IV SA/Wa 539/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska - Bigiej po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odmówić A. L. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. A. L. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania. Po doręczeniu skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych, podając m.in. iż koszty utrzymania mieszkania wynoszą ok. 580 zł, zaś na lekarstwa wydaje ok. 250 – 300 zł miesięcznie. Skarżący podał, iż pobiera rentę w wysokości 590 zł oraz z prowadzonej działalności (usługi taksówkowe) uzyskuje dochód w wysokości ok. 600 – 700 zł miesięcznie. Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 6 maja 2010 r. wezwał wnioskodawcę do sporządzenia i przesłania do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Dodatkowo wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku (w terminie 7 dni) poprzez: nadesłanie dokumentów potwierdzających wysokość dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności (usługi taksówkowe) oraz wyciągów z posiadanych przez wnioskodawcę kont bankowych za ostatnie trzy miesiące, lub oświadczenia o nieposiadaniu kont bankowych. W dniu 25 maja 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, iż gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z żoną, posiadają mieszkanie o pow. 54 m2 oraz samochód osobowy o wartości 10 200 zł. Skarżący uzyskuje rentę w wysokości 675 zł oraz podał, iż z prowadzonej działalności (usługi taksówkowe) uzyskuje - po odliczeniu kosztów dochodów wysokości ok. 600 – 700 zł miesięcznie. Wnioskodawca nie nadesłał żądanych przez referendarza sądowego dokumentów źródłowych. Rozpatrując złożony w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z art. 255 cytowanej wyżej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte na urzędowym formularzu PPF okaże się niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania . W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca nie wykazał w złożonym na formularzu wniosku powyższej okoliczności. Nie nadesłał tez żądanych materiałów źródłowych, tj. dokumentów potwierdzających wysokość dochodu uzyskiwanego z prowadzonej działalności (usługi taksówkowe) oraz wyciągów z posiadanych kont bankowych za ostatnie trzy miesiące, ewentualnie oświadczenia o nieposiadaniu kont bankowych. Skarżący podał jedynie, że z tytułu renty uzyskuje dochód w wysokości 675 zł, zaś z tytułu prowadzonej działalności ok. 600 – 700 zł. Podanie jedynie powyższych informacji we wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, uniemożliwia przyjęcie, iż została spełniona przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. że wnioskodawca wykazał, iż poniesienie kosztów postępowania narazi jego oraz jego żonę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Wobec powyższego na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.