IV SA/Wa 526/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] orzekającą o odmowie nadania P. N. statusu uchodźcy w RP, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o stwierdzającą, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. P. N., ur. [...] kwietnia 1970 r. w [...], obywatel [...], deklarujący narodowość [...], w dniu 6 stycznia 2011 r. został zatrzymany w związku z usiłowaniem przekroczenia granicy polskiej w sposób niezgodny z przepisami, posługując się podrobionym paszportem [...] na nazwisko E. S. oraz sfałszowanym [...] dokumentem pobytowym. Cudzoziemiec deklarował, że celem jego podróży jest [...]. Organ wskazał, że w trakcie kontroli ustalono, że dane cudzoziemca figurują w bazie Systemu Informacji Schengen dla celów odmowy wjazdu. W trakcie przeprowadzonego przeszukania bagażu ujawniony został tymczasowy dokument pobytu wydany przez władze [...] na nazwisko P. N., ur. [...] kwietnia 1970 r. w [...], obywatela [...], wydany dnia [...] września 2007 r. i ważny do 30 marca 2008 r. Po ujawnieniu powyższego dokumentu cudzoziemiec oświadczył, że są to jego prawdziwe dane osobowe. Przyznał się też, że przedstawiony paszport [...] kupił na targu w [...] w celu wjazdu do [...], w której przebywał w latach 2007- 2008. W związku z postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Sądu Rejonowego W. został umieszczony w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców. W dniu [...].01.2011 roku Cudzoziemiec został przesłuchany przez polską Straż Graniczną (vide k. 11-13). W dniu [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] wydał decyzję o wydaleniu cudzoziemca z terytorium RP. Wydział Postępowań [...] podjął postępowanie w celu połączenia Cudzoziemca z przebywającą we [...] żoną oraz trójką dzieci. W dniu [...] marca 2011 r. Urząd d.s. Azylu [...] poinformował o odmowie przyjęcia przez [...] P. N., gdyż władze [...] zastosowały wobec niego w dniu [...] sierpnia 2009 r. środek w postaci wydalenia z terytorium [...] i dalsze rozpatrywanie wniosku o nadanie mu statusu uchodźcy nie wchodzi w rachubę (vide k. 65a). Na zapytanie UdsC władze [...] udzieliły również odpowiedzi na temat żony wnioskodawcy. Cudzoziemiec złożył ponowny wniosek o deportowanie go do [...] w celu połączenia się z przebywającą tam żoną i trójką dzieci. Żona Aplikanta wystąpiła również z wnioskiem w tej sprawie do UdsC. Urząd do Spraw Azylu podtrzymał swoją negatywną decyzję informując, że w dniu [...] stycznia 2009 r. został on skazany na karę pozbawienia wolności za popełnienie czynu przestępczego i zakłócanie porządku publicznego. Deportacja Cudzoziemca do [...] odbyła się na mocy orzeczenia trybunału administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2009 r. Trybunał stwierdził, że cudzoziemiec nie wiedzie życia rodzinnego ze swoją żona A. H. ur. [...] grudnia 1974 r. i swoimi dziećmi oraz nie przyczynia się ani do ich utrzymania, ani edukacji swoich dzieci. W związku z powyższym Trybunał podjął decyzję o oddzieleniu Aplikanta od rodziny i wydaleniu go do [...]. Rozpatrując skargę na tę decyzję Trybunał oddalił ją i utrzymał dnia [...] marca 2010 r. przedmiotową decyzję. W dniu 10 maja 2011 r. cudzoziemiec złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy w RP. W dniu [...] lipca 2011 r. zostało przeprowadzone statusowe przesłuchanie wnioskodawcy na temat przyczyn i okoliczności opuszczenia kraju pochodzenia. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił P. N. nadania statusu uchodźcy w rozumieniu Konwencji dotyczącej statusu uchodźców, sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. oraz Protokołu dotyczącego statusu uchodźców, sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 i 517) i stwierdził, że brak jest przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, a nadto nie występują okoliczności uzasadniające udzielenie ochrony uzupełniającej, powołując się na art. 34 ust. 1 pkt 1 i 6, art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej decyzji wskazał, że cudzoziemiec nie podał żadnych przyczyn uzasadniających obawę przed prześladowaniami, o których mówi Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców. Organ wskazał też, że strona nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 15 powyższej ustawy koniecznych dla nadania jej ochrony uzupełniającej oraz nie zachodzą wobec niego przesłanki dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP w rozumieniu art. 97 ust.1 pkt.l i la przywołanej ustawy. Organ podkreślił, że sama możliwość wystąpienia zagrożenia przewidzianego art. 97 ust. 1 pkt. 1 i 1a nie jest wystarczająca, a cudzoziemiec nie wykazał indywidualnych, realnych przesłanek do zaistnienia ich wobec niego. Rozpatrując odwołanie strony od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że istotą niniejszej sprawy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wnioskodawca – P. N. - jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Postępowanie w sprawach o nadanie statusu uchodźcy toczy się zgodnie z przepisami kpa, ale z uwagi na jego specyfikę szczególną rolę i znaczenie ma w tym postępowaniu dowód z przesłuchania strony, a wiarygodność wnioskodawcy nabiera szczególnego znaczenia tym bardziej, że weryfikacja przytaczanych w trakcie przesłuchań okoliczności jest praktycznie bardzo trudna, a w wielu wypadkach niemożliwa. Rada po analizie materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie dokonała następujących ustaleń dotyczących stanu faktycznego: W czasie przesłuchania przez polską Straż Graniczną cudzoziemiec stwierdził, że z [...] wyjechał wraz żoną 23 listopada 1999 roku. Posługiwał się paszportem z [...] wizą turystyczną. Paszporty wraz z żoną zniszczył w samolocie, aby w ten sposób pokrzyżować plany wydalenia go. Złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy obejmując nim żonę. Dorywczo pracował na budowach. Kartę pobytu w [...] otrzymał w 2005 r., a następną w 2007 r. wraz z nowym paszportem wydanym przez ambasadę [...] w [...]. Paszport ten zgubił. Gdy w 2009 roku zmarł jego ojciec - na podstawie laissez-passer dnia 29 sierpnia 2009 r. opuścił [...] i udał się do [...], gdzie przebywał przez 10 miesięcy. Poznany mężczyzna zaproponował mu wyrobienie fałszywego paszportu [...] i załatwił zaproszenie do [...], na którego podstawie otrzymał wizę turystyczną. W [...] odwiedzał znajomych i dorywczo pracował. Zapytany dokąd zamierzał udać się z Polski stwierdził, że w [...] ma status uchodźcy oraz, że nigdy z [...] nie wyjeżdżał. W [...] podobnie, jak i jego żona był prześladowany z powodów narodowościowych. Rada z analizy kwestionariusza o nadanie statusu uchodźcy w RP powzięła, że cudzoziemiec zadeklarował, że jest katolikiem, jest żonaty, ma wykształcenie zawodowe, wykonywał w latach 1986-1998 zawód rzemieślnika. Od 1970 do 1998 roku zamieszkiwał w [...]. Nie odbył zasadniczej służby wojskowej. Jest zdrowy i pełnosprawny. [...] opuścił w dniu 23 listopada 1998 r. Oświadczył, że w 1998 r. uzyskał zezwolenie na pobyt czasowy w [...].[...] opuścił i powrócił do [...] dnia 29 sierpnia 2009 r. i następnie na podstawie [...] wizy turystycznej udał się 11 lipca 2010 r. do [...], gdzie przebywał przez 4 miesiące. W paszporcie miał [...] wizę turystyczną, wizę [...], jak też się posługiwał [...] zezwoleniem na pobyt nie będąc świadomym, że jest ono fałszywe. W [...] nigdy nie był. Następnie z [...] dotarł drogą lotniczą do [...] i stamtąd przez Polskę zamierzał dotrzeć do [...]. Potwierdził, że jest świadomy, iż posługiwał się sfałszowanym paszportem [...]. Zadeklarował, że w kraju pochodzenia był prześladowany i poddawany przemocy, gdyż grożono mu, ale nigdy nie padł ofiarą przemocy fizycznej. Jako uzasadnienie opuszczenia kraju pochodzenia i wszczęcia procedury uchodźczej stwierdził, że w [...] mieszka jego żona z trójką dzieci. Wcześniej prosił o azyl w [...]. Nie chce żyć bez swojej rodziny i dlatego prosi o przyznanie mu statusu uchodźcy. Odmówił podania bliższych danych stwierdzając, że przedstawi je w czasie przesłuchania statusowego. Nie należał do żadnej z partii politycznych, lub organizacji etnicznych, czy religijnych. Nie był zatrzymany, aresztowany, sądzony, czy skazany. Jako dowody w sprawie dołączył dokumenty dotyczące pobytu jego żony i dzieci w [...], w tym zaświadczenie o pobieraniu zasiłku na trójkę dzieci. Podczas przesłuchania statusowego odbytego dnia [...] lipca 2011 r. cudzoziemiec oświadczył, że w [...] był bezdomny, gdyż nie miał mieszkania. W latach 1997-1998 zamieszkiwał w [...] w wynajmowanym mieszkaniu. Powodem opuszczenia [...] było zagrożenie ze strony ludności pochodzenia [...]. Jego żona jest pochodzenia [...], dochodziło do zamieszek i starć. W [...] r. po objęciu stanowiska prezydenta przez [...] stali się klasą uprzywilejowaną i prześladowali inne grupy etniczne. Po dojściu do władzy [...] sytuacja diametralnie się zmieniała. [...] zostali zmuszeni do powrotu do swego kraju i obecnie w [...] nie ma żadnych problemów na tym tle. Powodem powrotu z [...] do [...] w 2009 roku było osadzenie Strony w więzieniu w 2007 r., w którym przebywał do 2009 r. W 2009 r. skończyła się ważność jego karty pobytu i został repatriowany do [...], jednak bez zakazu powrotu do [...]. W 2009 r. podczas pobytu w [...] nie doświadczył żadnych problemów. Władzę sprawuje [...] i stronie mającej pochodzenie [...] nic nie groziło. Podał, że załatwienie fałszywego paszportu w [...] kosztowało go 500 USD i za tę kwotę otrzymał ponadto wizę [...] i [...] zezwolenie na pobyt. Miało mu ono pomóc w poruszaniu się po Europie. Był przekonany, że jest autentyczne i wystarczy wkleić zdjęcie. Strona dodała, że nie ubiegała się o paszport [...], gdyż zajęłoby to dużo czasu, a on spał na ulicy. Niczym się nie zajmował i żył z pieniędzy, które przysyłała mu żona, matka, brat i siostra. Podczas 10 miesięcznego pobytu w [...] nie doświadczył żadnych problemów. W kraju pochodzenia nie był zatrzymywany, aresztowany, sądzony lub skazany prawomocnym wyrokiem. Był poddawany przemocy psychicznej ze strony [...] i to, że cały czas musiał tłumaczyć sąsiadom, że jest [...]. Raz nawet został zabrany przez [...], którzy uważali, że jest [...] podobnie, jak jego żona, ale - jak stwierdził - to było dawno, bo w 1998 roku. Nie informował władz o swoich problemach, gdyż uważa, że policja mogłaby mieć do niego pretensje z tego powodu, że żona była [...]. Nie chce wracać do [...], gdzie nie ma domu, cała jego rodzina mieszka w Europie. Zapytany o wyjaśnienie rozbieżności w sprawie powodów wyjazdu z [...] w 2009 r. cudzoziemiec przyznał, że kłamał mówiąc o pogrzebie ojca, gdyż chciał ukryć fakt wydalenia go z [...]. Rada prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie wskazała, że oparła się na postanowieniu przepisu art.13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (t. j. Dz. U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472) wskazującym, że warunkiem nadania cudzoziemcowi statusu uchodźcy w RP jest wykazanie przez niego uzasadnionej obawy przed prześladowaniami w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej, cudzoziemiec zaś nie może lub też nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Kluczowym elementem oceny, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki materialno-prawne warunkujące z mocy prawa de lege lata nadanie statusu uchodźcy jest ocena jego oświadczeń nie tytko z punktu widzenia subiektywnego (stan jego umysłu), ale wskazanie, czy stan ten jest uzasadniony przez sytuację obiektywną. Ponadto w przypadku, jeśli w wyniku postępowania zostanie ustalone, że obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie istnieje - w myśl przepisu art.19 ust.1 pkt 1 cytowanej ustawy odmawia się nadania status uchodźcy w RP. Rada zwróciła uwagę, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie i powszechnie akceptowanym poglądem, ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń wnioskodawcy, a nie oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia. Rada w procesie analizy okoliczności sprawy wzięła pod uwagę pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania wnioskodawcy, dochodząc do wniosku, że powody, dla których strona obawia się powrotu do kraju pochodzenia nie mogą być uznane za "uzasadnioną obawę" i nie stanowią podstawy do nadania mu statusu uchodźcy. Cudzoziemiec nie udowodnił, jak też nie uprawdopodobnił, że władze [...], bądź inne podmioty wymienione w art. 15 ust.1 pkt 2-3 cytowanej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niego jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Organ odwoławczy podkreślił, że Konwencja Genewska dotycząca statusu uchodźców w art. 1 A zawiera wyczerpujący katalog przesłanek, jakie winny być spełnione przez osobę ubiegającą się o nadanie jej statusu uchodźcy. Zgodnie z art.13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP (Dz.U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1176 z póź. zm.) status uchodźcy w RP może być nadany cudzoziemcowi, który spełnia przesłanki zawarte w Konwencji Genewskiej. Rada wskazała, że prowadząc powyższą analizę oparła się na Dyrektywie Rady 2004/83/WE z dnia 29.04.2004 r. w sprawie minimalnych norm kwalifikacji i status obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców, jako uchodźców, która stanowi: • w przypadku braku dowodów w sprawie kluczową kwestią jest ocena wiarygodności wnioskodawcy, • zgodnie z uregulowaniami, w sytuacji, gdy zeznania cudzoziemca nie są poparte żadną dokumentacją można uznać za wiarygodne i wystarczające, gdy: - wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, by uzasadnić swój wniosek, - wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz zostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych odpowiednich elementów, - stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy, - wnioskodawca wnioskował o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie chyba, że może wykazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił. Wszystkie wymienione wyżej przesłanki są stosowane dla ustalenia ogólnej wiarygodność wnioskodawcy. Rada wskazała, że opierając się na przedstawionej wyżej analizie stanu faktycznego obejmującego trzy kolejne deklaracje Strony ujęte w formie protokołu, jak też złożone przez dokumenty nie ma podstaw do uznania cudzoziemca za uchodźcę, gdyż nie spełnia on żadnej z przesłanek konwencyjnych i ustawowych. P. N. nigdy nie prowadził działalności politycznej wymierzonej we władze [...], nie był członkiem żadnej z partii politycznych, nie kontestował władz, jak też nie naruszał przepisów prawa kraju jego pochodzenia. W [...] nigdy nie został zatrzymany, aresztowany przez władze, nie stawiano mu żadnych zarzutów, nie prowadzono przeciwko niemu postępowania przygotowawczego lub sądowego. Fakt [...] pochodzenia jego żony - jak sam stwierdził w okresie prezydentury [...] - był czynnikiem korzystnym ze względu na fakt przebywania w otoczeniu prezydenta oraz resortach siłowych wielu [...]. Dlatego też twierdzenie strony, że w 1998 r. był poddawany presji przez [...] (ślub z żoną zawarł w 1997 r.) brzmią całkowicie nieprzekonująco, tym bardziej, że nigdy nie prowadził jakiejkolwiek działalności politycznej. W 1998 roku dawni sojusznicy odwrócili się od prezydenta [...] i utworzyli nowe ugrupowanie polityczne. Spowodowało to [...] w 1999 r., która została opanowana przez siły rządowe. Porozumienie pokojowe podpisane w 1999 r. położyło kres otwartym walkom i skutkowało wycofaniem się wojsk państw ościennych, które pospieszyły [...] z pomocą. Jednak prezydent [...] został [...].[...]. Organ stwierdził, że deklaracje strony o pojedynczych przypadkach traktowania go jako [...] z powodu pochodzenia jego żony nie wskazują na to, aby z tego powodu doznał on prześladowań z powodów etnicznych, które ze względu na swoją istotę, czy powtarzalność wyczerpują przesłanki art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony. Rada do Spraw Uchodźców podkreśliła, że cudzoziemiec w pierwszej fazie postępowania usiłował zataić fakt deportowania go z [...], jak też uznania przez władze [...], że nie prowadzi życia rodzinnego ze swoją żoną oraz nie uczestniczy w stopniu zadawalającym w procesie wychowania dzieci, utrzymywanych z zasiłku rodzinnego. Ponadto ukrył fakt skazania go w 2009 r. na karę pozbawienia wolności za naruszenie porządku publicznego i następnie w czasie przesłuchania statusowego oświadczył, że lata 2007-2009 spędził w więzieniu odbywając karę orzeczoną przez sąd [...]. Faktu 2-letniej kary nie potwierdził żadnymi dokumentami. W trakcie przesłuchania jednoznacznie stwierdził, że obecnie [...] jest całkowicie wolna od jakichkolwiek napięć etnicznych i w czasie jego dziesięciomiesięcznego pobytu w [...] - po deportacji go z [...] - nie miał żadnych problemów. W oparciu o przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie i zebrane w sprawie dowody organ drugiej instancji stwierdził, że wnioskodawca nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej, zaś złożony przez niego wniosek o objęcie go ochroną na terytorium RP należy uznać za pozbawiony racji. Cudzoziemiec nie wykazał bowiem, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu jej rasy, narodowości, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych. W ocenie Rady do Spraw Uchodźców - wnioskodawcę należy uznać za migranta, który w celu poprawy warunków życia i w poszukiwaniu lepszych perspektyw i przyszłości opuścił kraj pochodzenia w celu dotarcia do [...]. W tym celu posłużył się sfałszowanym paszportem [...] oraz [...] zezwoleniem na pobyt. Zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz art. 97 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP, lub ochrony uzupełniającej. Władze jego kraju wydały mu paszport zagraniczny bez żadnych problemów i nie utrudniały mu opuszczenia kraju. Brak jest też podstaw do stwierdzenia, że wobec niego toczy się obecnie postępowanie przygotowawcze, że grozi mu rozprawa sądowa, zatrzymanie lub aresztowanie. Nie grozi mu też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania w kraju pochodzenia przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji wewnętrznego lub międzynarodowego konfliktu i ze względu na to ryzyko Wnioskodawca nie chce lub nie może skorzystać z ochrony kraju pochodzenia. Rada wskazała, że wnikliwie zbadała sytuację polityczno-społeczną w [...] oraz w zakresie przestrzegania praw człowieka. Opracowanie eksperckie wskazują, że sytuacja w zamieszkałej przez stronę stolicy kraju [...] i centralnej części państwa jest stabilna. Odbyte w dniu [...] wybory prezydenckie oraz parlamentarne tę stabilizację utrzymały. Mandat prezydencki [...] otrzymał [...] - choć opozycja oskarżyła go o manipulowanie wynikami wyborów, a obserwatorzy zachodni zarzucili nie przestrzeganie standardów wyborczych. Cieszy się on poparciem regionalnych sojuszników, jak [...] oraz szeregu państw zachodnich i magnatów górniczych. Natomiast zmiany nastąpiły na scenie politycznej, gdyż opozycyjna partia [...] uzyskała słabszy niż zakładała wynik i jej rola uległa ograniczeniu. Natomiast trudna sytuacja utrzymuje się w prowincjach [...], a w szczególności w mieście [...]. W rejonie tym działają oddziały ponad 5 ugrupowań polityczno-zbrojnych, w tym nowego ruchu powstałego pod nazwą [...]. Sytuacja w [...] jest napięta, gdyż w lutym 2012 r. doszło do protestów przeciwko obecności oddziałów wojsk liczącego 18 tys. żołnierzy kontyngentu ONZ. Napięcie to inspirowane przez [...] zostało rozładowane. Negocjacje podjęte z [...] przez stronę rządową nie przyniosły trwałych rezultatów - również ze względu na rywalizację i walki między nimi o przywództwo. Są to jednak regiony bardzo odlegle od stolicy kraju i panująca tam sytuacja nie ma żadnego odniesienia do sprawy cudzoziemca. Organ odwoławczy stwierdził, że na terenie [...] nie toczy się żaden powszechny konflikt zbrojny stanowiący zagrożenie dla ludności cywilnej, w tym mieszkańców stolicy z powodu nieselektywnej przemocy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia strona nie byłaby narażona na prześladowanie, ani innego rodzaju represje. Nie można uznać za wiarygodne, że w przypadku powrotu wnioskodawcy do [...] mogłoby mu grozić orzeczenie kary śmierci, tortury lub nieludzkie traktowanie czy karanie, poważne i zindywidualizowane zagrożenia dla życia i zdrowia W konkluzji przeprowadzonego postępowania Rada stwierdziła, że nie istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez wnioskodawcę poważnej i realnej krzywdy w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Z tych też względów Rada do Spraw Uchodźców uznała, że cudzoziemiec nie spełnia przesłanek do objęcia go ochroną uzupełniającą na terytorium RP i zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP należy odmówić mu jej udzielenia. W postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy w razie odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium RP orzeka się o zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1 a. Zgodnie z tymi przepisami cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, lub wydalenie naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu ww. Konwencji. Rada do Spraw Uchodźców dokonała w oparciu o przytoczone wyżej opracowania eksperckie ponownej analizy sytuacji w kraju pochodzenia strony w celu ustalenia, czy zaistnieją przesłanki wskazane w przytoczonym artykule 97 ust.1 pkt 1 powyższej ustawy. W konkluzji przeprowadzenia postępowania odwoławczego oraz odniesieniu się do argumentów podniesionych w odwołaniu Rada stwierdziła, że w przypadku powrotu strony do kraju pochodzenia nie można uznać za wiarygodne, aby znalazła się w sytuacji rzeczywistego ryzyka zagrożenia jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego lub też, aby została poddana torturom albo nieludzkiemu traktowaniu, karaniu, zmuszana do pracy lub pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego czy ukarana bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela sporządzonej Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zaś strona ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia Analizując okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że nie ma żadnych przesłanek wskazanych w art. 97 ust.1 pkt.2 powyższej ustawy, aby sądzić, iż wnioskodawca jest poszukiwany w kraju pochodzenia i jego powrót będzie równoznaczny z zagrożeniem jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddaniem go torturom lub nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu, karaniem lub zmuszaniem do pracy, pozbawieniem prawa do rzetelnego procesu sądowego lub ukaraniem bez podstawy prawnej. Nie ma podstaw do stwierdzenia, aby odmowa udzielenia stronie zgody na pobyt tolerowany stanowiła naruszania art. 5 i art. 3 Konwencji Rzymskiej. W stosunku do Strony nie ma odniesienia przesłanka ochrony życia rodzinnego (art. 97 ust.1 pkt 1a). Rada wskazała, że w przypadku aplikanta nie zachodzi przesłanka ochrony życia rodzinnego i w tej sytuacji odmowa wyrażenia zgody na pobyt tolerowany nie będzie stanowiła naruszania tego prawa, jak też nie wywrze negatywnego wpływu na rozwój psychofizyczny jego trójki dzieci mieszkających z jego żoną w [...]. Przedstawiona oficjalna dokumentacja [...] Urzędu ds Azylu stwierdza, że cudzoziemiec nie żyje ze swoją żoną, nie prowadził z nią i trójką ich dzieci wspólnego gospodarstwa domowego. Ponadto w ocenie władz [...] nie zajmował się we właściwy sposób ich wychowaniem. Z tego też powodu uznano, że w przypadku aplikanta nie zachodzą okoliczności przemawiające za zastosowaniem przepisu art. 15 Rozporządzenia Rady (WE)343/2003 i wyrażenia z powodów humanitarnych zgody na wjazd wnioskodawcy na terytorium [...]. Skargę na powyższą decyzję Rady do Spraw Uchodźców wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. N. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP poprzez brak weryfikacji przesłanki udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany w oparciu o konieczność poszanowania prawa do życia rodzinnego skarżącego oraz art. 15 kpa poprzez brak rzeczowego ustosunkowania się do zarzutów powołanych w odwołaniu (w szczególności co do konieczności poczynienia własnych ustaleń w przedmiocie życia rodzinnego skarżącego), art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez brak ustosunkowania się do treści korespondencji prowadzonej z żoną skarżącego i oparciu ustaleń jedynie na dokumentacji przedłożonej przez [...] urzędu odnośnie kształtu życia rodzinnego skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał stan sprawy oraz wskazał, że z [...] wyjechał prawie 15 lat temu i już praktycznie nie ma żadnych związków z krajem pochodzenia, nie ma tam nawet gdzie mieszkać. Podkreślił, że możliwość kontaktu dzieci z ojcem jest bardzo ważna dla dzieci i ich rozwoju. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów kpa. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej – statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Uregulowanie to ma on charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno - prawnej i polityczno -ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy. Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych decyzji wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń P. N. zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jego wypowiedzi złożonych podczas przesłuchania. Analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżący opuścił kraj pochodzenia w 1998 r., później przebywał w [...] oraz [...]. W 2009 r. powrócił na 9 miesięcy do [...]. Jako powód wyjazdu z kraju podał [...] pochodzenie swojej żony. Wskazał, że nie chce wracać do [...], gdzie nie ma domu, a cała jego rodzina mieszka w Europie. Stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał, aby władze kraju pochodzenia skarżącego, prowadziły wobec niego działania noszące znamiona prześladowań w rozumieniu art. 13 powołanej ustawy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powód, który wskazał skarżący, nie stanowi wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy. Skarżący w skardze nie kwestionował ustaleń organu dotyczących odmowy nadania mu statusu uchodźcy. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. W związku z powyższym, organ administracji słusznie uznał, że P. N. nie potrzebuje międzynarodowej ochrony bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie go za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy ani udzielenia mu ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w ramach prowadzonego postępowania o nadanie statusu uchodźcy organy administracji państwowej zobowiązane są do ustalenia czy w przypadku odmowy uznania za uchodźcę oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej zachodzą przesłanki do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a, jeżeli nie sprzeciwiają się temu okoliczności określone w art. 97 ust. 1 a. Przechodząc do oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany wskazać należy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. Mając zatem na uwadze ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organy prawidłowo przyjęły, że skarżący nie uwiarygodnił, że jest narażony na wymienione naruszenia praw człowieka. Nie przedstawił bowiem żadnego wiarygodnego dowodu, że władze kraju pochodzenia lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niego działania mające związek z wyjazdem z kraju pochodzenia. Zatem, w ocenie Sądu, organ trafnie orzekł, w oparciu o posiadany materiał dowodowy, że przytoczone przez skarżącego okoliczności nie dają podstaw uzasadniających obawę przed prześladowaniem z powodów, o których mówi art. 1 A pkt 2 Konwencji Genewskiej oraz nie uzasadniają udzielenia ochrony uzupełniającej lub zgody na pobyt tolerowany. W skardze skarżący w zasadzie kwestionuje ustalenia organów dotyczące życia rodzinnego skarżącego, i jego zadaniem zasadnym było zastosowanie w stosunku do skarżącego art. 97 ust. 1 a powyższej ustawy i udzielenie mu się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powyższą argumentacją nie można się zgodzić. Organy szczegółowo opisały postępowanie w zakresie połączenia cudzoziemca z przebywającą w [...] żoną oraz trójką dzieci. Organ oparł się m.in. na orzeczeniu trybunału administracyjnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., że nie wiedzie on życia rodzinnego ze swoją żoną A. H. ur. [...] grudnia 1974 r. i swoimi dziećmi oraz nie przyczynia się ani do ich utrzymania, ani edukacji swoich dzieci. W związku z powyższym Trybunał podjął decyzję o oddzieleniu aplikanta od rodziny i wydaleniu go do [...]. Rozpatrując skargę na tę decyzję Trybunał oddalił ją i utrzymał dnia [...] marca 2010 r. przedmiotową decyzję. Organy administracji nie mają podstaw do kwestionowania ustaleń i oficjalnej dokumentacji [...] Urzędu ds. Azylu, z których jednoznacznie wynika, że w przypadku skarżącego nie zachodzą okoliczności przemawiające za zastosowaniem przepisu art. 15 Rozporządzenia Rady (WE) 343/2003 i wyrażenia zgody na wjazd wnioskodawcy na terytorium [...]. Argumenty wskazane przez skarżącego, a dotyczące braku możliwości kontaktów ojca z dziećmi nie mogą być zarzutem skierowanym do polskich organów bowiem skutkiem wydania zaskarżonej decyzji nie jest rozdzielenie rodziny skarżącego. Jeżeli bowiem skarżący chce prowadzić życie rodzinne winien ubiegać się o zezwolenie na wjazd i uzyskanie zgody na pobyt na terytorium [...]. Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 8 kpa i art. 11 kpa. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 kpa, zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 kpa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach poniesionej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu znajduje uzasadnienie w art. 250 powołanej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 i w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).