IV SA/Wa 563/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty Piaseczyńskiego z dnia 8 września 2017 r. nr 353/17 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. A. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu poza terenem, na którym zlokalizowany jest sklep prowadzony przez skarżącą. Jednocześnie skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonych decyzji naraziłoby ją na znaczną szkodę z powodu konieczności przeznaczenia znacznych środków na dostosowanie urządzeń chłodniczych do stanu, w którym nie przekraczałyby one określonych poziomów hałasu, w sytuacji gdy to właściciel obiektu zobowiązany jest do podjęcia takich działań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej zwanej "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien przedstawić wnioskodawca. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2013 r., II FSK 2540/13, z dnia 24 czerwca 2013 r., II FSK 1613/13). Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295). Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego nie wymagają wykonania, a co za tym idzie ich wstrzymanie staje się bezprzedmiotowe. Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu wydawana jest na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a ww. ustawy została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu. (K. Gruszecki, Komentarz do art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, System informacji prawnej Lex). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Decyzja ta charakteryzuje się skutecznością, wynika z niej obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, wydana decyzja nie powoduje skutków przewidzianych w art. 61 § 1 p.p.s.a., nie nakłada ona bowiem na stronę nowych obowiązków nie przewidzianych przepisami prawa, organ stwierdził w niej jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawą. Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego nie wymagają wykonania, a co za tym idzie ich wstrzymanie staje się bezprzedmiotowe (zob. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., II OZ 26/17). Nadto wskazać należy, że wprawdzie skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraża ją na znaczną szkodę z uwagi na konieczność przeznaczenia środków związanych z dostosowaniem urządzeń chłodniczych do stanu nieprzekraczającego określonego poziomu hałasu, jednakże powyższe stanowisko uzasadniła twierdzeniem, że to właściciel obiektu budowalnego jest zobowiązany do dokonania wskazanych działań, jak i poniesienia w tym zakresie kosztów. Powyższy argument stanowi postawę skargi zatem nie mógł stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje bowiem oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z 2 września 2016 r., I OZ 894/16). Ponadto podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższego Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.