IV SA/Wa 543/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: też organ odwoławczy, Kolegium) w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2017r. poz.1257 – dalej k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2017r.) nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem datowanym na dzień 22 sierpnia 2017r. [...] wniósł wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] ustalającej na wniosek [...] z dnia [...] stycznia 2017r. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory w połączeniu z istniejącą stodołą i zmiennie sposobu użytkowania jej części, budowę płyty gnojowej i zbiornika na gnojowicę, bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 wraz z pozostałą niezbędna infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. Zdaniem wnioskodawcy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tj. zaistnienia wszystkich przesłanek opisanych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 61 ust.1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 ust.3 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (dalej rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r.) poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy planowana inwestycja nie zachowuje wymaganych odległości płyty gnojowej oraz zbiornika na nieczystości od magazynów środków spożywczych i magazynów pasz i ziarna. Kolegium po wszczęciu i przeprowadzeniu postepowania decyzją z dnia [...] września 2017r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. o nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obory w połączeniu z istniejącą stodołą i zmianie sposobu użytkowania jej części, budowę płyty gnojowej i zbiornika na gnojowicę, bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 wraz z pozostałą niezbędną infrastrukturą na części działek nr geodezyjny [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. W uzasadnieniu odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że wadliwa lub niejasno sporządzona analiza, a taką jest z całą pewnością analiza przeprowadzona w niniejszej sprawie nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji nie można bowiem uznać, że rażąco narusza ona prawo. Organ wskazał również, że nie można się dopatrzyć by parametry lub funkcja nowej zabudowy zostały ustalone w decyzji sprzecznie z wynikami analizy. Stąd brak jest podstaw do uznania, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. rażąco narusza prawo. Odnosząc się do zarzutu naruszenia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r., które zdaniem wnioskodawcy miały stanowić przepisy odrębne zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy daje tylko odpowiedź czy planowana inwestycja jest możliwa do realizacji w określonym kształcie i w przybliżeniu ustala jej lokalizację. Precyzyjne ustalenie czy spełnione są warunki odległości poszczególnych elementów inwestycji od granicy działki (wynikające np. z postępowania o rozgraniczeniu) czy od innych budynków i czy spełnione zostały warunki określone w przywołanym przez skarżącego rozporządzeniu, nastąpi dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę na podstawie prawo budowlane a wskazane rozporządzenie stanowi przepis wykonawczy do ustawy Prawo budowlane. Reasumując Kolegium stwierdziło że nie dopatrzyło się by w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. wystąpiła jakakolwiek przesłanka określona przez ustawodawcę w art. 156 § 1 k.p.a., skutkująca obowiązkiem wyeliminowania jej z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Pismem z dnia 23 października 2017r. [...], nie zgadzając się z ww. decyzją Kolegium, wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniesione zostały tożsame zarzuty co we wniosku o stwierdzenie nieważności Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. oraz dodatkowo podniesiono zarzut rażącego naruszenia § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającego na zaakceptowaniu pominięcia w decyzji Wójta wymaganej wysokości kalenicy, czego wymaga przywołane rozporządzenie. Kolegium po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2017r. (o nr wskazanym na wstępie) utrzymało w mocy decyzje własną z dnia [...] września 2017r.( o nr wskazanym na wstępie) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że aby dokonać stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, decyzja taka musi obligatoryjnie być dotknięta jedną z enumeratywnie wyliczonych w treści art. 156 k.p.a. wad i musi to być wada kwalifikowana. Nie każde naruszenie prawa stanowić może przesłankę do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego - nawet w razie potwierdzenia wystąpienia w toku procesu decyzyjnego jakiegoś uchybienia. Dokonując analizy przesłanek wynikających z treści art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że nie zaistniała żadna z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Organ w szczególności wskazał, że decyzja w przedmiocie warunków zabudowy ma charakter decyzji związanej, tj. sposób rozstrzygnięcia sprawy nie został pozostawiony uznaniu organu administracji publicznej, ale jest ściśle uwarunkowany przepisami prawa. Stosownie do regulacji art. 59 ust.1 ustawy, tego rodzaju zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niewątpliwie wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast zgodnie z treścią art. 61 ust.1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt 1-5 wskazanego przepisu. Taki sposób regulacji oznacza, iż odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy możliwa jest jedynie wówczas, gdy niespełniony jest którykolwiek z wymienionych wyżej warunków. Jednocześnie organ odwoławczy po wnikliwej analizie akt rozpatrywanej sprawy stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy daje jednoznaczną pozytywną odpowiedź na pytanie, czy wszystkie powyższe warunki określone w cyt. art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy, konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Wskazał przy tym, że dostrzeżone przez Kolegium w decyzji z dnia [...] września 2017r., pewne niejasności co do analizy nie mogą stanowić przesłanki w postaci rażącego naruszenia prawa. Kolegium wskazało, że nie podziela stanowiska strony co do jej zarzutów tyczących się naruszenia warunków rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., ponieważ precyzyjne określenie i ustalenie czy takie warunki techniczne są spełnione następuje na drugim etapie procesu inwestycyjnego na podstawie przepisów ustawy - Prawo budowlane. W związku z powyższym zarówno Wójt jak i Kolegium nie mają legitymacji do procedowania w sprawach należących do kognicji organów budowlanych. Niezgadzając się z ww. decyzją [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i zarzucając podobnie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy naruszenie : 1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, tj. czy doszło do zaistnienia wszystkich przesłanej opisanych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 2. naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sporządzenie analizy zabudowy na sąsiednich działkach z tak dużymi brakami i na tak dużym stopniu ogólności, że nie sposób przyjąć, że faktycznie doszło do przeprowadzenia analizy wymaganej przepisami prawa 3. naruszenie art. 156 § 1 pkt.2 kpa w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z: a/ § 6 ust.3 pkt. 2 oraz ust.4 pkt. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., polegającego na uznaniu, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie zachowuje wymaganych odległości płyty gnojowej oraz zbiornika na nieczystości od magazynów środków - spożywczych i magazynów pasz i ziarna, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, podczas, gdy wydanie decyzji o warunkach zabudowy w opisanym przypadku jest rażącym naruszeniem prawa b/ § 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegającego na uznaniu, że pominięcie w decyzji Wójta wymaganej wysokości kalenicy, czego wymaga przywołane rozporządzenie, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, podczas, gdy jest to rażące naruszenie prawa. Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący w szczególności podkreślił, iż jego zdaniem Kolegium rozpoznając jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji jak również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w ogóle nie wyjaśniło czy zostały spełnione przesłanki opisane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ powinien wskazać na której działce znajduje się zabudowa oraz wyjaśnić dlaczego jest to zabudowa o podobnych charakterze, a także przedstawić parametry istniejącej zabudowy. Powołanie się jedynie na ogólny przepis bez odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego jest niewystarczające, gdyż nie pozwala w istocie dokonać kontroli instancyjnej poprawności rozumowania organu I instancji. Organ powinien zatem wykazać bardziej szczegółowo istnienie przesłanek z art. 61 w tym w szczególności określonej w pkt 1 - zasady dobrego sąsiedztwa, w tym konkretnym stanie faktycznym. W analizie wskazano bowiem jedynie, że część dziełek (wymieniono ich 19) jest zabudowana budynkami mieszkalnymi i budynkami gospodarczymi, część działek to działki niezabudowane (11 działek), a działka nr [...] to pas drogowy - nie ma natomiast żadnego odniesienia do parametrów zabudowy, która istnieje na działkach. Zdaniem skarżącego analiza, na podstawie której Wójt wydał decyzję, posiada tak duże braki, że w istocie uznać należy, że decyzja Wójta nie została poprzedzona wymaganą analizą, a brak analizy stanowi rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja odbiega od zabudowy już istniejącej na danym obszarze, zatem niedopuszczalne było wydanie warunków zabudowy. Nadto w ocenie skarżącego organ pominął w swoich ustaleniach postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] [...] w przedmiocie rozgraniczenia działek, w tym działki, na terenie której miałaby być zrealizowana inwestycja. Tymczasem dopiero ustalenie prawidłowych granic działki pozwoliłoby ocenić, czy planowana inwestycja spełnia wymagania w zakresie odległości przewidzianej przez rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. Podniósł również, że organ zupełnie niesłusznie przyjmuje, że warunki określone w 61 ust.1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 6 ust.3 pkt. 2 oraz ust.4 pkt. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. oraz §1 pkt.5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, mają zostać ocenione dopiero na etapie pozwolenia na budowę, gdy tymczasem art. 61 ust. 1 pkt.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie określa, że planowana inwestycja ma być zgodna z przepisami odrębnymi, a przepisami takimi są również przepisy o warunkach technicznych budynków rolniczych oraz innych aktów prawnych, które powinny być zastosowane do ustalania parametrów planowanej i istniejącej zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m. in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2016r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych przez ww. przepisy Sąd nie stwierdził, aby została ona wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Przechodząc do wskazanych zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji tworzy możliwość prawną eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych przede wszystkim wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stanowi sześć wad wyliczonych wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1-6 k.p.a. Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga zatem bezspornego ustalenia, że uchylana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Okoliczność, iż przedmiotowa sprawa toczy się w trybie nadzwyczajnym, jakim jest przesądzenie, czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały, czy też nie, przesłanki o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a., wymusza na organach orzekających, a także i na sądzie ocenę określonej decyzji pod kątem ustalenia, czy te właśnie przesłanki zostały spełnione. Nie jest natomiast dopuszczalne prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie, tak jakby miało nastąpić wydanie decyzji w tzw. trybie zwykłym, czego jak wynika z treści pism skarżący oczekiwał. W świetle sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazać przyjdzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku, gdyby wynik nawet najbardziej ogólnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu był w sposób oczywisty sprzeczny z warunkami zabudowy ustalonymi w decyzji administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, iż analiza urbanistyczna jest obowiązkowym elementem postępowania dowodowego przy ustalaniu warunków zabudowy, jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy nie można jednoznacznie stwierdzić, iż analiza taka nie została w ogóle przeprowadzona. Należy podkreślić, iż nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez organ ustalający warunki zabudowy (co niewątpliwie w niniejszej sprawie miało miejsce) nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa ( a na taką skarżący nie wskazuje). W orzecznictwie wielokrotnie wyrażano pogląd, iż "rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt V SA 2998/99, Lex nr 51249). Podkreślić też należy, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. np. wyroki NSA z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Lex nr 50195 oraz z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1098/14, Lex nr 2033940). Jeżeli zatem ustawową przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U. z 2016r. poz. 778 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.), to dopiero brak spełnienia tej przesłanki daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a nie tylko niewłaściwe przeprowadzenie analizy, która jest jedynie środkiem dowodowym do ustalenia dobrego sąsiedztwa. W załączniku do decyzji ustalającej warunki zabudowy sporządzająca ją osoba posiadająca stosowne uprawnienia stwierdziła, że "z punktu widzenia urbanistycznego proponowanej lokalizacji spełnia wymogi art. 61 ustawy (...) o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...)". W tym zakresie zasadnie organ ocenił, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji sporządzono i dokonano analizy dla potrzeb określenia wymagań nowej zabudowy. Z treści analizy (zarówno tekstowej jak i graficznej) wynika, że objęto nią sąsiednie działki znajdujące się w wyznaczonym obszarze analizowanym o nr [...] (działki zabudowane budynkami mieszkalnymi i budynkami gospodarczymi), [...] (działki niezabudowane) oraz działkę [...] (działka drogowa – droga gminna). Zatem zagospodarowanie sąsiednich działek pozwalało na określenie wymagań dla planowanej inwestycji w zakresie funkcji. Wyznaczono linię zabudowy, wskazano, że wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki pozwala na realizację wnioskowanej inwestycji określając jednocześnie, że nie może ona przekraczać 30% powierzchni zabudowy do powierzchni działki. Określono maksymalną szerokość elewacji frontowej określono wysokość do kalenicy a zatem maksymalną wysokość budynku na 9m oraz określono, że dach ma być dwuspadowy lub wielospadowy o kącie nachylenia do 40o. Podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia bezspornie mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia odwołania lub skargi strony w zwykłym trybie, lecz nie do przyjęcia "rażącego naruszenia prawa" i stwierdzenia nieważności decyzji, bowiem nie zostało w sprawie wykazane, że skutkiem tych naruszeń będzie zaistnienie sytuacji społeczno-gospodarczej niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Tym samym rozstrzygnięcia Kolegium należy uznać za prawidłowe. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w sposób rażący pozostałych wskazywanych w skardze przepisów w szczególności 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. w związku z : - § 6 ust.3 pkt. 2 oraz ust.4 pkt. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U , gdyż racje ma organ wskazując, że kwestie posadowienia poszczególnych elementów planowanej inwestycji w tym ich dokładne parametry i odległości od granicy działki są elementem innego postępowania i nie są badane na etapie ustalania warunków zabudowy. Kompetencje do ich badania posiada bowiem organ architektoniczna budowlany na kolejnym etapie postępowania w którym inwestor jest zobligowany do przedłożenia konkretnego projektu budowlanego w którym zostaną ujęte już konkretne parametry planowanej inwestycji jak również rozmieszczenie jej elementów na działce. Przy czym co należy podkreślić zarówno projekt architektoniczno-budowlany jak i konkretne planowane posadowienie poszczególnych elementów inwestycji musi być zgodny z przepisami budowlanymi w tym również ze wskazywanym przez skarżącego rozporządzeniem. - § 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie ma racji skarżący podnosząc, iż w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017r., której stwierdzenia nieważności żąda, organ nie ustalił wysokości kalenicy planowanego budynku obory która ma być połączona z istniejącym budynkiem stodoły. Jak wynika bowiem z pkt II litera a) podpunkt pierwszy tiret 3 wysokość do kalenicy budynku obory w połączeniu z budynkiem stodoły została określona na maksymalnie 9,0 m. Dodatkowo Sąd wskazuje, mając na względzie stanowisko skarżącego, że do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. nie można zaliczyć, jak próbuje to czynić skarżący, przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. To rozporządzenie ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ po pierwsze - zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a po drugie - przemawia za tym przedmiot postępowania o ustalenie warunków zabudowy i tym samym jego odrębność od postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być uznane za przepis odrębny, gdyż jest to akt wykonawczy do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.