IV SA/Wa 53/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2013 r. znak [...] na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 53a ust 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. 2011 r. Nr 264 poz. 1573 z późn. zm. - zwanej dalej ustawą) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 267 - dalej jako kpa) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 znak Nr [...] orzekającą o odmowie udzielenia M.M. (dalej jako skarżący) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: W dniu [...].08.2012r. M.M. obywatel N. ur. [...]1988r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony uzasadniając go podjęciem niestacjonarnych studiów pierwszego stopnia w [...] Szkole Wyższej [...] w S. na kierunku filologia [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].01.2013r. Nr [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż celem pobytu wnioskodawcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest nauka w ww szkole w S. oraz że zapisanie się cudzoziemca na studia było tylko czynnością formalną mającą na celu uzyskanie zaświadczenia z uczelni, na podstawie którego chciał uzyskać legalizację pobytu w Polsce. Ustalono, że Pan M.M. w latach 2009-2011 przebywał w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanych przez Wojewodę [...] w trybie art. 53 ust. 1 pkt 16 ustawy o cudzoziemcach. Ostatnio przebywał na terenie tut. kraju na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu w dniu [...].02.2012r. decyzją Nr [...] przez Wojewodę [...] w trybie art. 53a ust 1 pkt 1 lit. a ustawy o cudzoziemcach, z terminem ważności do dnia [...].10.2012r. a przesłanką tego zezwolenia było podjęcie studiów niestacjonarnych I stopnia w [...] Szkole Wyższej [...]. Przedmiotowy wniosek z [...].08.2011 r. cudzoziemiec złożył do Wojewody [...], po czym zgodnie z właściwością przekazano go Wojewodzie [...]. Na potwierdzenie zamiaru podjęcia nauki cudzoziemiec dołączył do akt decyzję nr [...] z dnia [...].09.2012r. ww szkoły o przyjęciu go na I rok studiów w systemie niestacjonarnym na kierunku filologia [...] w roku akademickim 2012/2013 wraz z umową o przeprowadzenie procesu kształcenia w [...] Szkole Wyższej [...] zawartą w dniu [...].09.2012r. W toku postępowania ustalono, że zainteresowany był studentem I roku filologii [...] w trybie niestacjonarnym, w poprzednim roku akademickim 2011/2012 także był studentem I roku, jednak został skreślony z listy studentów w dniu [...].02.2012r. z powodu niezaliczenia pierwszego semestru. Cudzoziemiec nie uczęszczał na zajęcia i nie podchodził do zaliczeń ani do egzaminów semestralnych zaś [...].09.2012r. ponownie złożył dokumenty o przyjęcie go na l rok w roku akademickim 2012/2013. Pomimo to cudzoziemiec nadal nie uczęszczał na zajęcia w nowym roku akademickim 2012/2013 i następnie został skreślony z listy studentów z dniem [...].02.2013r. z powodu niezaliczenia pierwszego semestru i nieuczęszczania na zajęcia. Skarżący nie złożył odwołania od decyzji orzekającej o skreśleniu go z listy studentów a zatem zgodnie z regulaminem uczelni ww. decyzja jest ostateczna. Podczas przesłuchania cudzoziemiec wyjaśnił, że nie uczęszcza na zajęcia z powodów osobistych i finansowych oraz że zamierza podjąć pracę w tygodniu, a w weekendy studiować zaś od czasu udzielonego ostatniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zajmował się biznesem on - line oraz poszukiwaniem zatrudnienia. Do akt dołączono zawartą w dniu [...].01.2013r. z [...] umowę o pracę od dnia [...].02.2013r. do dnia [...].02.2014r. w charakterze asystenta działu zakupów, z wynagrodzeniem brutto w wysokości 400 zł miesięcznie. Zdaniem organu cudzoziemiec występując z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, deklarował cel pobytu, którego nie realizował i którego nie zamierzał zrealizować już na etapie ubiegania się o udzielenie mu przedmiotowego zezwolenia. Organ przywołał kategoryczne sformułowanie użyte w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy i odstąpił od badania, czy skarżący spełnia obecnie przesłanki z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o cudzoziemcach, gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący zarzucając: 1. naruszenie art. 7 kpa poprzez niedokładne, niezgodne z prawdą wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia naruszającego słuszny interes strony postępowania 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez przyjęcie, że decyzja I instancji czyni zadość wymogom prawa i jako taka winna być utrzymana w mocy; 3. naruszenie art. 77 kpa w związku z art. 136 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego błędną ocenę i w efekcie wyciągnięcie błędnych wniosków stanowiących podstawę do wydania przedmiotowej decyzji; 4. naruszenie art. 57 w związku z art.53a ust 1 pkt 1 ppk a ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy na skutek podjęcia błędnych ustaleń w postępowaniu wyjaśniającym i niezgodne z prawdą stwierdzenie, iż skarżący nie ma zamiaru kontynuować nauki i że dotychczas podejmowane przez niego działania w tej mierze miały charakter pozorny i w efekcie błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 57 ustawy o cudzoziemcach; 5. naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez jego niezastosowanie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Według skarżącego postępowanie zostało przeprowadzone wadliwie i niewyczerpująco gdyż organy w żaden sposób nie odniosły się do jego twierdzeń, iż niedopełnienie przez niego obowiązków związanych ze studiami, w tym w szczególności niepłacenie całości czesnego oraz nieuczestniczenie w części zajęć było następstwem trudności finansowych uniemożliwiających mu kontynuowanie studiów oraz utrudniających mu samodzielną egzystencję. Wskazał, że trudności te miały charakter przejściowy i zostały przez niego pokonane dzięki podjęciu pracy na podstawie umowy o pracę świadczoną na rzecz [...] oraz dodatkowej pracy na podstawie umowy zlecenia dzięki której uzyskał dodatkowe źródło dochodów. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Skarga nie miała uzasadnionych podstaw, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 53a ust 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jednolity: Dz. U. 2011 r. Nr 264 poz. 1573) zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który zamierza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podjąć lub kontynuować naukę, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie jest obowiązany posiadać: - ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz - wystarczające środki finansowe na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu w przypadkach, o których mowa w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a. ( art. 53b ust. 1 pkt 1 i 3 w/w ustawy). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art, 57 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli okoliczności sprawy wskazują że cel wjazdu lub pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest lub będzie inny niż deklarowany. Analiza stanu faktycznego oraz stanu prawnego kontrolowanej sprawy wskazuje, że organy I i II instancji w sposób wyczerpujący i skrupulatny przeprowadziły wymagane postępowanie dowodowe a zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 czy 77 kpa nie znalazły potwierdzenia. W szczególności zarzucając niewystarczające i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy skarżący nie wskazał na czym owa wadliwość postępowania miałaby polegać. W skardze nie uzasadniono w sposób wyczerpujący tak postawionego zarzutu procesowego, nie wskazano choćby jakiego rodzaju zaniechania organy I i II instancji dopuściły się przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Nie sposób też przyjąć, że z udokumentowanych licznymi zaświadczeniami danych z deklarowanej przez skarżącego uczelni wynika jakikolwiek zamiar rzeczywistego podjęcia przez niego a następnie kontynuowania nauki na terytorium RP. Jak słusznie wskazał organ II instancji - odmowa udzielenia zezwolenia z uwagi na inny niż deklarowany cel wjazdu lub pobytu następuje w wyniku konfrontacji okoliczności, które pozwalają ustalić faktyczny cel wjazdu lub pobytu z celem deklarowanym. Ustalenie organu wskazujące na to, że M.M. występując z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podał zamiar nauki w konkretnie wskazanej przez niego [...] Szkole Wyższej [...], a nauki tej w istocie nie podjął - nie budzi wątpliwości Sądu a ponadto jest zbieżne z twierdzeniami samego skarżącego. Przyznał on bowiem, że nie uczęszczał do szkoły z przyczyn osobistych. Skoro skarżący przez dwa lata nie podjął deklarowanej przez siebie nauki, ani razu nie uczestniczył w zajęciach dydaktycznych a jedynie w kolejnych latach wyłącznie inicjował proces rekrutacyjny - to w tych okolicznościach zasadne było ustalenie organu o pozorności zgłoszonej przez niego przesłanki uzasadniającej uzyskanie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonych aktów administracyjnych; nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną lecz bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których orzeczenia zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/2006 ONSAiWSA 2008/2 poz. 31). Tak dokonana ocena prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji nie naruszają przepisów kpa. Uzasadnienie decyzji Szefa ds Cudzoziemców jest szczegółowe i wyczerpujące; zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których dowodom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności w zakresie przez niego żądanym. W sposób jasny i wyczerpujący z przytoczeniem przepisów prawa przedstawiono też podstawy prawne decyzji. Postawiony w skardze zarzut, że organy nie odniosły się do twierdzeń wnioskodawcy wskazującego, że nieobecność w szkole była wynikiem przejściowych trudności finansowanych nie mógł być uwzględniony - gdyż skarżący, niezależnie od owych trudności ani razu nie uczestniczył w zajęciach, czego nie kwestionował. W rezultacie, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego i oświadczeń samego skarżącego - przez dwa lata pobytu w Polsce ani nie podjął nauki ani nie podjął pracy. W konsekwencji nie sposób uznać, że w sprawie doszło do naruszenia przytoczonego wyżej art. 57 w związku z art. 53a ust 1 pkt 1 ppk a ustawy o cudzoziemcach. Nie ma też podstaw by twierdzić, że organ naruszył art. 53 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy - poprzez jego niezastosowanie. Przepis ten stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy; jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane bądź jeśli cudzoziemiec prowadzi działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w Rzeczypospolitej Polskiej korzystną dla gospodarki narodowej, a w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii wprowadzania korzystnych Innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy. Pomimo sformułowania zarzutu skarżący nie wskazał który z ww dwóch warunków spełnia, zapewnił natomiast że w dacie wydawania decyzji posiadał stałe miejsce zatrudnienia i był w stanie zapewnić sobie środki niezbędne do samodzielnej egzystencji. Tym samym, jego zdaniem, przyczyniał się "do rozwoju i wzrostu gospodarki narodowej". Z tym ostatnim twierdzeniem nie sposób się zgodzić. Na ostatnim etapie postępowania skarżący złożył do akt umowę o pracę z wynagrodzeniem 400 zł brutto miesięcznie. Pomijając oczywiście niezasadną kwestię korzystności tego zatrudnienia dla rozwoju i wzrostu gospodarki narodowej RP, trzeba wskazać że w ocenie Sądu kwota ta nie spełnia też kryteriów ustawowych określonych w art. 53b ust. 1 pkt. 3 ustawy (bądź art. 53b ust. 1 pkt. 2 - w zależności od twierdzeń skarżącego). Wynagrodzenie w kwocie 400 zł brutto miesięcznie wg obiektywnych kryteriów nie stanowi wymaganych ustawą "wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania i powrotu". Kryteria co do wysokości ww środków nie zostały określone w ustawie wprost, jednak w odniesieniu do określonego przepisami ustawą dochodu, od którego uzależnione są świadczenia społeczne - wynagrodzenie skarżącego nie może być uznane za wystarczające. W art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz.U.2013, poz. 182) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2012, poz. 823) wskazano, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł - przy czym chodzi tu o dochód netto. A zatem jakkolwiek organ nie badał przesłanek dotyczących wypełnienia przez skarżącego wymogów z art. 53b, co było zresztą uzasadnione ustaleniem co do pozorności celu pobytu określonego przez cudzoziemca, to wskazać należy, iż oficjalne dochody przedstawione przez skarżącego - nie są wystraczające do pokrycia samodzielnych kosztów niezbędnych do utrzymania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "ppsa"). Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego a postępowanie przeprowadzone przez organy odbyło się z uwzględnieniem obowiązujących przepisów procedury, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalono.