IV SA/Wa 526/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia zwolnić M. N. od kosztów sądowych. Skarżący M. N. po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie w wysokości 300 zł, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku sporządzonego na urzędowym formularzu PPF z dnia 26 maja 2013 r. oraz z oświadczenia z dnia 3 lipca 2013 r. wynika, że skarżący nie pracuje, nie ma jakiegokolwiek majątku, faktycznie znajduje się na utrzymaniu znajomych. W ciągu ostatnich trzech miesięcy utrzymywał się z resztek oszczędności, które w chwili obecnej uległy wyczerpaniu. Utrzymywać się będzie z pomocy rzeczowej (odzież, żywność) znajomych. Nie posiada rachunków i kont bankowych. Nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem lokalu, w którym przebywa, bowiem korzysta z niego na zasadzie użyczenia. Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że skarżący wykazał, że spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. W obecnej chwili skarżący nie pracuje, nie posiada jakiegokolwiek majątku, oszczędności pieniężnych. Według jego oświadczenia utrzymuje się w chwili obecnej dzięki pomocy rzeczowej znajomych. W tej sytuacji uznano, że skarżący wykazał, że zachodzą przesłanki, pozwalające na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem uiszczenie kosztów sądowych mogłoby narazić go na uszczerbek utrzymania koniecznego. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.