IV SA/Wa 545/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K.G. na pismo Starosty (...) z dnia (...) marca 2008., znak (...) w przedmiocie udzielenia informacji wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. 1) zwolnić od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Wnioskodawca – K.G. - wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku, jak i w dodatkowym oświadczeniu przedłożonym na wezwanie referendarza sądowego, podał iż od 2003r. jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku (dowód: zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy – (...) ). We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z matką, która uzyskuje dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości (...) zł, stanowiący ich wspólne źródło utrzymania. Matka ma (...) lata (...), dlatego wymaga jego stałej opieki, której sprawowanie uniemożliwia mu podjęcie jakiejkolwiek pracy. Z oświadczenia o stanie majątku wynika, iż posiada nieruchomość rolną o powierzchni (...) ha. Nadto wskazał, iż starał się o dopłaty bezpośrednie do gruntów rolnych, ale od czterech lat uzyskuje decyzję odmowną. Sąd zważył, co następuje: Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest - stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) -ponoszenie przez strony kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Oznacza to, iż podmiot wnoszący skargę powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania, zatem i liczyć się z koniecznością gromadzenia środków finansowych na ów cel. Natomiast instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych należy zaliczyć osoby bezrobotne, samotne, bez stałego źródła dochodu i majątku, a zatem pozbawione środków do życia bądź mające środki, ale bardzo ograniczone, wystarczające na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie Sądu sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna, co oznacza że ustawowa przesłanka przyznana prawo pomocy w odniesieniu do jego osoby występuje. Ze względu na okoliczności życiowe w jakich znalazła się strona, jej środki do życia są bardzo ograniczone i w zasadzie pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, iż wnioskodawca wykazał, czego wymaga przepis art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., iż nie dysponuje środkami finansowymi na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, dlatego na podstawie art. 254 § 1 w zw. powołaną wyżej normą postanowiono jak w sentencji.