IV SA/Wa 538/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Cysek Protokolant Danuta Gorzelak-Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2004 r. sprawy ze skargi H. K. na uchwałę rady Gminy L. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. Gmina L. - skargę oddala - H. K. wniosła zarzut do wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. w gminie L. kwestionując zapisy tego planu w zakresie przeznaczenia w nim działek [...]. Zdaniem wnoszącej zarzut obowiązkiem Gminy jest uwzględnienie w projekcie planu wniosków jej mieszkańców o zmianę przeznaczenia gruntów. Według wnoszącej zarzut wobec nieuwzględnienia w projekcie planu wniosku o zmianę przeznaczenia działek rolnych na budowlane zapisy planu naruszają jej interes prawny, gdyż narażają na utratę korzyści wynikających ze sposobu gospodarowania własnością. Rozpoznając ten zarzut Rada Gminy L. uchwałą z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] powołując się na art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut odrzuciła (oddaliła). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że uwzględnienie wniosku skarżącej o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na budowlane nie było możliwe. Działki [...] i [...] położone są w granicach K., a teren Parku nie jest objęty ustaleniami planu, działki [...] i [...] położone są na terenie, który nie może być przeznaczony na cele budowlane ze względu na przepisy odrębne tj. plan ochrony K. i ustawę o lasach, które obligowały organ do zachowania bez zabudowy pasa 100 m gruntów od granicy Parku i ściany lasu. Zabudowane części działek plan pozostawia na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej na rysunku planu symbolem [...]. Skargę na uchwałę wniosła H. K. podnosząc, że nieuwzględnienie jej zarzutu do projektu planu było spowodowane tym, że nie wpłaciła darowizny na rzecz gminy. Ocenę tę opiera na treści pisma Wójta Gminy skierowanego do niej z dnia 18 marca 2001 r., w którym to piśmie jej zdaniem Wójt uzależnił "odrolnienie" gruntów od wpłaty darowizny w kwocie 300 zł na rzecz gminy. W piśmie tym bowiem zostało zawarte stwierdzenie, że wpłata darowizny jest warunkiem uruchomienia działań zmierzających do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi N. Skarżąca podnosi nadto, że uzyskała od dyrektora K. informację, że działki [...] i [...] położone są na terenie Parku zaś pozostałe działki są położone poza granicami Parku i ich zagospodarowanie leży w kompetencji Gminy. Według skarżącej treść uchwały pozostaje w sprzeczności z powyższą informacją. Nieuwzględnienie zarzutu jest jej zdaniem "niezrozumiałe i zastanawiające". Zarzuca też, że uchwała nie zawiera pouczenia o sposobie odwołania, a w piśmie z dnia 22.04.2004 r., przy którym przesłano uchwałę jest wskazanie o odwołaniu się do sądu administracyjnego bez informacji, że jest to Wojewódzki Sąd Administracyjny i bez podania adresu. Wnosi o zbadanie, czy kwestionowana uchwała jest zgodna z prawem, a zwłaszcza czy wójt miał prawo żądać wpłaty darowizny, czy przed podjęciem uchwały wystąpiono do K. o zgodę na zmianę przeznaczenia jej działek i czy brak pouczenia do jakiego sądu przysługuje odwołanie jest wprowadzeniem w błąd strony "by odwołanie nie dotarło do sądu". W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2004 r. skarżąca ograniczyła zakres skargi do działek [...] i [...], dodatkowo zarzucając, że błędne jest ustalenie organu, że działki te leżą w pasie 100 m od granicy Parku. Według skarżącej działka [...] leży w całości poza tym pasem zaś działka [...] tylko częściowo leży w tej strefie. Obie działki nadają się pod zabudowę. Brak pouczenia w uchwale o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego ocenia jako uchybienie skutkujące nieważnością uchwały z przyczyn wymienionych w art. 27 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie dodatkowo wyjaśniając, że procedura planistyczna została zachowana, a zmiana przeznaczenia działek [...] i [...] na cele budowlane nie była możliwa, gdyż działki te są położone w pasie ochronnym Parku tj. 100 m od jego granic i ściany lasu o powierzchni ponad 75 ha. Projekt planu uwzględnia częściowo wniosek skarżącej. Zabudowane części działek powiększył do wielkości umożliwiającej zabudowę i pozostawił w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu Sąd w rozpoznawanej sprawie ocenia wyłącznie legalność zaskarżonej uchwały - kontrolując czy prawidłowo rozstrzygnięto o odrzuceniu zarzutu. Projekt planu utrzymał dotychczasowe przeznaczenie rolne działek [...] i [...] w części niezabudowanej. Zabudowane części działek pozostawił w strefie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej na rysunku planu symbolem [...] o pow. 0,70 ha. Dla tak oznaczonego terenu plan ustala utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, letniskowej i usługowej z dopuszczeniem jej adaptacji i przekształceń na cele przewidziane w planie. Skarżąca wniosła o przeznaczenie całej powierzchni działek na cele budowlane. Wniesienie zarzutu do projektu planu nie oznacza obowiązku jego uwzględnienia. Obowiązku takiego Rada Gminy nie ma wówczas, gdy ustalenia projektu planu naruszają interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługujących Gminie z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. uprawnień, w ramach których Rada Gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze Gminy. Wówczas mimo, że zostaje naruszony prawem chroniony interes wnoszącego zarzut wynikający z uprawnień właścicielskich nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu. Nie można też skutecznie zarzucać Radzie, że zgłoszony zarzut odrzuciła. Działki [...] i [...], których przeznaczenie w planie kwestionuje skarżąca położone są w otulinie K. W ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych, odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu ustaleń. Jedną z form ochrony przyrody jest tworzenie parków narodowych. Dla obszaru parku sporządza się i realizuje plan jego ochrony. Ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 13a ustawy z dnia 16.10.1971 r. o ochronie przyrody). Sporządzony dla K. plan ochrony został zatwierdzony zarządzeniem Nr [...] Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...].10.1997 r. Według ustaleń planu na obszarze otuliny Parku wprowadza się zakaz nowej zabudowy w odległości 100 m. od granic Parku (poza strefą zurbanizowana w L. i I.) oraz w odległości 100 m od lasu o powierzchni ponad 75 ha. Według rysunku projektu planu działki skarżącej [...] i [...] położone w otulinie znajdują się w strefie 100 m od granicy Parku. Pełnomocnik Rady Gminy na rozprawie oświadczył, że powołano w Gminie Komisję do zbadania, czy działki skarżącej znajdują się w strefie 100 m od granic Parku i Komisja ta ustaliła w sposób pewny, że działki te znajdują się w tej strefie. Zawarte w planie ochrony Parku zakazy były wiążące dla ustaleń planu. Skarżąca twierdzi, że błędne są ustalenia organu, że działki położone są w strefie 100 m od granicy Parku. Według niej tylko część działki [...] leży w tej strefie, reszta poza strefą, ale twierdzenie to nie zostało poparte żadnym dowodem. Wskazać przy tym należy, że według rysunku planu działka [...] jest położona bliżej granicy Parku, niż działka [...]. Rysunek planu prowadzi do ustaleń odmiennych, niż twierdzenie skarżącej. Sąd nie stwierdził by procedura planistyczna została naruszona. Projekt planu posiada uzgodnienia wymagane prawem, w tym K., który projekt uzgodnił bez zastrzeżeń sygnalizując pismem z dnia 13.06.2002 r. skierowanym do Gminy konieczność przestrzegania w projekcie planu zapisów planu ochrony Parku oraz ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy L. Skarżącą otrzymała przy piśmie z dnia 22.04.2004 r. uchwałę Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 19.04.2004 r. rozstrzygającą o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania wsi N. w Gminie L. W piśmie zawarte jest pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia uchwały. Pouczenie wskazuje, że służy skarga do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia uchwały. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, że organ uchybił wymogom określonym w art. 18 ust. 2 pkt 10 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez to, że pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego zawarł nie w uchwale lecz w piśmie przesyłającym uchwałę. Przepis ten stanowi, że doręcza się zainteresowanemu wyciąg z uchwały Rady Gminy rozstrzygającej o nieuwzględnieniu złożonego zarzutu wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wymóg ten został przez organ spełniony. Brak w pouczeniu wskazana, że skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego za pośrednictwem Rady nie spowodował żadnych negatywnych skutków dla skarżącej. Skarga została wniesiona do właściwego sądu i podlega rozpoznaniu. Twierdzenia skarżącej, że Wójt Gminy uzależniał "odrolnienie" jej działek od wniesienia przez nią darowizny na rzecz gminy jest całkowicie dowolne i nie ma pokrycia w faktach. Skarżąca sama przyznaje, że pieniądze pochodzące z darowizn mieszkańców gminy miały być przeznaczone na pokrycie kosztów prac planistycznych w gminie. Finansowanie prac planistycznych w gminie nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Uznać zatem należy, że choć kwestionowane przez skarżącą ustalenia projektu planu w odniesieniu do działek [...] i [...] naruszają jej interes prawny jako właścicielki, to dzieje się to w zgodzie z przysługującymi Radzie uprawnieniami planistycznymi i nie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (konkretnej normy prawa). Z powyższych względów należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270) skargę oddalić.