IV SA/Wa 548/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.), asesor WSA Jakub Linkowski, Protokolant Dominik Niewirowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi K. F. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową E. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi T. Z. z Kancelarii W. sp. k. z siedzibą w W. [...] kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści), tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2003 r., orzekającą o wymeldowaniu małoletniej K. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...], przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że rodzice małoletniej K. F. – S. F. i E. F. zgodnie oświadczyli, że nie zamieszkuje ona w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Według matki małoletniej opuściła ona mieszkanie, razem z córką w 2001 r. Zamieszkały wówczas w O. przy ul. [...]. Od października 2003 r. K. F. mieszka z matką w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. E. F. twierdziła, że razem z córką została zmuszona do opuszczenia lokalu przy ul. [...]. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że po opuszczeniu lokalu matka małoletniej nie występowała z roszczeniem o przywrócenie posiadania, co koliduje z jej twierdzeniami o zmuszeniu do opuszczenia mieszkania. Powołując się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, organ odwoławczy stwierdził, że nie podejmowanie we właściwym czasie środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania lokalu jest przejawem woli opuszczenia miejsca pobytu. Wojewoda [...] podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi przede wszystkim o zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania się lub wymeldowania. Właściwy organ obowiązany jest w każdym czasie podejmować czynności służące rejestracji prawdziwych danych o miejscu pobytu osób. W wypadku ujawnienia rozbieżności pomiędzy danymi w ewidencji a stanem faktycznym konieczne jest przeprowadzenie przez ten organ postępowania i wydanie orzeczenia uzgadniającego dane w ewidencji z rzeczywistym stanem rzeczy. Skoro okazało się, że zapis w ewidencji ludności nie jest zgodny ze stanem faktycznym, gdyż K. F. zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...], należało orzec o jej wymeldowaniu. Skargę na powyższą decyzję w imieniu małoletniej K. F. wniosła jej przedstawicielka ustawowa – E. F., domagając się jej uchylenia. W skardze podniesiono, że próby zamieszkania w lokalu nr [...] przy ul. [...] zakończyły się niepowodzeniem, z uwagi konfliktową sytuację spowodowaną przez ojca S. F. Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 15 ust. 2 ustawy z dnia10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), z którego wynika, że orzeczenie o wymeldowaniu w trybie administracyjnym wymaga ustalenia, że doszło do opuszczenia miejsca pobytu. Należy w tym miejscu przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyjaśniał znaczenie pojęcia opuszczenie miejsca pobytu. W wyroku z dnia 12 kwietnia 2001 r. (V SA 3078/00 niepubl.), Sąd ten stwierdził, że równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez organy orzekające w niniejszej sprawie wynika, że małoletnia K. F. nie zamieszkuje w lokalu nr [...], przy ul. [...] od dnia [...] czerwca 1999 r., kiedy to została zameldowana na pobyt czasowy w O. przy ul. [...]. Następnie małoletnia przebywała z matką w M. a po powrocie zamieszkała w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdzie E. F. jest zameldowana na pobyt czasowy. Matka małoletniej skarżącej twierdziła, że zamieszkanie w lokalu przy ul. [...] uniemożliwiał jej teść, który nadużywał alkoholu i urządzał awantury. Jednakże E. F. nie skorzystała z przysługujących jej i małoletniej córce, środków prawnych i nie domagała się, w drodze postępowania cywilnego, przywrócenia posiadania. W związku z tym należy uznać, że spełniona została przesłanka uzasadniająca orzeczenie o wymeldowaniu małoletniej K. F. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, istotą postępowania w niniejszej sprawie było zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu małoletniej skarżącej. Skoro K. F. od 2001 r. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, konieczne było doprowadzenie do stanu, w którym zapis w ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.