IV SA/Wa 563/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosków P. R. i K. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. R. i K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: 1. zwolnić skarżących od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. P. R. i K. R. zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie zainicjowanej ich skargą na decyzję SKO w P. z [...] lutego 2014r. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wpis od niniejszej skargi wynosi 1139 zł. (3% wartości przedmiotu zaskarżenia). Z treści formularzy PPF, oświadczeń i dokumentów złożonych na wezwanie referendarza sądowego przez skarżących wynika, że P. i K. R. wraz z synem i rodzicami oraz babcią skarżącej mieszkają w domu o powierzchni 160 m. Skarżący prowadzą gospodarstwo domowe wspólnie z osiemnastoletnim synem. K. R. jest zatrudniona w Domu Pomocy Społecznej w Z. za wynagrodzeniem 2089 zł. brutto miesięcznie (tj. ok. 1300 zł. netto). Skarżący jest zatrudniony w firmie transportowej za wynagrodzeniem ok.1350 zł. netto, ponadto otrzymuje zwrot kosztów podroży. W lutym 2014r. skarżący otrzymali dopłatę z ARiMR w wysokości 4947,66 zł. Z akt sprawy wynika, że skarżący znajdują się skomplikowanej sytuacji finansowej – rodzina znaczną część dochodu (ok. 3000 zł. miesięcznie) przeznacza na spłatę zobowiązań powstałych w związku ze zlikwidowaniem działalności gospodarczej przez skarżącego (spłata wierzycieli). Pozostałe do dyspozycji środki finansowe przeznaczają na skromne utrzymanie. Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zakres dochodzonego przez P. R. i K. R. prawa pomocy, tj. zwolnienia od kosztów sądowych, ustalono na podstawie treści pisma skarżących z 25 lutego 2014r. Zwolnienie to wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przesłanką przyznania jest wykazanie przez osobę wnioskującą braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej P.p.s.a. Stosownie do powyższego, możliwości płatnicze wnioskodawcy i osób wspólnie z nim gospodarujących (o ile takie są), stanowią jedyne kryterium przyznawania prawa pomocy. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący mają zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe i posiadają stałe źródło dochodu. Wysokość tego dochodu odnoszona do przeciętnych kosztów utrzymania 3-osobowej rodziny nie pozwala na uznanie, że bez powodowania zagrożenia w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych skarżący będą w stanie wygospodarować niezbędne środki finansowe na opłacenie wpisu od skargi. Spłata zobowiązań finansowych, tj. kredytów i pożyczek co do zasady nie korzysta z pierwszeństwa względem kosztów sądowych, w przypadku skarżących wzięto jednak pod uwagę, że kredyt został przeznaczony na spłatę poprzednich zobowiązań względem banków i wierzycieli. Uwzględniając inne niezbędne obciążenia, wynikające przede wszystkim z ponoszenia kosztów zakupu żywności, pozostałych opłat za tzw. media (m.in. gaz, wodę) oraz innych doraźnie ponoszonych wydatków (m.in. zakup odzieży i obuwia, ogrzewanie domu) należy stwierdzić, że stanowią na tyle znaczące obciążenie domowego budżetu, że nie pozwalają na obecnym etapie postępowania na wygospodarowanie wymaganej kwoty 1139 zł. Referendarz nie znalazł podstaw do zwolnienia skarżących od pozostałych kosztów niniejszego postępowania. Koszty te mogą, ale nie muszą wystąpić w przyszłości i będą one niższe niż wysokość wpisu od skargi. Zwolnienie wnioskodawców od wpisu od skargi stanowi dla nich aktualnie wystarczająca formę wsparcia w prowadzeniu sprawy oraz zabezpieczeniu ich praw i nie zamknie im przy tym drogi do rozpoznania skargi. Należy dodać, że nie wyklucza to złożenia to przez skarżących kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w przyszłości, o ile potrzeba taka będzie uzasadniona ich sytuacją materialną. Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.