IV SA/Wa 562/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o z siedzibą w W. na pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie opinii do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: - odrzucić skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez r.pr. A. H., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], którym zaopiniowano pozytywnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W., położonego w dzielnicy W. w W., pod warunkiem określenia, dla terenów oznaczonych na rysunku planu: [...], [...], [...], [...], udziału powierzchni biologicznie czynnej. W odpowiedzi na skargę Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarga na powyższe pismo jest niedopuszczalna, bowiem wydane w trybie art. 17 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) pismo nie ma charakteru postanowienia, o którym mowa w art. 106 Kpa, a jedynie formę opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy podmiot wnoszący skargę posiada legitymację skargową oraz czy zaskarżony akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu. Na wstępie należy wskazać, iż pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], którego legalność kwestionuje strona skarżąca, zostało wydane na wniosek Prezydenta W. i dotyczyło zaopiniowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru W., położonego w dzielnicy W. w W. z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Była to zatem stanowiskiem, o której mowa w art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania tego postanowienia. Należy mieć na uwadze, iż organ wykonawczy gminy sporządzający projekt planu obowiązany jest zwrócić się do wymienionych w ustawie podmiotów o uzgodnienie i zaopiniowanie projektu planu. Jak przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądowym, kwestie związania organu prowadzącego procedurę planistyczną stanowiskiem wyrażonym przez inne organy zależy od formy współdziałania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2005 r., s. 492). Jeżeli forma współdziałania przybiera postać opinii, organ sporządzający plan nie jest związany treścią przedstawionej opinii, po analizie jej treści nie musi jej uwzględnić. Inaczej jest natomiast w przypadku uzgodnień. Jeżeli bowiem organ sporządzający plan z mocy przepisów prawa zobowiązany jest do uzgodnienia projektu planu z wymienionymi w ustawie organami, to stanowisko uzyskane w ten sposób uznaje się za wiążące bezwzględnie. Mając powyższe na względzie należy przyjąć, iż opinia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przeciwieństwie do uzgodnienia, o którym mowa w art. 17 pkt 6 lit. b cyt. ustawy, nie ma charakteru wiążącego. W związku z tym nie wymaga formy postanowienia. Z tego też względu w niniejszej sprawie dla dokonania opinii przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska nie ma zastosowania art. 106 Kpa, bowiem przepis ten, odnosi się wyłącznie do uzgodnienia planu przez właściwy organ, a nie jego zaopiniowania. Jedynie natomiast uwzględnienie przez organ sporządzający projekt planu stanowisk dokonanych w trybie art. 106 Kpa może być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego z punktu widzenia prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej. W ocenie Sądu należy zatem uznać, że zaskarżone przez skarżącą pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], stanowiące opinię do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 17 pkt 6 lit. a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). Wyjaśnić na koniec należy, że przedmiotem skargi strony skarżącej jako właściciela działki położonej na terenie objętym przedmiotowym planem może być jedynie uchwała kończąca proces planistyczny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z treści art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie planu rozwiązaniami. Ponadto organ wyznacza w ogłoszeniu, termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11). Zatem właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na terenie objętym planem mogą w ten sposób wpływać na ostateczny kształt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.