IV SA/Wa 547/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2021 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021r. znak [...]Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji ( dalej organ II instancji ) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez E.W. (dalej skarżaca) od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r., Nr [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...]z dnia [...]grudnia 2018 r., Nr [...]orzekającej o zmianie imion L E.W.. z L. na imię E., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy był następujący : W dniu [...] października 2018 r. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w [...] decyzją Nr [...]odmówił zmiany imion L.W. na imię E. Decyzją z dnia [...]grudnia 2018 r., Nr [...]Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...] wydał decyzję orzekającą o zmianie imion ww. osoby na imię "E.". Pismem Nr [...]z dnia [...]stycznia 2019 r. Zastępca Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...]wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności ,ww, decyzji własnej, orzekającej o zmianie imion Pani L.W.. na imię.. W dniu [...]marca 2019 r. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem Nr [...] stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., wskazując że w sprawie zmiany imion L.W. z L.W. na imię E. dwukrotnie została wydana decyzja administracyjna, co stanowi podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Ponadto organ ten stwierdził, że analiza akt zgromadzonych w postępowaniu wykazała, iż decyzja Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...], z dnia [...]października 2018 r., Nr USC [...]odmawiająca zmiany imienia skarżącej z L.E. na E. wobec niewniesienia odwołania, stała się ostateczna z dniem 14 listopada 2018 r. Natomiast decyzja Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...]z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...]orzekająca, zgodnie z wnioskiem Strony, o zmianie jej imion z L. na imię E. stała się ostateczna z dniem 4 stycznia 2019 r. Wojewoda [...] stanął na stanowisku, że wyżej opisane decyzje zostały wydane w tożsamym stanie faktycznym, wniosek dotyczył bowiem tej samej osoby, tj. L.W. i tego samego przedmiotu, czyli zmiany jej imion z L. na imię E.. Tym samym w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje ostateczne, wydane w sprawach tożsamych podmiotowo i przedmiotowo, należało zatem orzec o stwierdzeniu nieważności drugiej (w kolejności), tj. decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...]o zmianie imion Strony z L. na imię E. W dniu 1 kwietnia 2019 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynęło odwołanie skarżącej od przedmiotowej decyzji Wojewody [...], w którym wskazała m.in. na skierowanie - do Wojewody [...] - wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] Nr [...]z dnia [...]października 2018 r. odmawiającej zmiany imienia L.W. z L na E, co według skarżącej może uzasadniać zawieszenie przedmiotowego postępowania odwoławczego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...]kwietnia 2019 r., Nr [...]zawiesił postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 §1 pkt 4 Kpa, tj. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ drugiej instancji uznał, iż postępowanie nieważnościowe dotyczące decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w[...]z dnia [...] października 2018 r., Nr [...]skutkować może finalnie wyeliminowaniem z obrotu prawnego cyt. decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w[...]. W dniu 9 grudnia 2020 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wpłynął odpis wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt 11 OSK 1905/20 oddalającego skargę kasacyjną skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2019 r. w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji (decyzję utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu stanu Cywilnego w [...]). Wobec powyższego organ podjął z urzędu zawieszone postępowanie i zaskarżoną decyzją z dnia[...]lutego 2021r. znak [...]utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] marca 2019 r., Nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...]z dnia [...]grudnia 2018 r., Nr [...]orzekającej o zmianie imion L.W. z L. na imię E.. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że wobec funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji ostatecznych, wydanych w sprawach tożsamych podmiotowo i przedmiotowo (wobec L.W. i tego samego przedmiotu, czyli zmiany jej imion z L.E. na imię E.), należało orzec o stwierdzeniu nieważności drugiej (w kolejności), tj. decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...]z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...]o zmianie imion Strony z L.E. na imię E., w oparciu o normę wyrażoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Skarżąca, zarzucając jej w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 KPA w zw. art. 156 § 1 pkt 3 KPA polegające na oczywiście błędnym i dowolnym przyjęciu, że zachodzi tożsamość stanów faktycznych ujętych w decyzjach Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...]z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...]i wcześniej wydanej decyzji, co wpływać może na rozstrzygnięcie, skoro art. 10 ustawy Ustawa o zmianie imienia i nazwiska Dz.U. 2008 Nr 220, poz. 1414 t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 707, w oparciu o który wydana została błędnie uchylona decyzja Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...]przełamuje zasadę trwałości decyzji, na którą powołuje się organ administracyjny, a w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie wolno badać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i uchylenie decyzji Wojewody [...] i o umorzenie postępowania, 2) zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Badając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych ramach, Sąd doszedł do przekonania że odpowiada ona prawu i brak jest podstaw do uwzględnia skargi. Istota sprawy sprowadza się do tego, że Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego [...]decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., [...]orzekł o zmianie imion skarżącej z L.E. na imię E., przy czym w tej samej sprawie w dniu 23 października 2018 r. została wydana decyzja odmowna przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w [...]nr [...]. Podstawę prawną stwierdzenia nieważności decyzji stanowił zatem w kontrolowanej sprawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że o tożsamości spraw można mówić, jeżeli zachodzi ich tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, co oznacza, że sprawy między tymi samymi stronami oparte są na tym samym stanie faktycznym i prawnym. Analiza akt zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu wykazała, że w dniu 2 października 2018 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Stanu Cywilnego w [...] wniosek w sprawie zmiany jej imion z L.E.. na E. Po jego rozpatrzeniu Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w [...]decyzją z dnia [...]października 2018 r., nr [...]odmówił zmiany imienia wnioskodawczyni. Od decyzji tej skarżąca nie wniosła, w terminie do tego przewidzianym, odwołania w związku z tym ww. decyzja stała się ostateczna z dniem 14 listopada 2018 r. Natomiast w dniu 20 listopada 2018 r. skarżąca złożyła w Urzędzie Stanu Cywilnego [...]kolejny wniosek w sprawie zmiany jej imion z L.E. na E. Wniosek ten został rozpatrzony przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] zgodnie z żądaniem strony - w dniu [...] grudnia 2018 r. została wydana decyzja nr [...]orzekająca o zmianie imion skarżącej z L.E. na imię E. Od decyzji tej również nie wniesiono odwołania w związku z czym stała się ostateczna z dniem 4 stycznia 2019 r. Analizując powyższe nie ulega wątpliwości, że ww. decyzje zostały wydane w tożsamym stanie faktycznym - wniosek dotyczył tej samej osoby, tj. L.W. i tego samego przedmiotu, tj. zmiany jej imion z L.E. na imię E. Słusznie wskazał organ, że w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie, zgodnie bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. tego typu sytuacja stanowi o przesłance nieważności drugiej (w kolejności) z wydanych decyzji. Skoro zostało bezspornie ustalone, że w dwóch sprawach, w których zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa zostały wydane dwie decyzje ostateczne należało orzec o stwierdzeniu nieważności drugiej (w kolejności), tj. decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] " Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o słuszności stanowiska organów w niniejszej sprawie, co doprowadziło do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.