IV SA/Wa 530/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2005 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] listopada 2004r Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2004r orzekającą o wymeldowaniu z pobytu stałego B. Z. z lokalu nr [...] położonego w W przy ul. [...] W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Zgodnie z art. 15 ust.2 Ustawy z dnia 10.04.1974r o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie więc z obowiązującym prawem jedyną przesłanką jaką bada organ meldunkowy w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego jest fakt opuszczenia lokalu przez określoną osobę. Kwestia istnienia prawa oznaczonej osoby do przebywania w lokalu nie warunkuje decyzji organu w przedmiocie wymeldowania. O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy można mówić wówczas gdy osoba, której postępowanie dotyczy fizycznie nie przebywa w lokalu, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz gdy nie przebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli tej osoby. W niniejszej sprawie z wnioskiem o wymeldowanie B. Z. wystąpiła współwłaścicielka nieruchomości przy ul. [...] w W. – M. P. Według wnioskodawczyni B. Z. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] od ponad 20 lat. Przedmiotowy lokal udostępniła bratu – D. K. i jego rodzinie. Fakt ten potwierdzili świadkowie J. Z., E. P, L. K., A. S., H. G., która pełni funkcję dozorczyni budynku przy ul. [...]. Świadkowie zgodnie zeznali, że w przedmiotowym lokalu zamieszkuje rodzina K. a nie B. Z. W toku postępowania administracyjnego B. Z. oświadczyła, że nie może przebywać w miejscu stałego zameldowania ponieważ pracuje w terenie, przyjeżdża do przedmiotowego lokalu na 2-3 dni, posiada także klucze do tego lokalu i ma tam swoje rzeczy. Dodała także, że czyni starania o uzyskanie lokalu z zasobów dzielnicy i jest na liście oczekujących a po uzyskaniu lokalu zastępczego wyprowadzi się z tego lokalu. Z akt sprawy wynika także, że korespondencja adresowana do B. Z. jest odbierana przez państwo K. Z zeznań dozorczyni wynika natomiast, iż od kiedy pracuje – tj. od 18 lat nie widziała aby B. Z. mieszkała w spornym lokalu natomiast zaczęła pojawiać się w chwili zmiany właściciela nieruchomości. Oceniając materiał dowodowy organ odwoławczy uznał, że B. Z. faktycznie opuściła lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Od ponad 20 lat przedmiotowy lokal nie jest jej miejscem pobytu stałego, nie stanowi centrum spraw życiowych. Opuszczenie tego lokalu jest trwałe i dobrowolne. Ewidencja ludności jest rejestracją danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, która wymaga zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisem ewidencyjnym. Utrzymanie zameldowania B. Z. na pobyt stały w lokalu, w którym "bywa" sporadycznie stanowiłoby fikcję meldunkową. Ponadto – zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem 4 doby licząc od dnia przybycia. A zatem B. Z. powinna ubiegać się o meldunek w miejscu swojego rzeczywistego pobytu. Wobec tego, że B. Z. nie przebywa na stałe w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. a tylko przychodzi do niego organ dokonał wymeldowania jej z tego lokalu. B. Z. złożyła skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej unieważnienie. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że przesłuchano jedynie świadków "jednej ze stron", że zeznania tych świadków są niewiarygodne albowiem żaden z nich nie był w spornym lokalu. Z żadną z tych osób nie utrzymuje bliższych stosunków stąd też nie mają one wiedzy na temat jej miejsca zamieszkania. Dodatkowo przedstawiła kserokopię wpisu w dowodzie osobistym o zameldowaniu na pobyt czasowy – do 8 stycznia 2001 w I. Wskazała także, że nie przebywa na stałe w lokalu z uwagi na charakter swojej pracy, która wymaga "wyjazdów w teren". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wiarygodności przesłuchanych w sprawie świadków organ wskazał, że są to osoby w pełni wiarygodne, ponieważ mieszkają w tym samym budynku i ich lokale sąsiadują z przedmiotowym lokalem. Dodatkowo organ powołał się na zeznania H. G., która podała, że odkąd jest dozorczynią budynku zna B. Z jedynie z widzenia. W lokalu nr [...] przy ul. [...] mieszkają państwo K. a przedmiotowy lokal jest zbyt mały, aby mogły w nim mieszkać 4 osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r nr 87 poz. 960 ze zm.), z którego wynika, że orzeczenie o wymeldowaniu w trybie administracyjnym wymaga ustalenia, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu a także, że opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny (tak też wyrok NSA z 23.04.2001r V SA 3169/00 lex 50123). Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez organy administracji wynika, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Przesłuchani w sprawie podczas postępowania administracyjnego świadkowie nie potwierdzili tej okoliczności zeznając, że w przedmiotowym lokalu mieszkają państwo K. małżeństwo z córką. Nietrafny jest zarzut skargi co do braku wiarygodności zeznań tych świadków. Osoby te nie są w żaden sposób zainteresowane przedmiotem rozstrzygnięcia a biorąc pod uwagę, że ich zeznania są tożsame i spójne, sąd uznał, że organ dokonał prawidłowo ich oceny jako wiarygodnych i mogących stanowić podstawę czynionych ustaleń. Wskazać także należy, że wbrew zarzutowi skargi, iż przesłuchano świadków "jednej strony" brak jest w aktach postępowania administracyjnego informacji aby skarżąca składała na tym etapie – wnioski dowodowe, które miałyby zaprzeczyć faktom podnoszonym przez wnioskującą o wymeldowanie skarżącej-M. P. Prawidłowo organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podniósł, że lokal nr [...] nie stanowi centrum spraw życiowych dla skarżącej, co skutkuje ustaleniem, że nie jest to jej miejsce pobytu stałego. Nie przeczy tym ustaleniom fakt, że B. Z. czasem bywa w tym lokalu oraz że lokal ten jest wskazany jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Pobyt jej ma charakter okazjonalny i tymczasowy. Nietrafny jest również zarzut skargi dotyczący nieprawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego. Sprawy o wymeldowanie mogą być wszczęte z urzędu lub we wniosku uprawnionego podmiotu. Niniejsza sprawa została wszczęta na wniosek współwłaścicielki budynku a sam fakt stawienia się skarżącej na pierwsze wezwanie organu nie może skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ – po złożeniu przez M. P. wniosku o wymeldowanie miał obowiązek zbadać jego zasadność i merytorycznie rozstrzygnąć sprawę. Postępowanie organów administracji było zatem prawidłowe. Prawidłowo także – w ocenie Sądu została przeprowadzona kontrola meldunkowa w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Skarżąca była powiadomiona o tej czynności, była obecna i miała możliwość składania wyjaśnień i oświadczeń. Obecność funkcjonariuszy straży miejskiej podczas dokonywania tej czynności pozostawała w kompetencjach tej formacji. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, istotą postępowania w niniejszej sprawie było zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu B. Z. Skoro skarżąca od wielu lat nie zamieszkuje w spornym lokalu konieczne było doprowadzenie do stanu, w którym zapis w ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Z tych względów – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.