IV SA/Wa 534/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w 21 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii postanawia : zwolnić B. P. od kosztów sądowych. B. P. wniósł skargę na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii. W dniu 12 kwietnia 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, złożył wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych. Z oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną, jest właścicielem mieszkania o pow. 74 m² , nieruchomości rolnej o pow. 7,83 ha oraz budynku gospodarczego. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości 879,60 zł (emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym), zaś jego żona w wysokości 791,52 zł (emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym). W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że ma 81 lat, posiada gospodarstwo rolne, które zostało całkowicie zdegradowane bliskim sąsiedztwem składowiska toksycznych odpadów poprodukcyjnych. Grunty rolne leżą odłogiem od wielu lat, gospodarstwo nie przynosi żadnego dochodu. Do wniosku dołączono kserokopie dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych dochodów, ponadto zestawienie podstawowych miesięcznych wydatków na utrzymanie, z którego wynika, że wnioskodawca wraz z żoną ponoszą wysokie wydatki na leczenie lekarstwa, dojazdy do lekarzy, szpitala (ok. 500 zł), opłaty za energię elektryczną wynoszą ok. 130 zł, opłaty za telefon ok. 120 zł, opał w sezonie grzewczym – ok. 2.500 zł (a zatem ok. 200 zł miesięcznie). Przedmiotowy wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do poniesienia kosztów postępowania. Art. 243 i nast. cytowanej ustawy, przewidują możliwość ubiegania się przez osobę fizyczną o przyznanie prawa pomocy, gdy wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia wymogi określone we wskazanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2. Z informacji podanych we wniosku wynika, iż dochód miesięczny uzyskiwany przez skarżącego i jego żonę łącznie, wynosi 1671,12 zł. W związku ze wskazaniem przez skarżącego, we wniosku o przyznanie prawa pomocy, miesięcznie ponoszonych kosztów niezbędnego utrzymania, jak również mając na uwadze aktualny poziom cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego, uznać należy, że nie będzie on w stanie podołać kosztom sądowym niniejszego postępowania. Dlatego też poniesienie przez skarżącego kosztów postępowania sądowego mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym utrzymaniu jego oraz jego żony, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie będzie on w stanie zapewnić sobie oraz żonie minimum warunków socjalnych. Ewentualna odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stanowiłaby więc naruszenie przepisów regulujących jego przyznawanie i pozbawiała skarżącego prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Dlatego też na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.