie stwierdzono przy tym szkodliwego wpływu na środowisko wywołanego brakiem zezwolenia na transport odpadów. Uwzględniony w wymiarze kary pieniężnej został nadto okres trwania naruszenia przyjęty jako czas od daty wystawienia pierwszej karty przekazania odpadów o kodzie 17 04 02 w dniu [...] stycznia 2017 r. do chwili uzyskania decyzji zezwalającej na transport tego rodzaju odpadów. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym podzielił ocenę, że w sprawie nie zaszły przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Stwierdzone naruszenie nie może być bowiem uznane za znikome, skoro transport odpadów niebezpiecznych niesie za sobą możliwość zagrożenia dla ludzi i środowiska. Co więcej, nie zaszły również przesłanki do odstąpienia od wymierzenia z uwagi na podjęcie przez Spółkę działań zmierzających do zniwelowania następstw niezgodnego z prawem zachowania. Skarżąca Spółka wskazała, że dowodem zaprzestania naruszenia prawa miał być fakt wystąpienia jeszcze w toku kontroli o zmianę decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z [...] kwietnia 2012 r. w taki sposób, by Spółka mogła prowadzić transport odpadów o kodzie 17 04 02. Zauważyć jednak należy, że transport obejmował 300 kg odpadów. W tym stanie rzeczy Sąd podzielił ocenę Organów, iż wprawdzie odpady stanowiące przedmiot naruszenia nie powodują szczególnego zagrożenia dla ludzi i środowiska, to jednak z uwagi na ich ilość nie było podstaw do uznania, że waga naruszenia prawa jest znikoma, a więc nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Co więcej, wystąpienie przez Spółkę o zmianę zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania oraz transportu odpadów, aby obejmowało również transport odpadów stanowiących jeden z powodów wymierzenia kary administracyjnej, nie podważa bezspornego faktu, że w toku kontroli skutecznie wykazano, iż Spółka naruszyła postanowienia decyzji w jej dotychczasowym brzmieniu, co zostało potwierdzone stosownymi kartami odpadów. W ocenie Sądu, wystąpienie o zmianę decyzji należy zatem oceniać pozytywnie, ale w kontekście zapobiegania przez skarżącą Spółkę podobnym zdarzeniom na przyszłość, natomiast pozostaje ono bez wpływu na ocenę stanu niniejszej sprawy, przynajmniej w zakresie tego, że Spółka dopuściła się zarzucanego jej naruszenia prawa. Odstąpienie zatem od nałożenia na skarżącą Spółkę administracyjnej kary pieniężnej w przypadku wypełnienia się dyspozycji art. 195 cyt. ustawy stawiałoby ją w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do podmiotów podlegających tym samym obowiązkom. Takie zaś działanie jest nie do zaakceptowania w państwie prawa, ponieważ niewątpliwie prowadziłoby do naruszenia konstytucyjnej zasady równości podmiotów. W ocenie Sądu, jednakże nie godzi to w interes skarżącej Spółki, która została obciążona najniższą karą, jaka była przewidziana w ustawie o odpadach. Nałożona sankcja miała więc mieć charakter dyscyplinujący, a nie represyjny. Podjęte bowiem przez skarżącą Spółkę działania naprawcze, jak również ocena stopnia szkodliwości nielegalnie transportowanych odpadów, jakkolwiek nieznaczna, jednak zasadnie przekraczająca stopień znikomy, zostały uwzględnione przy ustalaniu wymiaru kary, który został określony na najniższym możliwym poziomie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.