IV SA/Wa 539/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. B. na uchwałę Rady [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wyboru sposobu i formy wykonywania zadania własnego polegającego na zagospodarowaniu odpadów komunalnych postanawia odrzucić skargę Skarżący złożył skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Powołał się na naruszenie jego interesu prawnego. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie odbioru i zagospodarowania odpadów, w szczególności odpadów komunalnych. W jego opinii, podjęta przez Radę Miasta uchwała wypełnia definicję czynu nieuczciwej konkurencji określoną w art. 3 ust. ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. 2003 Nr 153 poz. 1503), poprzez sprzeczne z dobrymi obyczajami działanie w formie utrudniania innym podmiotom – w tym prowadzonej przez niego firmie – dostępu do świadczenia usług na określonym rynku, w przypadku niniejszym – miasta W.. Powierzenie realizacji zadania zagospodarowania odpadów komunalnych w drodze uchwały jednemu podmiotowi, będącemu w dodatku spółką komunalną ma mieć bezpośredni wpływ na działalność Skarżącego, ograniczając możliwość świadczenia przez niego usług. W odpowiedzi na skargę Prezydent W., występujący w imieniu Rady, wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, co jest niezbędnym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę. W ocenie organu, przedmiotowy akt nie narusza zindywidualizowanego, bezpośredniego interesu prawnego Skarżącego, wynikającego z przepisów prawa materialnego, a jedynie jego interes faktyczny. Jednakże powoływane w skardze naruszenie wolności prowadzenia działalności gospodarczej nie ma miejsca, albowiem brak jest ustawowego obowiązku realizowania przez gminy zadania w postaci zagospodarowania odpadów komunalnych poprzez powierzanie tego zadania prywatnemu podmiotowi. Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w pierwszej kolejności zauważono, że w skardze nie skonkretyzowano, w jaki sposób uchwała miałaby być sprzeczna z dobrymi obyczajami. Ponadto powołując się na treść art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. 2017 poz. 827) zgodnie z którym jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form gospodarki komunalnej, zaznaczono, że Rada Miasta zaskarżoną uchwałą zrealizowała swoje uprawnienia wynikające z przepisów prawa, nie mogła zatem naruszyć dobrego obyczaju w ten sposób. Dodatkowo przedmiotowej uchwały nie można uznać za element prowadzenia działalności gospodarczej gminy, a czyn nieuczciwej konkurencji powinien pozostawać w związku z takową. W replice na odpowiedź pełnomocnik Skarżącego zaznaczył, że w uchwale wyrażono zamiar "zamknięcia" rynku zagospodarowania odpadów komunalnych, co stanowi wypełnienie definicji czynu nieuczciwej konkurencji, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z treści tego przepisu Skarżący wywodzi swój interes prawny. Za niezasadne uznano rozpatrywanie istnienia interesu prawnego wyłącznie w odniesieniu do przesłanki naruszenia dobrych obyczajów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatem na wstępie rozpatrywania sprawy konieczne jest zbadanie, czy uchwała dotyczy interesu prawnego Skarżącego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie ten warunek nie został spełniony. Kategorię interesu prawnego należy rozumieć jako interes wynikający z przepisów prawa materialnego, będących źródłem uprawnień i obowiązków. Powinien on być aktualny, własny, indywidualny i dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Aktualność interesu prawnego oznacza, że w dacie wejścia w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani też hipotetyczny. Naruszenie interesu konkretnego podmiotu ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia już w momencie wejścia w życie zaskarżonego aktu. Naruszenie to nie może jednocześnie polegać na tym, że dopiero w przyszłości uchwała mogłaby wywołać bliżej nieokreślone skutki. Ponadto interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Rozpatrując w kontekście powyższych warunków przedmiotową skargę na uchwałę Rady Miasta z [...] lipca 2017 r. zdaniem Sądu nie zaistniało w sprawie naruszenie interesu prawnego Skarżącego. Przede wszystkim należy podkreślić, że jego interes w niniejszej sprawie jest interesem ekonomicznym, a co za tym idzie – faktycznym, nie zaś wynikającym z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Słusznie organ w odpowiedzi na skargę zauważa, że brak jest przepisów zobowiązujących gminy do realizowania zadania w postaci zagospodarowania odpadów komunalnych w drodze powierzenia tych czynności podmiotowi prywatnemu np. w drodze przetargu, a przeciwnie – gmina posiada uregulowaną prawnie swobodę w wyborze sposobu realizacji tego zadania. Powoływany przez Skarżącego przepis art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji nie odnosi się do jego sytuacji prawnej, albowiem nie jest w niniejszej sprawie podmiotem, który mógłby zostać objęty dyspozycją tego przepisu. Dodatkowo argumentacja ta ma charakter hipotetyczny i niepewny, a zatem nie spełnia przesłanki aktualności istnienia naruszenia. Nie wskazano, iż w chwili obecnej Skarżący posiadał jakieś uprawnienia, które zostały przez zaskarżoną uchwałę naruszone. Po rozważeniu argumentacji Skarżącego Sąd stwierdza, że nie wykazał on naruszenia swojego interesu prawnego podjętą przez Radę [...] uchwałą z [...] lipca 2017 r. Powyższe zaś stanowi podstawę do odrzucenia skargi na akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.