IV SA/Wa 538/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu środka ochrony roślin - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Spółka z o.o. z siedzibą w T., decyzją z [...] stycznia 2014r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z dnia [...] września 2013r., (znak: [...]) nakazującej Spółce niezwłoczne wycofanie z obrotu dziewięciu środków ochrony roślin, w tym G., utrzymał tę decyzję w mocy. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu lub konfekcjonowania środków ochrony roślin, wpisanym do rejestru działalności regulowanej (numer wpisu ([...]). Spółka oferowała do sprzedaży m.in środek ochrony roślin G. w 200 litrowych opakowaniach. G. jest środkiem ochrony roślin o działaniu chwastobójczym. Jego producentem jest Spółka B. Ltd., z siedzibą w I., której Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi udzielił zezwolenia na wprowadzanie tego środka do obrotu. Decyzją Ministra z [...] sierpnia 2011r (nr [...]), wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2004r., nr 11, poz. 94 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009 z 21 października 2009r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zezwolenie zostało "przedłużone" na okres od [...] stycznia 2012r. do [...] sierpnia 2021r. W załączniku do decyzji nr [...] z [...] listopada 2011r. zmieniającej decyzję udzielającą zezwolenia podano, że Spółka P. jest jednym z podmiotów wprowadzających ten środek ochrony roślin (G.) na terytorium Polski. Zgodnie z warunkami zezwolenia środek ten mógł być wprowadzany do obrotu w opakowaniach wykonanych z polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE) o pojemności 1,5,10 i 20 litrów (pkt IV sentencji decyzji). Organny administracji nakazały spółce P. wycofanie z obrotu środka G. (decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa z [...] września 2013r. i decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2014 r.), ponieważ stwierdziły, że strona skarżąca (P. Sp. z o o) - dystrybutor tego środka, oferowała go do sprzedaży z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu wydanym na rzecz producenta spółki B. Ltd. Naruszenie to polegało na: 1) niewłaściwym, bo nietrwałym etykietowaniu środku – zdaniem organu informacje dotyczące daty produkcji i numeru partii zostały umieszczone w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia (UE) nr 547/2011 z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 1107/2009 oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/45/WE z 31 maja 1999r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych, tj. w sposób nietrwały, pozwalający na łatwe usuniecie z powierzchni opakowania, odklejenie; 2) sprzedaży w opakowaniach o pojemności 200 litrów, tj. pojemności nie przewidzianej w zezwoleniu na wprowadzenie tego środka do obrotu. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Spółki, że wymóg wprowadzania do obrotu w odpowiednich opakowaniach dotyczy tylko producenta środka – posiadacza zezwolenia, nie obowiązuje natomiast na etapie jego dystrybucji. Uznał, że pogląd ten jest sprzeczny z celem tej regulacji (zapewnienie zasad bezpieczeństwa). Organ podał, że nie jest uzasadnione stanowisko Spółki, że ta, nie będąc producentem środka, a jedynie jego dystrybutorem, nie miała możliwości uzyskania informacji zawartych w zezwoleniu o dopuszczenie środka do obrotu, dotyczących m. in. dopuszczalnej wielkości opakowań. Główny Inspektor Roślin i Nasiennictwa nie zgodził się także ze stanowiskiem strony skarżącej dotyczącym niewłaściwego wdrożenia art. 57 rozporządzenia nr 1107/2009 do polskiego porządku prawnego. Podkreślił, że przepis ten nakłada na państwa członkowskie obowiązek udostępniania w formie elektronicznej informacji na temat środków ochrony roślin, które uzyskały zezwolenie lub zostały wycofane z obrotu. Obowiązek ten nie obejmuje jednak informacji dotyczących wielkości opakowań. W ocenie organu odwoławczego skarżąca Spółka miała możliwość uzyskania informacji o wielkości opakowań środka w trybie dostępu do informacji publicznej. P. sp. z o.o. zaskarżyła decyzję Głównego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Skarżąca wśród zarzutów naruszenia prawa materialnego zarzuciła naruszenie : 1) art. 1, art. 28 ust. 1, art. 57 ust. 1 i 2 oraz art. 72 rozporządzenia nr 1107/2009 z 21 października 2009r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin – przez ich niezastosowanie, 2) art. 16 oraz art. 21 pkt 3 ustawy z 8 marca 2013r. o środkach ochrony roślin (Dz. U. z 2013r., poz. 455), art. 31 ust. 4 lit. i), art. 57 rozporządzenia nr 1107/2009 w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a. przez przyjęcie, że środek ochrony roślin G. został wprowadzony do obrotu przez skarżącą w opakowaniach jednostkowych, niespełniających wymagań określonych w zezwoleniu na jego wprowadzenie do obrotu, 3) art. 1 oraz pkt 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 547/2011 z 8 czerwca 2011r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 1107/2009 oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/45/WE z 31 maja 1999r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych przez przyjęcie, że środek ochrony roślin G. został zaopatrzony przez P. w etykietę niespełniającą wymagań określonych w tych przepisach, 4) art. 33 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 lit b ustawy ośrodkach ochrony roślin przez ich zastosowanie, w sytuacji gdy nie było ku temu podstaw, a co najmniej nałożona sankcja nie była proporcjonalna. Zdaniem Spółki naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy polegało na: 1) naruszeniu art. 33 ust. 1 pkt 1 lit a ) ustawy o środkach ochrony roślin przez jego zastosowanie, pomimo że na środek G. wydane zostało wymagane zezwolenie, 2) naruszeniu art. 7 i art. 77 k.p.a. przez : a) nie zweryfikowanie, czy etykiety na opakowaniach środka były przytwierdzone solidnie i trwale i poprzestanie w tym zakresie na ustaleniach organu pierwszej instancji, b) nie wykazanie, aby wielkość opakowań środka G. miała jakikolwiek wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, c) zaproponowanie alternatywnych sposobów uzyskania przez skarżącą informacji o dopuszczalnej wielkości opakowania jednostkowego bez analizy możliwości faktycznego ich zastosowania. Z przedstawionych powodów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła przede wszystkim, że nie miała dostępu do informacji zawartych w zezwoleniu na wprowadzenie do obrotu środka G., dotyczących rozmiaru opakowań, ponieważ informacje te nie zostały podane do wiadomości publicznej, za sprawą niewłaściwej implementacji przez polskiego prawodawcę art. 57 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1107/2009 z 21 października 2009r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin. Informacje te powinny być jej zdaniem upublicznione, skoro wymaganie dotyczące rozmiaru opakowań tego środka chwastobójczego stanowi warunek zezwolenia na wprowadzanie go do obrotu, wiążący podmioty prowadzące taką działalność. Według skarżącej również bezzasadnie zarzucono jej w zaskarżonej decyzji niewłaściwe, nietrwałe etykietowanie (podanie daty produkcji oraz numeru serii) środka chwastobójczego. Dane te zostały bowiem naniesione na opakowanie w postaci naklejonej na nie etykiety, do której zastosowano klej o odpowiedniej strukturze gwarantującej trwałe związanie etykiety z opakowaniem. Etykieta nie dawała się łatwo odkleić od opakowania. Organ nie zweryfikował jednak tych faktów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych wynika, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie konfekcjonowania lub obrotu środkami ochrony roślin. Spółka wprowadzała do obrotu m. in. środek chwastobójczy G., działając jako dystrybutor tego środka, co wynika ze wspomnianego już załącznika do decyzji nr [...]. Ten środek chwastobójczy nabywała od producenta (Spółki [...] Ltd., z siedzibą w I.) w pojemnikach 200 litrowych. Według stanowiska organów administracyjnych obu instancji spółka P. naruszała warunki wprowadzania tego środka do obrotu określone m. in. w zezwoleniu udzielonym producentowi, w sposób opisany w decyzjach nakazujących wycofanie środka z obrotu. Spór w tej sprawie sprowadza się więc do ustalenia, czy strona skarżąca jako dystrybutor środka ochrony roślin była zobowiązana do przestrzegania warunków wprowadzenia tego środka do obrotu, określonych w zezwoleniu udzielonym B. Ltd. Przypomnieć trzeba, że według strony skarżącej wymagania dotyczące wprowadzania do obrotu G., określone w zezwoleniu na wprowadzanie do obrotu wiążą jedynie adresata zezwolenia, czyli producenta. Zdaniem skarżącej nie miała ona możliwości zapoznania się z treścią tego zezwolenia, i w konsekwencji zastosowania się do niego. Treść zezwolenia jest dostępna tylko dla jego posiadacza, natomiast w powszechnie dostępnym załączniku do zezwolenia (na stronie internetowej ministra) brak jest informacji o dopuszczalnych wielkościach opakowań produktu. Zdaniem Sądu pogląd ten nie jest uzasadniony. Należy rozpocząć od stwierdzenia, że według art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z 21 października dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79//117/EWG i 91/414/EWG środek ochrony roślin nie jest wprowadzany do obrotu ani stosowany, chyba że uzyskał zezwolenie w danym państwie członkowskim zgodnie z tym rozporządzeniem. Przepis art. 3 pkt 10 tego rozporządzenia definiuje zezwolenie na wprowadzanie środka ochrony roślin do obrotu jako akt administracyjny, na podstawie którego właściwy organ państwa członkowskiego zezwala na wprowadzenia środka ochrony roślin do obrotu. W art. 3 pkt 24 rozporządzenia zdefiniowano również pojęcie posiadacza zezwolenia jako osobę fizyczną lub prawną, posiadającą zezwolenie na wprowadzenie środka ochrony roślin do obrotu. Trzeba dodać, że rozporządzenie nr 1107/2009 określa również definicję pojęcia wprowadzania do obrotu. Stosownie do art. 3 pkt 9 rozporządzenia wprowadzanie do obrotu oznacza posiadanie dla celów sprzedaży we Wspólnocie, w tym oferowanie do sprzedaży lub innej formy przekazania, za opłatą lub bezpłatnie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy przekazania, z wyjątkiem zwrotu poprzedniemu sprzedawcy. Na użytek niniejszego rozporządzenia za wprowadzanie do obrotu uznaje się wprowadzanie do swobodnego obrotu na terytorium Wspólnoty. Ustawa o środkach ochrony roślin wyjaśnia pojęcia: "wprowadzanie do obrotu", "zezwolenie na wprowadzanie środka ochrony roślin do obrotu" oraz "posiadacz zezwolenia" przez odesłanie do definicji zawartych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z 21 października 2009r. (art. 2 pkt 10, 11 i 14 tej ustawy). Z przepisów tych wynika, że obrót (w rozumieniu wyżej przedstawionym) środkami ochrony roślin jest w Polsce reglamentowany. Wymaga bowiem uzyskania zezwolenia. Zezwolenie jest indywidualnym aktem administracyjnym, decyzją administracyjną, wydaną na rzecz konkretnego podmiotu, dotyczącą konkretnie określonych w tym rozstrzygnięciu środków ochrony roślin. Przy czym omawiana ustawa o środkach ochrony roślin w przeważającym zakresie weszła w życie z dniem 27 kwietnia 2013r. (art. 109). W dacie natomiast wydawania zezwolenia na wprowadzanie do obrotu środka ochrony roślin, który to środek obecnie został wycofany przez organ z obrotu tj. w dniu [...] sierpnia 2011r. obowiązywała ustawa z dnia 18 grudnia 2011r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2008r, Nr 133, poz. 849 ze zm.). Ustawa ta rozróżniała wnioskodawcę i producenta środka ochrony oraz dystrybutora. Wynika to z brzmienia art. 39 ust. 1 i 3 tej ustawy. Zgodnie z ówczesnymi regulacjami skarżący został wskazany w postępowaniu o udzielenie zezwolenia jako dystrybutor tych środków i prowadząc tego rodzaju działalność był posiadaczem m. in. środka chwastobójczego G.. W załączniku do decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] listopada 2011r. dotyczącej tego środka ochrony roślin skarżąca została wymieniona jako dystrybutor tego środka. W świetle przytoczonych przepisów prawnych nie oznacza to jednak, że podjęcie się przez skarżącą dystrybucji środka ochrony roślin objętego zezwoleniem mogło ją zwolnić od wymagań i obowiązków określonych w tym zezwoleniu. Uprawnienie bowiem skarżącej jako dystrybutora i w konsekwencji posiadacza środka jest pochodną zezwolenia udzielonego spółce prawa [...], czyli producenta. Pozostaje poza sporem kwestia stanu faktycznego sprawy tj. faktu, że zezwolenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie tego środka do obrotu zawiera informację co do wielkości opakowania i materiału, z którego wykonane jest opakowanie, w którym środek może być wprowadzany do obrotu. Przepis art. 31 rozporządzenia nr 1107/2009 stanowi w ust. 4 pkt i), że określone w zezwoleniu wymogi związane z wprowadzaniem środka ochrony roślin do obrotu mogą obejmować rozmiar i materiał opakowania, z jakiego zostało wykonane. W art. 57 tego rozporządzenia jest natomiast mowa o obowiązku udostępniania informacji o środkach ochrony roślin, które uzyskały zezwolenie na wprowadzenie do obrotu. W świetle tego przepisu państwo członkowskie ma obowiązek informowania o środkach, które uzyskały zezwolenie. Przepis art. 57 rozporządzenia określa również elementarną treści takiej informacji, pomijając informację dotyczącą opakowań środka objętego zezwoleniem. W ten sam sposób określa zakres informacji publicznej o środkach, objętych zezwoleniem na wprowadzenie do obrotu art. 16 ustawy o środkach ochrony roślin. Z treści art. 57 rozporządzenia wynika, że do publicznej wiadomości podaje się przede wszystkim te informacje, które dotyczą samego środka ochrony roślin i które są istotne dla końcowego jego nabywcy, mają go bowiem zapewnić o tym, że środek może być bezpiecznie stosowany. Określone w zezwoleniu wymagania (obowiązki) dotyczące rozmiaru opakowań są natomiast kierowane do podmiotu wprowadzającego środek do obrotu, a więc do posiadacza zezwolenia i wskazanych w zezwoleniu dystrybutorów. W niniejszej sprawie poza skarżącym jako dystrybutor przedmiotowego środka został wskazany także inny podmiot tj. D. Sp. z o.o. w B. Zarówno rozporządzenie nr 1107/2009, jak i ustawa nie przewidują udostępniania do publicznej wiadomości treści zezwolenia w tym zakresie. Przepis unijny jedynie nakazuje, aby obowiązek udostępnienia obejmował jedynie numer zezwolenia (art. 57 ust. 1 pkt a) rozporządzenia). Oznacza to, że inne kwestie wynikające z treści tego zezwolenia, a nie wymienione w rozporządzeniu, nie podlegają udostępnieniu. Skarżąca spółka P. jest dystrybutorem środka chwastobójczego G. działającym w porozumieniu z producentem. Jej obowiązkiem i w jej interesie było więc uzyskanie od producenta - zleceniodawcy i zarazem podmiotu uprawnionego do wprowadzania tego środka do obrotu pełnej informacji o warunkach obrotu określonych w zezwoleniu. Została bowiem strona skarżąca wskazana przez producenta jako dystrybutor tego środka. Zatem obydwie spółki musi łączyć porozumienie zawarte na gruncie prawa cywilnego, w oparciu o które strony kształtują wzajemne prawa i obowiązki. Wskazanie skarżącego jako dystrybutora nie mogło być przypadkowe, lecz wiązało się z ustaleniami między tymi podmiotami, nie podlegającymi regulacjom prawa materialnego administracyjnego. A zatem niewiarygodne i nie zasługujące na uwzględnienie są, zdaniem Sądu, wyjaśnienia skarżącej oraz związane z tym zarzuty, że nie miała faktycznych i prawnych możliwości zapoznania się z treścią zezwolenia i dowiedzenia się o obowiązkach z niego wynikających, w tym dotyczących wielkości opakowań, m. in. dlatego, że polski prawodawca niewłaściwie implementował przepisy rozporządzenia nr 1107/2009 o obowiązku publikowania informacji dotyczących treści zezwolenia. Jak już powiedziano, przepisy rozporządzenia nie wymagają podawania do publicznej wiadomości informacji o określonych w zezwoleniu wymaganiach co do rozmiarów środka ochrony roślin i to prawne rozwiązanie ma odpowiednie uzasadnienie. Skarżąca nie zajmowała się dystrybucją towarów nabywanych na wolnym rynku, lecz dystrybucją reglamentowaną. Jest więc oczywiste, że była zobowiązana do przestrzegania wymagań określonych w zezwoleniu na obrót tymi towarami i że podejmując się dystrybucji powinna zapoznać się z tymi wymaganiami. Sąd podziela natomiast zarzuty skargi w zakresie dotyczącym naruszenia pkt 1 załącznika nr 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 547/2011 z 8 czerwca 2011r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 1107/2009 oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/45/WE z 31 maja 1999r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania preparatów niebezpiecznych przez przyjęcie przez organy, że środek ochrony roślin G. został zaopatrzony przez P. w etykietę niespełniającą wymagań określonych w tych przepisach. Organ nie zakwestionował treści informacji umieszczonych na opakowaniu lecz tylko to, że nie zostały one umieszczone na opakowaniu w sposób trwały. Z treści pkt załącznika nr 1 do rozporządzenia wynika, że odpowiednie informacje dotyczące środka ochrony roślin powinny być umieszczone na opakowaniu w sposób wyraźny i trwały. Informacje, dotyczące np. numeru partii preparatu i datę produkcji nie muszą więc być umieszczone wyłącznie na opakowaniu, lecz także na etykiecie. Z załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 547/2011 wynika, że reguluje ono zasady i wymogi w zakresie etykietowania. W tym zakresie zatem Sąd podzielił wywody skargi, że możliwe jest także zamieszczenie informacji wymaganych w załączniku nr 1 na etykiecie. Jedynym wymogiem jest natomiast umieszczenie tej etykiety w sposób trwały. W tym zakresie organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Nie mniej jednak czy etykietowanie było trwałe czy też nie – nie miało znaczenia dla sprawy skoro jako zasadne Sąd uznaje niezgodne z zezwoleniem dystrybuowanie środka w pojemnikach nie spełniających kryterium z zezwolenia. Na zakończenie Sąd podkreśla, że zaskarżona decyzja stanowi pełne i kompleksowe rozpatrzenie sprawy. Pomimo, że strona w odwołaniu kwestionuje wycofanie z obrotu jedynie jednego środka tj. omawianego G., nie mniej Główny Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa wypowiedział się o całokształcie sprawy. Koncentrując się na wspomnianym środku należy podnieść, że organ zasadnie zastosował art. 33 ust. 3 pkt 1 ustawy 8 marca 2013r. o środkach ochrony roślin. Wystąpiła bowiem przesłanka tamże wskazana tj. stwierdzono, że omawiany środek chemiczny wprowadzany był do obrotu w opakowaniach niespełniających wymagań określonych w zezwoleniu na jego wprowadzenie do obrotu na terytorium RP. Przepis adresowany jest do posiadacza środków. Pojęcia tego nie definiuje obecnie obowiązująca ustawa w przeciwieństwie do ustawy z 18 grudnia 2003r. o ochronie roślin. Nie mniej jednak poza sporem jest, że środki te pozostawały we władaniu skarżącego. Celem tej regulacji jest wycofanie środków na każdym etapie dystrybucji, aby każdorazowy posiadacz był zobligowany do wycofania środka, a nie tylko podmiot który uzyskał zezwolenie na jego wprowadzenie do obrotu. W kwestii sankcji czyli możliwości jaką uzyska prawodawca krajowy, aby przeciwdziałać działaniom pozostającym w sprzeczności z przepisami unijnymi to reguluje tę kwestię art. 72 rozporządzenia nr 1107/2009. Pozostawia ten przepis państwom członkowskim ustanawianie sankcji za naruszenie przepisów rozporządzenia. Takie też sankcje jako skuteczne, proporcjonalne i odstraszające przyjął ustawodawca krajowy. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznaje, że nakazanie Spółce P. niezwłocznego wycofania z obrotu środka ochrony roślin G. było uzasadnione. Skarga na decyzje podjęte w tej sprawie nie może być więc uwzględniona, mimo że niektóre zarzuty skargi są zasadne. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.