IV SA/Wa 555/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska -Bigiej po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 r. sprawy ze skargi L. W. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: 1) przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2) przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. L. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia . Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł od przedmiotowej skargi. W terminie do uiszczenia wpisu złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą rozwiedzioną, ma czworo dzieci. Jest współwłaścicielem domu o pow. 150 m² oraz właścicielem mieszkania o pow. 10 m². Z oświadczenia wynika, że nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Jako jedyne źródło dochodu wskazał emeryturę w kwocie 318,15 zł. Natomiast z załączonego do wniosku zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 15 maja 2008 r. wynika, że skarżący ma rentę w wysokości 969,94 zł brutto, natomiast po potrąceniu należności na poczet zajęcia komorniczego (alimentów) otrzymuje 318, 15 zł netto. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest osobą schorowaną, (po długotrwałym leczeniu szpitalnym i rehabilitacji - do dnia 8 czerwca 2008 r.), całkowicie niezdolną do pracy. Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając na względzie sytuację skarżącego opisaną we wniosku o prawo pomocy uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Trudna sytuacja materialna skarżącego daje podstawę przypuszczać, iż skarżący nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z własnych środków, zatem istnieją przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim, mając na uwadze, że – jak wynika z oświadczenia skarżącego – jedynym źródłem dochodu jest renta w wysokości 318,15 zł netto oraz to, że skarżący nie posiada zasobów pieniężnych i jest osobą schorowaną, całkowicie niezdolną do pracy, należało uznać, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący wykazał, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji