IV SA/Wa 554/10

Dnia 28 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 roku sprawy ze skargi Gminy P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za odprowadzenie ścieków do środowiska - oddala skargę - Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] stycznia 2010 r. -zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z [...] listopada 2009 r., którą wymierzono Gminie P. -użytkownikowi oczyszczalni ścieków komunalnych zlokalizowanej w P. -administracyjną karę pieniężną za przekroczenie stwierdzone w roku 2006 warunków korzystania ze środowiska w wysokości 10 934,47 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż Starosta [...] decyzją z [...] września 2004r. udzielił Wójtowi Gminy P. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie oczyszczonych ścieków komunalnych z oczyszczalni zlokalizowanej w m. P. do potoku B. Pozwolenia udzielono pod warunkiem, że stężenia zanieczyszczeń w odprowadzanych ściekach nie będą przekraczały wartości: BZT5 - 25 mg/l, ChZT- 125 mg/l, Zawiesina og. - 35 mg/l. W punkcie III.3 ww. decyzji zakład zobowiązany został do kontroli jakości ścieków oczyszczonych odprowadzanych z ww. oczyszczalni ścieków, a zatem do pobierania próbek w celu wykonywania analiz. Kontrola jakości ścieków oczyszczonych miała być prowadzona z częstotliwością 12 próbek w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, w następnych latach 4 próbki, pod warunkiem, że zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki. Jeżeli jedna próbka z czterech nie spełni warunków, w następnym roku pobiera się ponownie 12 próbek. W trakcie kontroli przeprowadzonej w marcu 2009 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska - Delegatura w N., stwierdzono brak realizacji nałożonego obowiązku wykonywania analiz ścieków w ilości określonej w obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym. W związku z tym wszczęto postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za przekroczenie warunków korzystania ze środowiska w roku 2006. Jednocześnie wezwano Gminę do przedłożenia wszystkich wykonanych analiz ścieków. Jak wynika z dokonanych ustaleń w oparciu o przedłożone analizy: • w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od dnia [...] września 2004 r. do dnia [...] września 2005 r.) strona powinna wykonać 12 analiz ścieków (przy wielkości RLM 5300), a wykonano 4 analizy ścieków w dniach: 7 września 2004r. (przekroczenie we wskaźniku ChZT), oraz bez przekroczeń 16 lutego 2005 r., 22 kwietnia 2005 r., 7 lipca 2005r. - tym samym nie spełniono warunków wymaganych pozwoleniem wodnoprawnym; * w drugim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] września 2006 r.) nie zostały dotrzymane warunki pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ strona ponownie powinna wykonać 12 analiz, a wykonała 7 analiz ścieków w dniach: 19 października 2005 r., 29 marca 2006 r., 25 kwietnia 2006r. (w analizie brak oznaczenia wskaźnika BZT5), 17 maja 2006 r., 30 maja 2006r., 30 czerwca 2006 r., 3 sierpnia 2006 r. (wszystkie bez przekroczeń); * w trzecim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od dnia [...] września 2006r. do dnia [...] września 2007r.) nie zostały dotrzymane warunki pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ strona nadal powinna wykonać 12 analiz, a wykonała 6 analiz w dniach: 29 września 2006 r., 24 listopada 2006 r., 29 grudnia 2006 r., 21 lutego 2007 r., 20 marca 2007 r., 29 września 2007r. (wszystkie analizy bez przekroczeń). W związku z powyższym na podstawie art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, ze zm.) - dalej w skrócie: P.o.ś., [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził przekroczenie warunków korzystania ze środowiska przez Gminę P. (oczyszczalnia ścieków zlokalizowana w m. P.) i zgodnie z art. 305 ust. 4 p.o.s. wymierzył karę za przekroczenie stwierdzone w roku 2006. Od decyzji tej odwołała się Gmina P. podnosząc, że w chwili obecnej oczyszczalnia odbiera ładunek ścieków poniżej 2000 RLM. W związku z powyższym nie ma obowiązku wykonywania 12 badań w skali roku a tylko 4, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984). Zdaniem Gminy ilość wykonywanych badań powinna być powiązana z rzeczywistym obciążeniem oczyszczalni. Główny Inspektor Ochrony Środowiska - po rozpoznaniu środka zaskarżenia -decyzją z [...] stycznia 2010 r. podtrzymał stanowisko przedstawione przez organ I instancji. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania wyjaśnił, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168, poz. 1763), powołanego w pozwoleniu wodnoprawnym obowiązującym w niniejszej sprawie, w § 5 ust. 2 pada jednoznaczne stwierdzenie, że liczba próbek w zależności od obciążenia oczyszczalni nie może być mniejsza od wskazanych wartości. Oznacza to, że może być większa. O ilości próbek ścieków koniecznych dla oceny pracy oczyszczalni decyduje pozwolenie wodnoprawne a nie obowiązujące w danej chwili przepisy wykonawcze do art. 45 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019, ze zm.). Gmina P. - w skardze - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Decyzjom zarzucono naruszenie: 1) art. 305, 305a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 299 ust. 1 pkt 2 P.o.ś. przez przyjęcie zaistnienia przesłanek tymi przepisami przewidzianych dla nałożenia kary, podczas gdy przesłanki takie w niniejszej sprawie nie zachodziły; 2) art. 15 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., Nr 113, poz. 954, ze zm.) przez przyjęcie, że nie prowadzono wymaganych pomiarów wielkości emisji, w sytuacji wykonywania pomiarów w ilości wynikającej z przepisów prawa; 3) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2004 r., Nr 168, poz. 1763) przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie; 4) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r., Nr 137, poz. 984, ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał na wzajemną relację zapisów pozwolenia wodnoprawnego oraz przepisu § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Po pierwsze decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego wydana została m. in. w oparciu o przepisy wskazanego rozporządzenia. Pozwolenie wodnoprawne nie może być zatem interpretowane w oderwaniu od jego treści. Redakcja przepisu § 5 ust 2 rozporządzenia w sposób oczywisty nakazuje odnieść regulację w nim zawartą do faktycznej ilości odprowadzanych ścieków w oparciu o faktyczny wskaźnik RLM, a nie maksymalną możliwą do wykorzystania moc oczyszczalni (która nie wiadomo czy kiedykolwiek będzie osiągnięta). Świadczy o tym sformułowanie "Liczba pobieranych średnich dobowych próbek ścieków, dopływających i odpływających z oczyszczalni [...]". W kontekście tego zapisu oraz faktycznej wysokości wskaźnika RLM w latach 2004 - 2006, który wyniósł odpowiednio 1.494, 1.635 i 1.232, ilość obowiązkowych próbek dla oczyszczalni określona jest zapisem § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia i wynosi 4 próbki w ciągu pierwszego roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, a jeżeli zostałoby wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki - po 2 próbki w następnych latach, jeżeli zaś jedna próbka z dwóch nie spełniłaby tego warunku, w następnym roku pobierać się powinno ponownie po 4 próbki. Zapis pkt III.3 pozwolenia wodnoprawnego precyzuje, że w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia powinno być pobrane 12 próbek, a w następnych latach po cztery, przy czym jeśli jedna z dwóch próbek nie spełni tego warunku, w następnym roku należy pobrać ponownie 12. Najistotniejsza dla przedmiotowej sprawy konkluzja tego zapisu jest taka, że w każdym kolejnym roku obowiązywania pozwolenia (a więc także w roku 2006, który był drugim i trzecim rokiem obowiązywania pozwolenia), skarżący powinien przeprowadzać 4 próbki, chyba że jedna z dwóch nie spełni warunków czystości. A zatem nie jedna z czterech, tylko jedna z dwóch (czyli dwie z czterech) próbek musiałaby być nieprawidłowe, aby rodziło to w kolejnym roku obowiązek wykonania 12 próbek. W przedmiotowej sprawie już MWIOŚ w swojej decyzji przyznał, iż jedynie jedna próbka w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wykazywała przekroczenie jednej z norm, a pozostałe próbki w kolejnych latach były pozytywne. Decyzja obejmuje jedynie rok 2006, a zatem bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest to, że w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia nie było wykonanych 12 próbek. Niewykonanie 12 próbek w pierwszym roku wcale nie skutkuje koniecznością wykonania 12 próbek w roku następnym. Taką okolicznością byłaby jedynie wadliwość każdej jednej na dwie próbki, a nie niewystarczająca ilość wykonanych próbek. Skoro zatem w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia nie zostały spełnione przesłanki podwyższenia ilości koniecznych próbek w roku następnym, to w drugim roku obowiązywania pozwolenia - zgodnie z zapisami decyzji i niezależnie od faktycznej ilości odprowadzanych ścieków - skarżący miał obowiązek przeprowadzenia jedynie czterech prób kontrolnych. W roku tym przeprowadzonych zostało siedem prób, z czego wszystkie były prawidłowe. A zatem w następnym roku (trzecim roku obowiązywania pozwolenia) skarżący zobowiązany był również do wykonania jedynie czterech prób zgodnie z pkt III.3 decyzji, przy czym wykonał ich sześć, z czego wszystkie były prawidłowe. Nie może być zatem mowy o naruszeniu warunków pozwolenia wodnoprawnego, gdyż wszystkie próby w drugim i trzecim roku obowiązywania pozwolenia były wykonane w ilości przekraczającej określoną decyzją i wszystkie próbki były prawidłowe. Jeśli przyjąć prymat zapisów rozporządzenia nad warunkami decyzji, to biorąc pod uwagę fakt, że rozporządzenie odnosi się do ilości faktycznie odprowadzanych ścieków, skarżący miał obowiązek wykonać w pierwszym roku cztery, a w każdym następnym po dwie próbki (RLM poniżej 2.000). Natomiast jeśliby przyjąć - tak jak zostało to dokonane w zaskarżonych decyzjach - że pozwolenie wodnoprawne precyzuje zapisy rozporządzenia, które określa tylko minimalną ilość próbek i ilość koniecznych do przeprowadzenia próbek (niezależnie od faktycznej ilości odprowadzanych ścieków) powinna być dokładnie taka jak w decyzji, to i tak skarżący spełnił ten obowiązek. Stosownie do zapisów pkt III.3 decyzji byłby bowiem zobowiązany do wykonania w drugim lub w trzecim roku 12 próbek jedynie w sytuacji, gdyby w roku wcześniejszym jedna na dwie próbki była nieprawidłowa, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdził, iż na skutek błędnej interpretacji zapisów decyzji udzielającej skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego, organy wydające zaskarżone decyzje naruszyły ww. przepisy prawa. W uzasadnieniu swoich decyzji, jako podstawę rozstrzygnięcia (nałożenia kary) organy wskazały bowiem jedynie naruszenie określonych pozwoleniem wodnoprawnym warunków w zakresie ilości próbek kontrolnych, co nie nastąpiło. Główny Inspektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 24 maja 2010 r. skarżący wskazał, iż organ przeprowadzał już wcześniej u skarżącego kontrole częstotliwości i wyników dokonywanych próbek i nigdy nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Obecnie - na skutek przyjętej interpretacji - nałożył na skarżącego karę, co nie znajduje żadnych podstaw faktycznych i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2010 r. i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ocena mocy wiążącej pozwolenia wodnoprawnego udzielonego skarżącej decyzją Starosty [...] z [...] września 2004 r. Podstawę materialnoprawną ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229, ze zm.) oraz wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 168, poz. 1763) - zwanego dalej "rozporządzeniem". W myśl art. 121 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania ww. decyzji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód. Pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód jest jednocześnie pozwoleniem na wykonanie urządzeń wodnych służących do tego korzystania (ust. 3). Z kolei art. 128 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, a w szczególności sposób i zakres prowadzenia pomiarów ilości i jakości pobieranej wody, ścieków wprowadzanych do wód, do ziemi lub do urządzeń kanalizacyjnych oraz wykorzystywanych rolniczo, a także sposób postępowania w przypadku uszkodzenia urządzeń pomiarowych (pkt 9). Określenie szczegółowych warunków pozwolenia wodnoprawnego nastąpiło w niniejszej sprawie na podstawie ww. rozporządzenia z dnia 8 lipca 2004 r., wydanego na mocy art. 45 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż pozwolenie wodnoprawne określa zasady, cel i zakres korzystania z wód dla danego, konkretnego podmiotu. Pozwolenia udziela się na wniosek podmiotu, a uprawniony organ szczegółowo wskazuje ww. zasady. Zatem pozwolenie wodnoprawne ustanawia prawny porządek korzystania z wód i jest wiążące dla podmiotu, dla którego zostało wydane. Nie może zatem zostać uwzględniony zarzut strony skarżącej wskazujący na naruszenie § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 lipca 2004 r. , jak również § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Należy mieć na uwadze, że zasadniczym dokumentem stanowiącym podstawę merytorycznej oceny na jakich warunkach można w danym miejscu i czasie wprowadzić ścieki do środowiska zgodnie z wymogami prawa jest pozwolenie wodnoprawne, udzielone decyzją administracyjną właściwego organu. Rozporządzenia wykonawcze, m. in. wskazane powyżej rozporządzenie z dnia 8 lipca 2004 r., mają w tej sytuacji charakter pomocniczy, stanowią bowiem o minimalnych wymaganiach jakie w każdej sytuacji muszą być spełnione przy odprowadzaniu ścieków. Wiążącymi natomiast tak dla strony, jak i dla organu kontrolnego są warunki określone w pozwoleniu wodnoprawnym, udzielonym na wniosek tego podmiotu. Decyzja z [...] września 2004 r. funkcjonuje w obrocie prawnym (strona nie odwołała się od niej, ani nie wnosiła o jej zmianę), a warunki w niej określone są wiążące. Zgodnie z art. 305 ust. 1 P.o.ś., wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska określonych w pozwoleniu wodnoprawnym na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów (art. 299 ust. 1 pkt 2 P.o.ś.). W takim przypadku organ wymierza administracyjną karę pieniężną (ust. 4). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca - w pkt III.3 pozwolenia wodnoprawnego - zobowiązana została do kontroli jakości ścieków oczyszczonych odprowadzanych z ww. oczyszczalni ścieków, a zatem do pobierania próbek w celu wykonywania analiz. Kontrola jakości ścieków oczyszczonych miała być prowadzona z częstotliwością 12 próbek w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, w następnych latach 4 próbki, pod warunkiem, że zostanie wykazane, że ścieki spełniają wymagane warunki. Jeżeli jedna próbka z dwóch nie spełni warunków, w następnym roku pobiera się ponownie 12 próbek. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca wykonała: * w pierwszym roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od dnia [...] września 2004 r. do dnia [...] września 2005 r.) 4 analizy ścieków w dniach: 7 września 2004r. (przekroczenie we wskaźniku ChZT), oraz bez przekroczeń 16 lutego 2005 r., 22 kwietnia 2005 r., 7 lipca 2005r.; * w drugim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od dnia [...] września 2005 r. do dnia [...] września 2006 r.) 7 analiz ścieków w dniach: 19 października 2005 r., 29 marca 2006 r., 25 kwietnia 2006r. (w analizie brak oznaczenia wskaźnika BZT5), 17 maja 2006 r., 30 maja 2006r., 30 czerwca 2006 r., 3 sierpnia 2006 r. (wszystkie bez przekroczeń); * w trzecim roku obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego (od dnia [...] września 2006r. do dnia [...] września 2007r.) 6 analiz w dniach: 29 września 2006 r., 24 listopada 2006 r., 29 grudnia 2006 r., 21 lutego 2007 r., 20 marca 2007 r., 29 września 2007r. (wszystkie analizy bez przekroczeń). Z powyższego zestawienia bezspornie wynika, iż strona skarżąca - podmiot korzystający ze środowiska - nie prowadziła wymaganych pomiarów wielkości emisji ustalonych pozwoleniem wodnoprawnym. Skoro strona w pierwszym roku kalendarzowym nie wykonała, wymaganej pozwoleniem, kontroli jakości ścieków oczyszczonych z częstotliwością 12 próbek, to prowadzona kontrola w latach następnych, w tym w roku 2006 r., również nie mogła zostać przeprowadzona prawidłowo. Tylko bowiem wyniki pobranych 12 próbek w pierwszym roku kalendarzowym, mogły przesądzić o możliwości pobrania, w latach następnych, jedynie 4 próbek. Nie zastosowanie się przez skarżącą do wymogów pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego pierwszego roku kalendarzowego (12 próbek) miało zatem bezpośredni wpływ na prawidłowość wykonania analiz w latach następnych, w tym w roku 2006. Stąd też należy uznać, iż skarżąca przekroczyła warunki korzystania ze środowiska określone w pozwoleniu wodnoprawnym, a zatem nałożenie administracyjnej kary pieniężnej było zasadne. Dalej wskazać należy, iż stosownie do art. 305a ust. 1 pkt 2 P.o.ś., jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy lub pomiary nasuwają zastrzeżenia, przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska w zakresie wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi określone w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy, dla każdego z pomiarów, zostały przekroczone o 10% - w przypadku ilości odprowadzanych ścieków. W myśl natomiast art. 15 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska nie prowadzi wymaganych pomiarów wielkości emisji, pomiary ciągłe nie są prowadzone przez rok kalendarzowy, pomiary nasuwają zastrzeżenia lub nie są spełnione warunki prowadzenia pomiarów, o których mowa w art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska, przyjmuje się, że warunki korzystania ze środowiska określone w pozwoleniu, o którym mowa w art. 181 ust. 1 pkt 3 ustawy Poś dla każdego z tych pomiarów zostały przekroczone w przypadku składu ścieków o 50 % za okres do dnia 31 grudnia 2005 r. oraz za 2006 r. W niniejszej sprawie organ wymierzył karę pieniężną za przekroczenie stwierdzone w 2006 r., a zatem zasadnie orzekł o wysokości kary w oparciu o powołany art. 15 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. przyjmując do obliczeń przekroczenie o 50 % od dopuszczalnych wartości dla brakujących analiz. W tej sytuacji zarzut skarżącego dotyczący naruszenia tychże przepisów należy uznać za nieuprawniony. W ocenie Sądu należy również dodać, że obowiązujące przepisy nie pozwalały organowi administracji na odstąpienie od wymierzenia kary w przypadku, gdy stwierdzono naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków. Również okoliczność, iż przeprowadzano już wcześniej (w latach 2003 -2005) u skarżącego kontrole częstotliwości i wyników dokonywanych próbek, nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a wszelkie inne postępowania pozostać muszą poza jego oceną. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w oparciu o powołane przepisy, poczynione wywody i przedstawiony stan sprawy, a także w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oznacza to, iż wymienione decyzje zostały wydane zgodnie z prawem. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 P.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.