IV SA/Wa 536/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska,, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2006 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] marca 2003 r. nr [...], w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2003 r. udzielił spółce P. S.A. pozwolenia wodnoprawnego na odwodnienie wykopów budowlanych dla potrzeb realizacji kanalizacji na terenie Dzielnicy W. oraz odprowadzenie wód z odwodnienia do Jeziora W. Od tej decyzji wniósł odwołanie R. Z. zarzucając, że została oparta o nieaktualne warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, naruszenie zapisów art. 41 a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, przepisów kpa oraz art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska. Organ II instancji podał, że do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w rozpatrywanej sprawie dołączono decyzje Burmistrza Gminy W. z dnia [...] stycznia 2002 r. i z dnia [...] marca 2002 r. ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie kolektora sanitarnego wraz z przepompowniami ścieków oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i pozwalającą na budowę kolektora. Wskazano, że powołane decyzje są ostateczne i wygasają jedynie w przypadku wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, jeżeli jej ustalenia będą sprzeczne z ustaleniami planu. Zatem w ocenie organu, zarzut odwołującego się jest w tym zakresie bezzasadny. Następnie Wojewoda wskazał, że art. 41 a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, którego naruszenie również zarzucał odwołujący się, dotyczy postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia budowlanego, nie ma zaś zastosowania w postępowaniu wodnoprawnym. Wobec powyższego, zarzut podniesiony w odwołaniu, że w myśl art. 11 ustawy – Prawo ochrony środowiska zaskarżona decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska, jest w ocenie organu bezzasadny. Zwrócono również uwagę, że zaskarżone pozwolenie wodnoprawne, zgodnie z art. 128 ustawy z dnia 18 lipca 2001 – Prawo wodne, ustala cel, zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska oraz interesów ludności, a nie jak to podnosił R. Z., dotyczy wykonywania robót naziemnych. Na powyższą decyzję Wojewody [...] R. Z. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podniósł m. in. zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. ustawy - Prawo wodne (art. 125 pkt 1, art. 128 ust. 1) a także procedury administracyjnej. Zdaniem skarżącego, wiele działań wokół P. ma charakter bezprawny i zmierza do agresywnej ekspansji inwestycji komercyjnych na tych terenach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem na obszarze działania tego sądu znajduje się siedziba Wojewody [...] - organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że jeżeli zaskarżone rozstrzygnięcie prawa nie narusza, sąd obowiązany jest skargę oddalić. Należy zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając skargę R. Z. w świetle wyżej wskazanych kryteriów, Sąd doszedł do wniosku, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż organy wydające decyzje w przedmiotowej sprawie, prawa nie naruszyły. Stosownie do treści art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pozwolenia wodnoprawnego i decyzji organu II instancji, pozwolenie wodnoprawne nie mogło naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Sądu organ słusznie uznał za bezzasadny zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący utraty ważności warunków zabudowy w odniesieniu do planowanej inwestycji. Jak wskazano, do wniosku dołączono decyzje Burmistrza Gminy W. nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. i nr [...] z dnia [...] marca 2002 r., ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji będącej przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego, oraz decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r. zatwierdzającą projekt budowlany i pozwalająca na budowę kolektora W. w ul. O., ul. B. i ul. Ł. Decyzje te w dacie wydawania pozwolenia wodnoprawnego, były ostateczne, mogły wygasnąć jedynie w przypadku wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany. Nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 128 ust. 1 Prawa wodnego. Jak wynika z treści przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, ustalono w nim – zgodnie z powołanym przepisem - cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska oraz interesów ludności. Słusznie również w zaskarżonej decyzji organ zwrócił uwagę, iż w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania obowiązujący wówczas art. 41 a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, gdyż dotyczył postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia budowlanego, a nie postępowania wodnoprawnego. W ocenie Sadu, biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału, postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo a decyzje wydane zostały w zgodzie z obowiązującymi wówczas przepisami. Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji, jak również w decyzji ją poprzedzającej naruszenia prawa, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).