IV SA/Wa 535/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Przesław, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy - oddala skargę - Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L.D. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r. (nr [...]) o odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany oraz orzekająca o jej wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan faktyczny sprawy jest następujący: L.D., obywatelka [...], narodowości [...] złożyła w dniu [...] października 2013 r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. We wniosku oświadczyła, że przyjechała do Polski, ponieważ był prześladowana w kraju pochodzenia i poddawana przemocy psychicznej. Cudzoziemka stwierdziła, że w [...] łamali jej prawa, grozili, że się z nią rozprawią za to, że chroniła swoją siostrę (N.D.), której mąż (T.S.) należał do partii N.B. Jednocześnie wyjaśniła, że nie brała udziału w działaniach wojennych, nie była nigdy zatrzymana ani aresztowana, nie było wobec niej prowadzone żadne postępowanie sądowe ani administracyjne, nie została nigdy skazana wyrokiem sądu ani nie należała do żadnych organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych czy etnicznych. Cudzoziemka w toku przesłuchania statusowego podtrzymała swoje wcześniejsze zeznania i oświadczenia. L.D. podkreśliła, że nieznani ludzie jej grozili, wypytywali o szwagra (T.S.) oraz jego żonę, która mieszkała u skarżącej. Z kolei brat wnioskodawczyni, T.D. został kilka razy pobity przez nieznanych sprawców, podpalono mu samochód. L.D. podkreśliła, że o tych zdarzeniach bezskutecznie informowała organy ścigania, wraz z bratem i siostrą trzy razy zmieniała miejsce zamieszkania. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. (nr [...]), działając na podstawie przepisów art. 19 ust.1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680), odmówił nadania cudzoziemce statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, udzielenia ochrony uzupełniającej i zgody na pobyt tolerowany oraz orzekł o jej wydaleniu. Organ stwierdził, że skarżąca nie jest uchodźcą w rozumieniu przepisu art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. Okoliczności ujawnione w toku postępowania nie dawały bowiem podstawy do przyjęcia, że skarżąca była w przeszłości prześladowana w kraju pochodzenia, jak również że powrót do [...] wiąże się z ryzykiem prześladowania. Cudzoziemka nie uprawdopodobniła, że władze państwowe podejmowały lub mogłyby podejmować wobec niej krzywdzące działania z powodu jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Tymczasem, akty prześladowania w rozumieniu Artykułu 1 A Konwencji Genewskiej muszą: po pierwsze - być wystarczająco poważne ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, żeby stwarzały poważne naruszenie praw człowieka; a po drugie - być kumulacją różnych działań, w tym takich naruszeń praw człowieka, które są wystarczająco poważne ze względu na oddziaływanie na jednostkę. Według organu, nie ma także podstaw do objęcia skarżącej innymi formami ochrony międzynarodowej. L.D. złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie i nadanie statusu uchodźcy. Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 13 ust. 1 i ust. 3, art. 15 ust. 2, art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), a także przepisów postępowania administracyjnego przez niewłaściwe, bo niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz wadliwe uzasadnienie decyzji (art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.). Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia 4 [...] lutego 2014 r. wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i art. 89p ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, uznając je za prawidłowe. Wyjaśnił, że na podstawie tych okoliczności faktycznych nie można uznać, aby cudzoziemka zasadnie żywiła obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej i w związku z powyższym, aby nie mogła lub nie chciała skorzystać z ochrony w kraju pochodzenia. Organ podkreślił, że obawa przed prześladowaniami musi być realna (rzeczywista), a nie domniemywana, oparta o przekonujące okoliczności. Rada do Spraw Uchodźców stwierdziła, że oświadczenia skarżącej na temat przyczyn wywołujących w niej obawę przed prześladowaniem (działalność polityczna jej szwagra T.S.) są niewiarygodne. Sytuacja społeczna – polityczna w [...] jest stabilna i nie może ona stanowić samoistnej podstawy do ubiegania się o status uchodźcy. W [...] nie toczy się żaden konflikt wewnętrzny ani zewnętrzny. W październiku 2012 r. odbyły się wybory, a zmiana władzy nastąpiła w sposób demokratyczny i pokojowy. Poziom bezpieczeństwa w kraju jest stabilny. Jednocześnie, według organu, zeznania skarżącej o pobiciu jej brata, spaleniu samochodu oraz groźbach kierowanych bezpośrednio do niej i pozostałych członków rodziny, są ogólnikowe i lakoniczne. W toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na ich poparcie, nie wykazała, że te zdarzenia zgłaszała policji; nie przedstawiła zawiadomień o popełnieniu przestępstwa ani żadnych orzeczeń o odmowie wszczęcia postępowania czy też umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że uchodźcą jest osoba, która żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. Nie wystarcza zatem subiektywne przekonanie o stanie zagrożenia, gdyż przekonanie musi być uzasadnione sytuacją obiektywną. Tymczasem, obawy skarżącej, nie są zasadne. Organ zauważył, że cudzoziemka 19 razy stawiała się na przejściu granicznym w T., nie deklarując chęci ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy, otrzymując decyzję o odmowie wjazdu do Polski. Wówczas złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy powołując się na bardzo ogólne okoliczności. Zdaniem organu, L.D. złożyła wniosek o nadanie statusu uchodźcy wyłącznie w celu dostania się na terytorium RP, a nie dlatego, że była prześladowana w kraju pochodzenia. W uzasadnieniu decyzji Rada do Spraw Uchodźców podzieliła ustalenia faktyczne organu I instancji, będące podstawą rozstrzygnięcia o pozostałych formach ochrony międzynarodowej. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że nie zachodzą, określone w art. 15 ustawy przestanki do udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej. Organ podkreślił, że sytuacja w [...] jest względnie stabilna, nie toczy się międzynarodowy lub wewnętrzny konflikt zbrojny, a władze nie podejmują żadnych działań noszących znamiona prześladowań wobec jakiejkolwiek grupy narodowościowej, politycznej, społecznej, religijnej czy etnicznej. L.D. nie była ścigana ani poszukiwana przez organy władzy w kraju pochodzenia, [...] opuściła legalnie i bez przeszkód. Według organu, nie ma także podstaw prawnych, określonych w art. 97 ust. 1 ustawy, do udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany. Nie można bowiem przyjąć, że cudzoziemka mogłaby być wydalona jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jej prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mogłaby zostać poddana torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszona do pracy lub pozbawiona prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarana bez podstawy prawnej. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo uznał również, że nie zachodzi którakolwiek z okoliczności wyłączających jej wydalenie z terytorium RP, określonych w art. 48 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony. L.D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji (art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a,) i jego uzasadnienia (art. 107 § 3 k.p.a.) oraz naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących udzielenia ochrony międzynarodowej (art. 13 ust. 1 i ust. 3, art. 15 pkt 2 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej). W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że nie jest migrantem ekonomicznym, a kraj pochodzenia opuściła z obawy o własne bezpieczeństwo. Skarżąca zarzuciła także organowi niewywiązanie się z obowiązku informowania strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 10 § 1 k.p.a.). W jej przekonaniu, pisemne pouczenie o prawach i obowiązkach dotyczyło jedynie procedury uchodźczej sensu stricte, nie odnosiło się natomiast do postępowania w sprawie jego wydalenia z Polski. Zdaniem skarżącej, organy administracji naruszyły także art. 10 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ w sprawie dotyczącej wydalenia nie pouczyły cudzoziemki w języku dla niej zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących jej prawach i obowiązkach. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Rada do Spraw Uchodźców w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd oddalił skargę, bowiem stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani też przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy). Sąd podkreśla, że nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów, że zeznania skarżącej złożone w postępowaniu administracyjnym nie dają podstaw do przyjęcia, że zasadnie żywi ona obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej i w związku z tym, aby nie mogła lub nie chciała korzystać z ochrony tego kraju. Skarżąca podnosi, że żywi obawę przed prześladowaniami ze strony nieznanych ludzi i twierdzi, że zapewnienie jej ochrony przed tym zagrożeniem przez właściwe służby jej kraju pochodzenia nie jest możliwe. Sąd w całości podziela ocenę Rady co do tego, że zeznania skarżącej dotyczące przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia i grożących jej represji są ogólne i niewiarygodne. Nawet jeżeli przyjąć, że skarżąca padła ofiarą gróźb i szykan, to nie negując oczywiście bezprawności i dolegliwości takich zdarzeń, jak też oczywistego psychicznego dyskomfortu odczuwanego przez ofiarę tego typu działań, to jednakże nie jest to automatycznie sytuacja tożsama z taką, w której np. skarżąca, stojąca w obliczu realnej groźby pozbawienia życia, czy też spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu przez rozbudowaną strukturę przestępczą, mającą powszechnie znane powiązania z władzami, zmuszona byłaby do stałego ukrywania się w miejscu zamieszkania, zmiany tożsamości, ewentualnie innych działań istotnie utrudniających, czy wręcz uniemożliwiających prowadzenie przez nią normalnego życia. Oświadczenia skarżącej nie dają podstaw do przyjęcia, że stoi ona w obliczu tego rodzaju zagrożenia, któremu nie sposób zapobiec przez zwrócenie się o interwencję do organów ścigania. Zdaniem Sądu, pobyt skarżącej na terytorium Polski ma podłoże ekonomiczne. Na uwagę zasługuje również fakt, że skarżąca nie udowodniła, że zdarzenia świadczące o jej prześladowaniu, zgłosiła policji, że zwróciła się o ochronę do władz kraju pochodzenia, gdy jej grożono. Z informacji ustalonych w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego (opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z dnia 21 sierpnia 2013 r. dotyczące informacji na temat skuteczności działania policji i prokuratury w [...]), wynika, że działalność gruzińskich organów ścigania jest skuteczna i pozytywnie oceniana przez społeczeństwo. Także z tego powodu, nie są wiarygodne zeznania cudzoziemki dotyczące braku (nieskuteczności) pomocy ze strony policji. Zdaniem Sądu prawidłowe jest również stanowisko organu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 15 ustawy, uzasadniające przyznanie skarżącej ochrony uzupełniającej. Według tego przepisu, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w wypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika bowiem, aby cudzoziemce w kraju pochodzenia groziła kara śmierci lub egzekucja. Brak jest również podstaw do uznania, że skarżąca powinna obawiać się represji, o których mowa w art. 15 pkt 2 ustawy (tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie). Z akt sprawy nie wynika też, aby podlegała tego rodzaju represjom w okresie poprzedzającym wyjazd z kraju pochodzenia. Ponieważ kraj pochodzenia skarżącej nie jest obecnie areną międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, nie ma podstaw do uznania, że grożą jej prześladowania, o których mowa w art. 15 pkt 3 ustawy. Sąd stwierdza ponadto, że decyzja organu odwoławczego nie narusza przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym przepisem, cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie : 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; 1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu; 2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia skarżąca stałaby w obliczu zagrożeń wymienionych w art. 97 pkt 1 ustawy. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby cudzoziemce groziły tego rodzaju represje w dacie opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowczo podkreśla, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany. Trzeba w tym miejscu dodać, że zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, na składającym wniosek o nadanie statusu uchodźcy spoczywa obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że cudzoziemiec składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że organy w sposób niewłaściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia tych faktów, z którymi wiąże się obowiązek udzielenia cudzoziemcowi składającemu wniosek o status uchodźcy ochrony. Ocenę sytuacji polityczno - społecznej w [...] organy dokonały w kontekście przesłanek udzielenia ochrony międzynarodowej, na podstawie szczegółowych materiałów źródłowych pozyskanych z własnej inicjatywy (opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 5 czerwca 2013 r., wspomniany już raport na temat skuteczności organów ścigania). Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 9 k.p.a., Sąd stwierdza, że skarżąca nie wskazała na czym naruszenie tego przepisu w jej przekonaniu miałoby polegać. Sąd nie podziela również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy administracji art. 10 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten stanowi m.in., że organy prowadzące postępowania w sprawach o wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pouczają cudzoziemca w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących obowiązkach. Z akt sprawy wynika, że organ prowadzący postępowanie wypełnił obowiązek należytego i wyczerpującego informowania strony postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Organ I instancji w dniu złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy, stosownie do treści art. 9 k.p.a., a także art. 29 ust. 1 pkt 6 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony, poinformował skarżącą w języku rosyjskim i gruzińskim o zasadach i trybie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy, a także przysługujących skarżącej prawach, ciążących na niej obowiązkach i skutkach prawnych ich niewykonania. Nie doszło w ocenie Sądu do naruszenia praw skarżącej, które to naruszenie spowodowałoby uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Szefa w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej odnośnie tego, że nie została pouczona o prawach i obowiązkach związanych z postępowaniem w sprawie jej wydalenia z RP. Sąd podkreśla, że z przepisu art. 48 ust. 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP wynika, że do postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy, w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach dotyczące postępowania w sprawie wydalenia. Sąd wyjaśnia, że odesłanie to dotyczy tylko przepisów proceduralnych (art. 90 a) dotyczącego sposobu doręczenia decyzji, art. 93 a) stanowiącego o obowiązku tłumaczenia podstawy prawnej decyzji na język zrozumiały dla cudzoziemca). Organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a., gdyż ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do poszczególnych argumentów powołanych w toku postępowania przez stronę skarżącą. Zdaniem Sądu uzasadnienie decyzji spełnia wymagania określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.: zawiera treść przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia, przedstawia ustalone przez organ okoliczności faktyczne sprawy oraz wyjaśnia na jakiej podstawie organ uznał pewne okoliczności za prawdziwe. Z przedstawionych powodów, wszystkie zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione. Brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.