IV SA/Wa 542/17

| | Dnia 5 września 2017 roku, , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym:, Przewodniczący, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, , , po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017roku, na posiedzeniu niejawnym, wniosku Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...], o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 542/17, w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...], na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...], w przedmiocie odmowy czasowego odebrania zwierząt, , postanawia:, uzupełnić sentencję wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2017r., w sprawie o sygnaturze akt. IV, SA/Wa 542/17, w ten sposób, że jej dotychczasową treść oznaczyć jako pkt I i po nim dodać pkt II o następującej treści: "zasądza od, Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 893,71 zł (osiemset, dziewięćdziesiąt trzy złote siedemdziesiąt jeden groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego"., W dniu 23 stycznia 2017 roku Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w [...] wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku w przedmiocie odmowy czasowego odebrania E. D. klaczy o imieniu [...] przez "[...]" w [...] i przekazania zwierzęcia pod opiekę pogotowia. W skardze został zawarty wniosek o zwrot kosztów postępowania (k. 2). W dniu 20 marca 2017 roku skarżące stowarzyszenie uiściło wpis od skargi w kwocie 200 zł (potwierdzenie k. 15). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2017r., sygn. akt IV SA/Wa 542/17, po rozpoznaniu skargi stowarzyszenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016r., uchylił zaskarżoną decyzję (wyrok k. 42). Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu stowarzyszeniu w dniu 18 lipca 2017 roku (potwierdzenie odbioru k. 62). W dniu 1 sierpnia 2017 roku skarżące stowarzyszenie wniosło o uzupełnienie wyroku z dnia 19 czerwca 2017r. w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania. Strona skarżąca sprecyzowała, że wnosi o zasądzenie od organu administracji publicznej kwoty 200 zł stanowiącej wpis sądowy od skargi oraz kwoty 693,71 zł stanowiącej koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę w dniu 19.06.2017r. samochodem osobowym o pojemności silnika powyżej 900cm3 na trasie [...] o łącznej długości 830 km (wniosek k. 56). Do wniosku zostało dołączone potwierdzenie przelewu przez skarżące stowarzyszenie na rzecz jego pełnomocnika kwoty 693,71 zł z tytułu zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 19 czerwca 2017r. (k. 57). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Według art. 210 § 1 zd. 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. W myśl art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zgodnie z art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. 2016, poz. 623 oraz z 2017, poz. 85) – dalej u.k.s.c. Art. 85 ust. 1 i ust. 2 u.k.s.c. stanowi, że świadkowi przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca jego zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu; górną granicę należności, o których mowa w ust. 1, stanowi wysokość kosztów przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. W myśl § 3 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. 2013, poz. 167) na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub motorowerem niebędącym własnością pracodawcy; w przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz. 21). Zgodnie z art. 32a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika. Zgodnie z § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. 2002, Nr 27, poz. 271 ze zm.) koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm3 - 0,8358 zł. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie wniosek o zwrot kosztów postępowania skarżące stowarzyszenie złożyło w skardze z dnia 22 stycznia 2017 roku. Następnie w dniu 19 czerwca 2017r. zapadł wyrok uwzględniający skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016r. W świetle przywołanych przepisów należało stwierdzić, że w wyroku tym Sąd, na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. był zobowiązany do zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu poniesionych przez nią kosztów postępowania. Wobec braku w wyroku z dnia 19 czerwca 2017r. orzeczenia w tym zakresie, wniosek o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania był zasadny - zwłaszcza wobec zachowania czternastodniowego terminu wymaganego do skutecznego złożenia wniosku, liczonego od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Do kosztów postępowania podlegających zasądzeniu na rzecz skarżącego stowarzyszenia Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł oraz zwrot kosztów podróży pełnomocnika strony skarżącej ustalony na postawie art. 205 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 85 ust. 1 i ust. 2 u.k.s.c. w zw. z § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy na kwotę 693,71 zł, zgodnie z wzorem 830 km x 0,8358 zł. Z uwagi na okoliczności wskazane powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w sentencji postanowienia, na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 200 i art. 205 § 1 i § 3 oraz art. 209 p.p.s.a.