IV SA/Wa 549/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz B. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 549/19 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. po rozpatrzeniu zażalenia B. R. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie stawu wraz z rowem odpływowym na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...]. Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Pismem z dnia 27 sierpnia 2018 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie stawu wraz z rowem odpływowym na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując, iż realizacja inwestycji naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]), dalej jako "Uchwała", stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Na ww. postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zażalenie wniosła B. R. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca wskazała, że na działce nr [...] znajduje się zagłębienie terenowe (staw). W okresie wiosennych roztopów i nawalnych deszczów spływająca po powierzchni woda wypełnia staw i rozlewa się wokół niego po terenie, co powoduje zalanie posesji, na której położony jest podpiwniczony budynek mieszkalny. Obecnie teren wokół stawu jest bezodpływowy - brak jest jego połączenia z przepustem znajdującym się pod drogą powiatową, sąsiadującą z działką stawu. Zdaniem Skarżącej przedmiotowa inwestycja umożliwi uregulowanie stosunków wodnych wokół stawu i normalne funkcjonowanie gospodarstwa. Prace projektowe obejmą udrożnienie odpływu wody ze stawu i powiększenie jego zdolności retencyjnej. Organ odwoławczy ustalił, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...], położonych w granicach Obszaru Chronionego [...], którego funkcjonowanie reguluje Uchwała. W sprawie istotne było wyjaśnienie przez Organ I instancji, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia Obszaru Chronionego [...], w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Enumeratywny katalog zakazów obowiązujących na terenie ww. obszaru chronionego został wyartykułowany w § 5 ust. 1 Uchwały. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał, że realizacja inwestycji naruszy zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały, stanowiący, iż w granicach Obszaru Chronionego [...] zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy ocenił, że rozstrzygnięcie przyjęte przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] jest prawidłowe. Zgodnie z projektem decyzji przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie stawu wraz z rowem odpływowym na części działek nr [...] i [...] w miejscowości [...]. Planowany do rozbudowy staw jest zlokalizowany na działce nr [...]. Jego całkowita powierzchnia po rozbudowie ma wynieść do 1300 m2 (obecnie staw ma ok. 700 m2), a głębokość do 2,5 m. Rów odpływowy będzie łączył staw z przepustem zlokalizowanym pod drogą powiatową znajdującą się na działce nr [...]. Teren wokół stawu stanowi grunty rolne (pastwisko). Z treści zażalenia wynika, iż obecnie teren ten jest bezodpływowy, co powoduje że w okresie wiosennych roztopów i nawalnych deszczów, spływająca po powierzchni woda wypełnia staw i rozlewa się wokół niego. Planowana inwestycja udrożni odpływ wody ze stawu i powiększy jego zdolności retencyjne. Zdaniem Skarżącej przedmiotowa inwestycja umożliwi uregulowanie stosunków wodnych wokół stawu i normalne funkcjonowanie gospodarstwa. Organ wskazał na treść art. 195 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268, z późn. zm.) zgodnie z którym melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy. Melioracje wodne co do zasady wykonywane są za pomocą urządzeń melioracji wodnych, do których zalicza się m.in. rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie oraz ziemne stawy rybne (art. 197 ust. 1 pkt 1 i 5 ww. ustawy). Nie ulega zatem wątpliwości, iż planowana inwestycja, polegająca na rozbudowie stawu wraz z rowem odpływowym dla potrzeb regulacji stosunków wodnych na gruntach rolnych w celu umożliwienia normalnego funkcjonowania gospodarstwa rolnego stanowić będzie melioracje wodne. Organ wyjaśnił, że stosownie do § 3 ust. 1 pkt 88 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia a listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków. W związku z tym, iż przedmiotowa inwestycja planowana jest na terenie i w otoczeniu pastwisk, co wynika z załącznika graficznego projektu decyzji oraz ortofotomapy i mapy topograficznej zamieszczonych na stronie www.geoportai.gov.pl, niewątpliwie stanowić będzie przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust 1 pkt 88 lit a w.w Rozporządzenia Rady Ministrów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2418/16). Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż projekt decyzji stoi w sprzeczności z § 5 ust. 1 pkt 2 Uchwały, który zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie stwierdził braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w związku z czym nie zachodzi odstępstwo określone w 5 ust. 3 pkt 2 Uchwały. Z uwagi na brak przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi również odstępstwo od ww zakazu wymienione w art. 24 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że planowany do rozbudowy staw znajdujący się w zagłębieniu bezodpływowym, jest zasilany wodami gruntowymi i opadowymi. W okresie wiosennych roztopów i nawalnych deszczów spływająca po powierzchni woda wypełnia staw i rozlewa się wokół niego. Planowana rozbudowa stawu zwiększy jego zdolności retencyjne, a budowa rowu spowoduje możliwość odpływu wody ze stawu. Przedmiotowa inwestycja umożliwi zatem uregulowanie stosunków wodnych wokół stawu. W opinii organu rozbudowa stawu przyczyni się do obniżenia poziomu wód gruntowych wokół stawu (co jest głównym powodem jego rozbudowy) oraz zwiększenia uwilgotnienia terenu w miejscu rozbudowy stawu, gdyż teren ten zostanie wypełniony na stałe wodą. Ponadto w wyniku rozbudowy stawu dojdzie do zwiększonego parowania z powierzchni wolnego lustra wody, gdyż staw po rozbudowie będzie miał prawie dwa razy większą powierzchnię niż obecnie. Planowany rów będzie miał natomiast za zadanie odprowadzanie wody ze stawu. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ wskazał, że planowana inwestycja naruszy zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, wynikający § 5 ust. 1 pkt 6 uchwały. Zgodnie z tym przepisem zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych nie dotyczy działań służących celom ochrony przyrody lub zrównoważonemu wykorzystaniu użytków rolnych i leśnych oraz racjonalnej gospodarki wodnej lub rybackiej. Projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy rozbudowy stawu wraz z rowem odpływowym W związku z powyższym charakter inwestycji nie pozwala na zastosowanie ww. odstępstw. Przedmiotowa inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. W związku z powyższym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej, że obecną sytuację na działce należy uznać jako zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego (podmycie drogi dojazdowej do posesji, zagrożenie słupa energetycznego znajdującego się przy zagłębieniu terenowym, przelew wody przez koronę drogi powiatowej), organ wskazał, że odstępstwo wymienione w ww. przepisie dotyczy działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym. Odstępstwo to ma na celu zapewnienie prawnej możliwości realizacji działań służących zabezpieczeniu dóbr o wyższej wartości niż chronione zakazami wymienionymi w Uchwale, takich jaki zdrowie i życie ludzkie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1516/11). W wyroku z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1161/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że działania związane z bezpieczeństwem powszechnym to działania związane z bezpieczeństwem obywateli. Zdaniem organu ww. odstępstwo dotyczy działań służących ochronie zdrowia i życia ludzi, a więc inwestycji celowo stworzonych do zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego, natomiast przedmiotowy staw i rów nie są inwestycjami związanymi z zabezpieczeniem zdrowia i życia ludzkiego. W związku z powyższym ww. odstępstwo nie ma zastosowania. W związku z tym, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy określone w § 5 ust. 1 pkt 2 i 6 Uchwały a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tych zakazów, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska ocenił, że należy utrzymać zaskarżone postanowienie Organu I instancji w mocy. B. R. wniosła skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniosła, że w związku z zalewaniem swojej posesji, dz.nr [...] obr. [...], na której zlokalizowane jest zagłębienie terenowe oraz siedlisko, chce uregulować stosunki wodne poprzez odbudowę istniejącego staw , którym jest w/w zagłębienie bezodpływowe. W przeszłości, nadmiar wody ze stawu był odprowadzany poprzez przepust znajdujący się na drodze powiatowej dz.nr [...] . Niedrożność systemu /przepustu / powoduje , że w okresie wiosennych roztopów oraz ulewnych dreszczów , istniejący staw nie jest w stanie pomieścić zwiększonego napływu wody . Powoduje to zalanie terenu wokół stawu, podtopienie piwnic w budynku mieszkalnym, zalewanie drogi dojazdowej do posesji, a w skrajnych przypadkach, przelew wody przez koronę w/w drogi powiatowej. Przebiegająca w pobliżu stawu napowietrzna linia energetyczna w każdej chwili może ulec awarii. Sytuacja ta powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi oraz uniemożliwia prowadzenie racjonalnej gospodarki rolnej / znajdujące się wokół stawu użytki zielone są zalewane/. Organ II instancji nie wziął pod uwagę tej sytuacji i utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu powołał się na uchwalę nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2016 r. i par. 5 ust. 1 oraz analizę map topograficznych. Nie wzięto pod uwagę innych zapisów tego przepisu które mówią o odstępstwach zawartych w innych ustępach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć tylko niektóre z podniesionych w niej zarzutów sąd uznał za trafne. W niniejszej sprawie organy I i II instancji dokonały wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, co doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania tych przepisów i miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszyły przepisy prawa procesowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji rozpoznając przedmiotową sprawę prawidłowo ustalił, że teren inwestycji, stanowiący działkę nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], obręb [...], gmina [...] położony jest w granicach Obszaru Chronionego [...]. Funkcjonowanie tej formy ochrony przyrody reguluje Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] września 2016 r. w sprawie Obszaru Chronionego [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1), w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody (pkt 8). Do form ochrony przyrody – stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2134, ze zm.) – zalicza się m. in. obszary chronionego krajobrazu. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków w tym przepisie wskazanych. Jednym z wymogów jest to, żeby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5 ust. 1 art. 61). Nie ma sporu, że tymi przepisami odrębnymi jest w tej sprawie ww. uchwała. Organ odwoławczy odmowę uzgodnienia warunków zabudowy planowanej inwestycji oparł na zakazach określonych w § 5 ust. 1 pkt 2 i 6 w.w uchwały. Dokonując analizy przepisów uchwały uznał, że planowana inwestycja polegająca na rozbudowie stawu wraz z rowem odpływowym naruszy wynikający z § 5 ust.1 pkt 2 uchwały zakaz, gdyż dotyczy przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niewątpliwie § 5 ust. 1 pkt 2 w.w uchwały wprowadza zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednak planowana inwestycja nie stanowi takiego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy niesłusznie zakwalifikował planowaną inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit a rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Należy zauważyć, że stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na: a) melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków, b) melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, innej niż wymieniona w lit. a, c) melioracji na obszarze nie mniejszym niż 2 ha, innej niż wymieniona w lit. a oraz b, jeżeli: – w odległości nie większej niż 1 km od granicy projektowanego obszaru meliorowanego w ciągu ostatnich 5 lat zmeliorowano obszar o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha oraz – łączna powierzchnia projektowanego obszaru meliorowanego oraz obszaru zmeliorowanego w ciągu ostatnich 5 lat wyniesie nie mniej niż 5 ha, d) melioracji na obszarze nie mniejszym niż 5 ha, innej niż wymieniona w lit. a-c, e) realizacji zbiorników wodnych lub stawów, o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, f) realizacji stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m, innej niż wymieniona w lit. e. Planowana inwestycja nie zalicza się do żadnego z wymienionych przedsięwzięć przede wszystkim dlatego, że dotyczy stawu o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha (pkt e) i głębokości mniejszej niż 3 m (pkt f), a także dlatego, że nie stanowi urządzeń melioracji. Tymczasem zarówno organ I instancji, jak też organ odwoławczy błędnie przyjęły, że przedsięwzięcie należy do działań z zakresu melioracji (organ odwoławczy zaliczając przedsięwzięcie do pkt a, zaś organ I instancji do pkt b § 3 ust. 1 rozporządzenia). Według art. 197 ust. 1 ustawy Prawo wodne urządzeniami melioracji wodnych są: 1) rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie, 2) drenowania, 3) rurociągi, 4) stacje pomp służące wyłącznie do celów rolniczych, 5) ziemne stawy rybne, 6) groble na obszarach nawadnianych, 7) systemy nawodnień grawitacyjnych, 8) systemy nawodnień ciśnieniowych - jeżeli służą celom, o których mowa w art. 195. Katalog urządzeń melioracji wodnych jest katalogiem zamkniętym. Staw niebędący stawem rybnym nie należy do tego katalogu, a więc nie może zostać uznany za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Materiał dowodowy wskazuje, że planowany do rozbudowy staw nie jest stawem rybnym, a urządzeniem wodnym służącym do retencjonowania wody. Z kolei planowany rów odpływowy, który ma służyć odprowadzaniu wody ze stawu, jest urządzeniem wodnym służącym tylko temu celowi, nie zaś celowi jakim jest melioracja. Planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z zakazem określonym w § 5 ust. 1 pkt 2 w.w uchwały, a więc zakaz ten nie stanowił przeszkody do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy ocenił, że inwestycja służyć będzie regulacji stosunków wodnych na terenie otaczającym staw, ponieważ staw zasilany jest wodami gruntowymi i opadowymi. W okresie roztopów i nawalnych deszczów będzie zbierał spływającą do niego wodę. To przyczyni się do obniżenia poziomu wód gruntowych oraz zwiększenia uwilgotnienia terenu w miejscu rozbudowy stawu i stanowić będzie działanie naruszające zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 6 w.w uchwały. Stosownie do treści tego przepisu prawa miejscowego na terenie Obszaru Chronionego [...] zakazane jest dokonywanie zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Organ wyraził pogląd, że charakter planowanej inwestycji nie pozwala na zastosowanie odstępstwa przewidzianego w tym przepisie, jednak w żaden sposób tego nie wyjaśnił. Teren otaczający staw jak ustalił organ stanowi grunt rolny (pastwisko). Jednym z powodów umożliwiających zastosowanie odstępstwa od zakazu jest to, by działania związane ze zmianą stosunków wodnych służyły zrównoważonemu wykorzystaniu użytków rolnych. Choć brak jest legalnej definicji tego pojęcia, organ powinien wyjaśnić dlaczego obniżenie poziomu wód gruntowych dookoła stawu nie będzie służyło zrównoważonemu wykorzystaniu istniejących tam użytków rolnych wykorzystywanych na pastwisko. Wydaje się, że pojęcie zrównoważonego wykorzystywania należy kojarzyć z korzystaniem prawidłowym, zgodnym z najlepszym potencjałem tego gruntu, uwzględniającym potrzeby gospodarstwa rolnego, jego dochodowość, ale też zapewnienie źródła naturalnego pożywienia dla zwierząt (w przypadku pastwisk). W rozpoznanej sprawie, organ nie wyjaśnił tej kwestii, która mogła mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Kwestia ta zatem musi zostać przez organy wyjaśniona przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Brak wyjaśnienia w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, 8, 11, 77 i 80 k.p.a. mający wpływ na wynik sprawy. Podobnie organ pominął inną z istotnych okoliczności, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ ocenił, że nie zachodzi przypadek uzasadniający odstępstwo od zakazów o którym mowa w § 5 ust.2 pkt 2 uchwały. Zdaniem organu planowane działanie nie jest działaniem na rzecz bezpieczeństwa powszechnego. Oczywiście organ ma rację, że działania takie służą zabezpieczeniu dóbr o wyższej wartości aniżeli wartości chronione zakazami, a więc m.in. zapewnieniu zdrowia i życia ludzkiego, nie zaś indywidualnym interesom danej jednostki. Jednak jednocześnie organ nie zanegował twierdzenia skarżącej co do tego, że w okresie nawalnych deszczów woda gromadząca się na działce skarżącej przelewa się przez koronę drogi powiatowej. Takie zjawisko może świadczyć o występowaniu zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, a więc wymagać działań także na rzecz bezpieczeństwa powszechnego. Także w tym zakresie organ dopuścił się naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe uwagi. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a orzekł w pkt I wyroku o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a., który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i to orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, jego uchylenie stało się konieczne. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło na mocy art. 200 p.p.s.a.. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu I instancji będzie uwzględnienie powyższych uwag Sądu i usunięcie w toku postępowania administracyjnego wskazanych naruszeń prawa.