IV SA/Wa 554/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Protokolant starszy sekr. sądowy Robert Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2021r. znak: [...] w przedmiocie wprowadzenia do powietrza gazów i pyłów 1. uchyla zaskarżone zarządzenie, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "WIOŚ") w dniu [...] marca 2021r. wydał zarządzenie pokontrolne (znak: [...]), skierowane do Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: spółka, zakład, skarżąca), którym zarządził aby: 1. przedkładając wymagane dokumenty Staroście Powiatu [...] uzyskano pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna – pieca instalacji przystosowanego do spalania paliwa stałego (pelletu) o mocy do 2,5 MW, wykorzystywanego na potrzeby eksploatacji suszarni bębnowej, w trybie art. 220 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020r., poz. 1219 z późn. zm.- dalej: Poś). Określając termin realizacji jako niezwłoczny od dnia otrzymania zarządzenia. 2. zaprowadzona została ilościowa i jakościowa ewidencja wytwarzanych podczas prowadzonej działalności odpadów, zgodnie z obowiązującymi wymogami prawnymi. Określając termin realizacji jako niezwłoczny od dnia otrzymania zarządzenia. Jednocześnie organ określił termin przesłania pisemnej informacji w zakresie podjętych i zrealizowanych działań wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym na dzień [...] kwietnia 2021r. W uzasadnieniu WIOŚ wyjaśnił, że z ustaleń kontroli przeprowadzonej w spółce przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] Delegatura w [...] w okresie od [...] listopada 2020 r. do dnia [...] lutego 2021 r., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Z ustaleń kontroli wynika, że zakład nie posiada uregulowanego stanu formalno-prawnego w zakresie emisji do powietrza ze źródeł innych niż energetyczne tj. pieca instalacji przystosowanego do spalania paliwa stałego (pelletu) o mocy do 2,5 MW, wykorzystywanego na potrzeby eksploatacji suszarni bębnowej, w trybie art. 220 ust. 1 Poś. Zgodnie z ustaleniami kontroli, mieszanina gorącego powietrza wraz z gazami spalinowymi pochodzącymi ze spalania pelletu w piecu suszarni wykorzystywana jest bezpośrednio w procesie wytwórczym (obróbki cieplnej surowca). Z uwagi na zainstalowaną moc cieplną źródła grzewczego przekraczającą 1 MW, wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna wymaga pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, zgodnie z pkt 2 (chodzi o ust. 2 – dopisek Sądu) załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. Nr 130 poz. 881 – dalej: rozporządzenie) pkt 1 zarządzenia pokontrolnego. Nadto podczas kontroli ustalono, że w zakładzie nie jest prowadzona jakościowa i ilościowa ewidencja odpadów. Obowiązki dotyczące prowadzenie ewidencji odpadów określają art. 66, 72 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r.- o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm.). Posiadacz odpadów jest obowiązany do prowadzenia ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów, zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i listą odpadów. Z tego względu wydano zarządzenie, jak w pkt 2. Nie zgadzając się z ww. zarządzeniem spółka pismem z [...] kwietnia 2021r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając zarządzenie pokontrolne w części tj. w zakresie pkt 1 zarządzającego uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna – pieca instalacji przystosowanego do spalania paliwa stałego (pelletu) o mocy 2,5 MW wykorzystywanego na potrzeby eksploatacji suszarni bębnowej w trybie art. 220 ust. 1 Poś. W skardze zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 220 ust. 1 Poś, przez błędne zastosowanie i zarządzenie uzyskania przez skarżącą pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna podczas gdy instalacja skarżącego jest instalacją do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych, z której wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z 2 lipca 2010r. w sprawie przypadków, w których wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia; - naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, tj. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozważenie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku kontroli i zarządzenie uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna, tj. pieca instalacji przystosowanego do spalania paliwa stałego (pelletu) o mocy 2,5MW, podczas gdy z dokumentacji kontroli i stanu faktycznego wprost wynika, iż piec do spalania paliwa stałego - pelletu o mocy do 2,5MW nie jest odrębną instalacją tylko nieodłącznym elementem instalacji – suszarni bębnowej, która to instalacja jako całość stanowi instalację do suszenia owoców, warzyw, zboża i innych płodów rolnych lub leśnych a przepisy dotyczące uzyskania pozwolenia na wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza nie odnoszą się do części składowych poszczególnych instalacji i nie mogą nakładać na skarżącego obowiązku uzyskania pozwolenia na wprowadzenie do powietrza gazów lub pyłów dotyczącego tylko części posiadanej instalacji. W ocenie skarżącego organ mógłby generować obowiązki w zakresie wskazanego pozwolenia jedynie co do całości posiadanej czy użytkowanej przez skarżącą suszarni bębnowej, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Podnosząc wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zarządzenia pokontrolnego w zaskarżonej części. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że nie budzi żadnej wątpliwości, iż rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia odnosi się do instalacji skarżącej. Wynika to zarówno z jego treści, jak i z samego tytułu tego aktu prawnego. Również do instalacji odwołuje się art. 220 Poś. Termin "instalacja" został zdefiniowany w art. 3 pkt 6 Poś poprzez określenie, że pod tym pojęciem należy rozumieć stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami. Zaskarżone zarządzenie zawarte w pkt 1 dotyczy suszarni bębnowej do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych. Instalacja ta stanowi całość i nie posiada żadnych części mogących funkcjonować samodzielnie. Stanowi ona instalację jako całość i jako całość powinna być rozpatrywana. W zaskarżonym akcie natomiast organ wywodzi, że pozwolenie na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza skarżąca winna uzyskać w związku z użytkowaniem pieca instalacji, bowiem mieszanina gorącego powietrza wraz z gazami spalinowymi pochodzącymi ze spalania pelletu w piecu suszami wykorzystywana jest bezpośrednio w procesie wytwórczym, a moc pieca przekracza 1 MW. W ocenie skarżącej organ dokonuje jednak błędnej kwalifikacji przedmiotowej instalacji, gdyż zgodnie z treścią art. 220 ust. 2 Poś, Minister właściwy do spraw klimatu określił, w drodze rozporządzenia przypadki, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia, uwzględniając rodzaj i skalę działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych z instalacji do powietrza. Kryterium zastosowanym ww. rozporządzeniu jest zatem rodzaj instalacji, skala działalności prowadzonej w instalacjach oraz rodzaje i ilości gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza. Od tych czynników uzależnione zostało więc czy instalacja będzie wymagać pozwolenia czy też nie. I taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Instalacja użytkowana przez skarżącą, jest instalacją do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych - o wydajności do 30 Mg na godzinę i została wyłączona z konieczności zarówno uzyskania pozwolenia jak też zgłoszenia z uwagi na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza na podstawie § 2 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia oraz pkt. 11 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia. Instalacje do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych zostały wprost wyłączone z konieczności uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z uwagi na sam rodzaj takiej instalacji, a nie ze względu na jej cechy czy parametry. W ocenie skarżącej sam fakt, że instalacja jest instalacją do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych wyłącza obowiązek uzyskania pozwolenia czy też dokonania zgłoszenia w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza. W ocenie skarżącej, gdyby intencją ustawodawcy było żądanie od podmiotów uzyskania stosownych pozwoleń lub dokonania zgłoszenia w związku z niespełnianiem parametrów wskazanych w ww. rozporządzeniach (m.in. co do mocy) to nie miałoby racji bytu wskazywanie przez niego dodatkowo w tych aktach instalacji nazwanych ze względu na rodzaj. Instalacje do suszenia owoców, warzyw, zboża i innych płodów rolnych zostały literalnie wskazane, jako instalacje, z których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza nie wymaga pozwolenia. Zakwalifikowanie instalacji skarżącego w sposób w jaki uczynił to organ znajdowałoby zastosowanie jedynie w przypadku gdyby użytkowana przez skarżącą instalacja nie mogła być zakwalifikowana do którejś z kategorii instalacji wymienionych w ww. rozporządzeniach, a wskazanych rodzajowo. Z tego też względu w ocenie skarżącej organ błędnie uznał, że sam piec stanowi instalację i może podlegać konieczności uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, ponieważ w rzeczywistości skarżący użytkuje całą instalację, której częścią składową jest piec tj. suszarnię bębnową do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych. Błędnie zatem zastosowano do przedmiotowego stanu faktycznego art. 220 ust. 1 Poś, ponieważ rodzaj instalacji objętej kontrolą nie podlega konieczności uzyskania pozwolenia, ani też zgłoszenia ze względu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zakresie zaskarżonej części postanowienia wnosząc o jej oddalenie w całości i orzeczenie o kosztach sądowych według norm przepisanych. W dniu 19 października 2021r. skarżąca wniosła wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazałą się mieć usprawiedliwione podstawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest zaskarżone w części (pkt 1) zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z [...] marca 2021r. wydane na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (jt. Dz.U z 2020r., poz. 995 z późn. zm- dalej: ustawa o IOŚ). Wskazany przepis w ust. 1 stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej, którym w niniejszej sprawie jest Prezes Zarządu [...] sp. z o.o. i do którego zarządzenie zostało skierowane, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, ma obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (ust. 2 art. 12 ustawy o IOŚ). A zatem jak z powyższego wynika, zarządzenie pokontrolne stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Tym samym, badanie legalności zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego powoduje konieczność stwierdzenia przez Sąd, czy organ inspekcji dysponował wystarczającymi ustaleniami, które pozwalały mu na wydanie zarządzenia, czy naruszenia zostały stwierdzone w prawidłowy sposób, czy są dostatecznie określone i wyjaśnione. Inaczej mówiąc Sąd zobowiązany jest ustalić, czy istniały podstawy do wydania zarządzenia o takiej a nie innej treści. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z treści skargi wynika, że kwestionowanym przez skarżącego nakazem zarządzenia pokontrolnego jest zalecenie zawarte w punkcie 1 dotyczące podjęcia kroków niezbędnych celem uregulowania stanu formalno-prawnego w zakresie wprowadzania gazów i pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna – pieca instalacji przystosowanego do spalania paliwa stałego (pelletu) o mocy 2,5 MW wykorzystywanego na potrzeby eksploatacji suszarni bębnowej. W ocenie jednak skarżącego eksploatowana przezeń suszarnia, której część stanowi ww. piec o mocy 2,5 MW nie wymaga dokonania uregulowania stanu formalno-prawnego. Suszarnia jest bowiem wymieniona w ust. 11 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzenie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz.U. Nr 130, poz. 881 – dalej : rozporządzenie) wydanego na podstawie art. 220 ust. 2 Poś. Stanowisko skarżącej w świetle zgromadzonego w sprawie przez WIOŚ materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów należy uznać za uzasadnione. Z protokołu nr [...] kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w dniach [...] listopada 2020r. do [...] grudnia 2021r. u skarżącej, oraz znajdującej się w aktach sprawy Instrukcji obsługi suszarni bębnowej SB-1,5, która zawiera stosowne rysunki, jednoznacznie wynika, że piec o mocy 2,5 MW stanowi urządzenie powiązane technicznie i technologicznie z pozostałymi częściami suszarni (jest to niezbędny element suszarni). Tym samym, w ocenie Sądu, nie można uznać by piec stanowił odrębną instalację, jak błędnie przyjął organ, a tylko w takim wypadku, dopuszczalne byłoby w świetle ww. rozporządzenia nałożenie na skarżącą obowiązku uzyskania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji innej niż energetyczna a contrario do zapisów ust. 2 załącznika do ww. rozporządzenia. Należy w tym miejscu wskazać, co słusznie zostało zauważone przez skarżącą w skardze, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 6 Poś pod terminem instalacja rozumie się: 1/ stacjonarne urządzenie techniczne, 2/ zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, 3/ budowle nie będące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami. W świetle wskazane wyżej definicji instalacji nie ulega wątpliwości, że wskazywany przez WIOŚ piec należy uznać za urządzenie stacjonarne wchodzące w skład zespołu urządzeń powiązanych technologicznie do których tytuł prawny posiada skarżąca na terenie której zespół ten się znajduje. A zatem suszarnia do suszenia owoców, warzyw, boża, innych płodów rolnych lub leśnych - to cały zespół urządzeń, w tym m. in. wskazany wyżej piec, powiązanych ze sobą technologicznie tworzących jedną instalację. Skoro zatem piec stanowi urządzenie wchodzące w skład instalacji do suszenia owoców, warzyw, zboża, innych płodów rolnych lub leśnych o wydajności do 30 Mg na godzinę, to ten rodzaj instalacji zgodnie z § 1 rozporządzenia w zw. z ust. 11 załącznika do ww. rozporządzenia nie wymaga pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (pozwolenia na emisję). Ten rodzaj instalacji został bowiem wprost wymieniony (literalnie wskazany) ww. rozporządzeniu z uwagi na rodzaj instalacji, a nie ze względu na jej cechy czy parametry - co słusznie zostało zauważone przez skarżącego. Tym samym, w ocenie Sądu brak było podstaw do nałożenia na skarżącą obowiązku uzyskania takiego pozwolenia. Obowiązek ten nie wynika, bowiem ani z przeprowadzonej kontroli ani z obowiązujących w tym względzie przepisów prawa. Z tego też względu Sąd zobligowany był do uchylenia przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego. Skarżący w skardze prócz zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego zarzucił również naruszenie przez organ przepisów procesowych (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Zarzut ten co do zasady nie może zostać uznany za zasadny, Sąd w niniejszym składzie podziela bowiem pogląd, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś., nie stosuje się przepisów k.p.a., gdyż jest to postępowanie odrębne (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn.. akt II OSK 723/12, CBOSA). Powyższe nie oznacza jednak, że w tym postępowaniu nie obowiązują zasady ogólne kodeksu, ale reżim tego postępowania realizuje się w trybie szczególnym, który nie obejmuje wszystkich wymogów kodeksowych. Tak więc mimo, że co do zasady przepisów k.p.a. nie stosuje się do wydawania zarządzeń, to jednak w ocenie Sądu organy zobligowane są do prawidłowego przeprowadzenia kontroli i dokonania niebudzących wątpliwości ustaleń, co pozwoli na takie zredagowanie zarządzenia pokontrolnego, które jego adresatowi pozwoli na dowiedzenie się, jakie naruszenie jest mu zarzucane oraz z jakiego powodu, tzn. w oparciu, o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszeń. Te dwa wymogi powinny być spełnione w zarządzeniu pokontrolnym jednocześnie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 14/19, CBOSA). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu wymóg ten został dochowany, choć organ nieprawidłowo przyjął, że piec stanowi odrębną instalację od całej suszarni a tym samym będzie wymagał stosownego zezwolenia na emisję, dokonując tym samym niewłaściwej interpretacji obowiązujących przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany jest ponadto wyjaśnić, iż oddalając na rozprawie w dniu 6 grudnia 2021r. wnioski dowodowe strony skarżącej, działał na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (tak również: B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, s. 257 i powołany tam wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001r., sygn. akt V SA 671/00). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż uwzględnienie wniosków dowodowych, wskazanych przez stronę skarżącą, nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji, zaś zgłoszone dowody nie miały znaczenia w sprawie, bowiem dotyczyć miały innych podmiotów a nadto powoływany dowód w postaci wydruku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 grudnia 2012r. sygn.. akt II SA/Op 513/12 był znany sądowi z urzędu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.